ireꝟv
ira ꝓuenit: ⁊ eſt vtiqꝫ ꝑuerſum. Sciēdūtn̄ ꝙ ẜm Hermannū de ſchil. qn̄ timormentis et indignatio tm̄ fiunt ex impetu naturali colerice vel melā colice cōplexionis ⁊ non ꝓcedunt vlterius ad extrapoſſunt eſſe pcc̄a venialia. Sed ſi ꝓcedunt ex vicioſo habitu ſuperbie vl̓ alterius peccati mortalis vl̓ alias graue ſcādalum generaretur poſſunt eſſe peccata mortalia: E ¶ Quarta eſt cōtumelia que eſt volūtas vindicans ſe ꝑ exprobratōem maloꝝ ꝙ ſcꝫ homo imponit alteri ſcādalum ⁊ malum vt poſſit ſevindicare: ⁊ imponit alteri aliqn̄ falſumquod vtiqꝫ graue ē. Quia ꝑcc̄m nō dimittitur: niſi ſic fama ablata reſtituaturSciēdum etiā ẜm hermānum de ſchilditꝫ. ſi ille qͥ aliū ꝯtumelia afficit vl̓ conuitiat̉ ꝓfert talia ꝯuitia. ⁊ facit illuſoriafacta. q̄ ẜꝫ ſe ſūt iniurioſa aīm ꝓximi cōcitātia ex eo ꝙ famā vel honorē auferūtpcc̄m mortale eſt contumelia tal̓. ⁊ multo grauius qͣꝫ furtū vel rapina Si autēfacta vel verba talia ẜm ſe nō ſūt vicioſanec iniurioſa: ⁊ fiant ex leuitate aī. vl̓ exloco: tūc pn̄t eſſe pcc̄a venialia. niſi tuncex leuitate aī vel ioco ita grauis ꝯtumelia fieret ꝙ hoīſ honorē totalit̓ auferretſicut em̄ qͥ ex leuitate animi hoīem grauiter verberaret vel lederet in corꝑe mortaliter peccaet: ita nō eſt dubiū qͥn gͣuit̓aīm hoīꝫ ꝯturbās honorē eius vl̓ famāex leuitate animi auferēdo mortalit̓ peccaret. Ad cōtumeliā ergo reducūt̉ maledictio ꝓximi. deriſio: ⁊ oīs cōminatio⁊ vilipēſio ꝟboꝝ vl̓ factoꝝ. ¶ Quinta filia eſt clamor. que eſt voluntas ſe vindicās exaltādo vocem per vituperium adaliorū aures ꝑueniens. Clamāt em̄ iſtiiracundi ⁊ furibūdi ex nimia ira: volentes ꝑ hoc confundere ꝓximū: quod graue eſt ⁊ ſcādoloſum ꝙ homo honeſtꝰ debet ſe ſic dehoneſtare. ⁊ honorem diminūere. Sciendū tamē ẜm Hermānumde ſchilditꝫ ꝙ quidam ex natura ſūt clamoroſi. ⁊ horū clamor poſſet qn̄qꝫ eē ve-
nialis Si tamē ex vicioſo habitu peccati mortalis ꝓcederet vel grauem occaſionem peccati tribueret vel p̄beret talisclamor. vl̓ graue ſcandalū vel atrocē iniuriam terroris vel vituꝑatōis. nulli dubium qͥn eſſet peccatum mortale: multomagꝭ qꝫ ſi diceret fratri ſuo ſine cauſa racha¶ Sexta filia ē blaſphemiaq̄ eſt volūtas ſe vindicans ꝑ opprobriūdeo vel ſanctꝭ illatū. Blaſphemare eſtdeo attribuere qd̓ ſibi nō eſt ꝓprium. vl̓cū ab eo remouetur quod eſt ſibi ꝓpriuꝫSciēdum ẜm Hermānū de ſchilduꝫ:Blaſphemia eſt grauiſſimum peccatūmortale. qꝛ maxime charitati diuine cotrariat̉: īmo videt̉ ponere quoddā odium dei. nec excuſat̉ aliqͥs ꝙ blaſphemiam ꝯmittit abſqꝫ deliberatiōe ⁊ ſubitaira. ſicut nec aliqͥs excuſaret̉ a pctō mortali ſi ex ſubito motū ire an̄ plenam deliberatōem hoīem īterficeret. niſi tunc homo ita ſubito in ꝟba ꝓrūperet: ꝙ nō perpēderet aliquo mō ꝙ eēnt ꝟba blaſphemie an̄qͣꝫ ea ꝓtuliſſet. tunc p̄t eſſe peccatū veniale. Ubi etiā aduertendū eſt ꝙblaſphemia p̄t ꝯmitti nō ſolū ꝟbo: ſꝫ etiam facto. Nullus em̄ dubitet quī ille ꝙplenum ꝯſenſum habet intrīſecus de ꝟbis vel factꝰ blaſphemie ꝯtra dei reuerentiam intentādis iam blaſphemet incorde. Nec dubiū eſſe poteſt qͥn ſicut ilſe qͥ blaſphemat verb̓ diuine reuerentiederogat: verba mala in deum iaculā dovel turpia iuramēta in derogatōem diuini honoris aſſumēdo: ſic ⁊ multo niagis blaſphemaret qͥ niteret̉ prauis ⁊ ſeuis factis diuinā reuerētiam īpugnareSicut de qͦdā ribaldo d̓r. qͥ cū turbatꝰeſſꝫ: eo ꝙ ad taxillos aliquā pecuniā ꝑdidiſſet: extracto gladio ſuo ꝓiecit eumſurſum in aerē qͣſi volens ſe de deo vīdicare. Et ecce gladius reuerſus eſt cruētatꝰ. Et iterū magꝭ blaſphemaret qͥ indeſpectū dīni honoris dei himagine vl̓crucifixū lapidaret: vl̓ luto macularꝫ vl̓execrabil̓r ⁊ irreuerēter aliqͥd īordinatū
Q 3