inuidieviiii

qn̄ qͥs dolet de bono alteriꝰ inqͣntū ē ſuum vel alioꝝ hoīm bonoꝝ ⁊ cōitatis nocumentū: ⁊ hoc etiā nō eſt ꝓprie inuidia⁊ p̄t eſſe ſine peccato. Un̄ d̓t gregꝰ. xxij.li. moraliū. Si em̄ alicui bn̄ ⁊ ꝓſpe̓ ſuccederet in corꝑe ⁊ tꝑalibꝰ: ⁊ eſſet eidē occaſio peccandi: ⁊ in detrimentū aīe ſue.licite de hoc aliꝰ p̄t triſtari: qꝛ bona anīep̄ponēda ſtꝭ bonis corꝑis. qꝛ ſūt digniora ⁊ meliora. Un̄ ariſt .i. eth̓. Bona aīeſtꝭ maxīe bona .i. ſcīe ⁊ ꝟtutes Itē bonūcōe p̄ponendū eſt ſingulari vt dicit ariſ.ij. ethic̄. Bonū cōe eſt diuiniꝰ qͣꝫ priuatum. Quarto quando quis triſtatur d̓bonis alterius cum ille cui accidit hͦ bonum eſt eo indignus: qd̓ non pōt cōtingere virtuoſis: quia eo ip̄o ꝙ aliquis hꝫtalia iuſtus efficit̉ ⁊ dignꝰ eiſdem. ſꝫ eſſedicitur de bonis fortuitis que poſſuntprouenire dignis ⁊ indignis. Sꝫ quiaẜm doctrinam fidei bona que ꝓueniūtindignis in his fortuitis .i. tꝑalibꝰ deiꝓuidentia ⁊ iuſta diſpoſitione ꝓueniūtvel ad illoꝝ correctōem: vt per hec alliciantur ad deum. vl̓ ad remunerationeꝫꝓ bonis q̄ hic faciūt. vl̓ ad maioreꝫ dānationē. Ideo ſacra ſcpͥtura ⁊ ſancti doctores tale triſticiā nō cōmēdāt. ſꝫ potiꝰꝑhibent. Quia debeo deo cōmitte̓ ⁊ exorare deū ꝓ eo vt ſibi gr̄aꝫ det. vt ſicvtatur talibꝰ bonis temꝑalibꝰ ad ſaluteꝫ. ⁊nō ad dānatōem. Quinto ſi dolet ſoluꝫꝓpter eminentiā alteriꝰ: ⁊ talis modꝰ ſiſit indeliberatus: eſt pcc̄m veniale: hͦ patet ex eo. qꝛ cū rōe fauet ⁊ optat ſibi omēbonū Ergo ſi dolet de bono alterius exinuidentia deliberata de alteriꝰ excelletia ꝓpter hͦ ꝙ aliꝰ excedit ip̄m ī talibꝰ bonis: ſcꝫ in ſapiētia. vel in rebꝰ tꝑalibꝰ: ſiue ī fauore hoīm ſiue qꝛ habꝫ ampliorēgl̓am ⁊ excellētiā ē pcc̄m mortale. ⁊ in hͦę ꝓprie īuidia. ⁊ iſtd̓ ſꝑ ē malū. qꝛ dolꝫ d̓qͥ gaudēdū ē: ſcꝫ d̓ bono ꝓximi. qꝛ ē contra charitatē ꝓximi. qꝛ ſi diligo ꝓximuꝫſic̄ debeo ⁊ teneor: tunc faueo ſibi qͥcqͥddeus ei fauet. ⁊ ad hoc quilibet tenet̉.

C ¶ Iſta aūt inuidia ꝓuenit primoex ſuꝑbia. vn̄ Augꝰ de v̓bis dn̄i. ẜmōeliij. Ubicūqꝫ ſurrexe̓it ſuꝑbia ſtatiꝫ eritibi inuidia: nō poteſt ſuꝑbus nō eſſe inuidus. Item ꝓuenit ex inordinata ꝯcupiſcentia qͣ ip̄e appetit illa bona tꝑalia ſiue honores in qͥbus ille eū excedit. Un̄Gregꝰ. in omel̓. Quicqͥd in mūdo ꝯcupiſcimus: hoc ꝓculdubio ꝓximis īuidemus. Uidet̉ em̄ ꝙ nobis deſit qd̓ aliꝰaſſeqͥtur. Item ꝓuenit qn̄qꝫ tal̓ deliberata īuidia (de qua iā dictū eſt) ex certamalicia. puta cū ꝓpter deprauatōeꝫ aliqͥs nec amat bonū gratie ⁊ ꝟtutis in ſeip̄o: nec videre poteſt in alio. ⁊ hoc eſt inpm̄ſcm̄ peccare. ⁊ hoc peccatum d̓r inuidētia fraterne gratie¶ De filiabus inuidie.Eqͥtur de filiabus īuidie. ⁊ qūoſint peccata mortalia vel non¶ Circa qd̓ ſciēdum. ꝙ pͥma filia īuidie eſt odium. hoc ē velle alicui malum ⁊ nolle bonū: hoc vtiqꝫ malū ⁊ ꝑuerſum eſt. qꝛ debeo omnibus bonū velle. deus em̄ ex malis que permittit fieri elegit bona. ſꝫ īuidia ⁊ odium ecōuerſo ex bono elegit malū: īmo aliqͣndocupit ꝓ bono reddere malū. ⁊ ergo odium tale directe opponit̉ charitati. iō ẜmgenus ſuū eſt peccatū mortale. ſꝫ ꝓpter īperfectōem actus poſſit eſſe veniale. ſcꝫqn̄ eſt ſine deliberatōe. Odire tn̄ viciuꝫet nō naturā hoīs nō eſt peccatū nec ꝓprie d̓r odium: ſꝫ potius amor ⁊ dilectioqꝛ ille qͥ odit malū alicuius ꝓprie diligitbonū ſuum. Et ſic ptꝫ qūo odiū ẜm genus ſuū eſt pccm̄ mortale vel veniale. etqn̄ nō. Un de odio vicioꝝ ⁊ peccatorūd̓t psͣ. Perfecto odio oderā illos. Caſſiodorus. Perfectuꝫ odiū eſt hoīes diligere ⁊ eoꝝ vicia ſꝑ abhorrere. Un̄ etiaꝫHugo ſuꝑ Eccl̓. Perfectū odiū eſt qͦ crimina odiunt̉ ⁊ nō hoīes E¶ Secūda filia eſt ſuſurratio. vt ſuſurrae ⁊ diſcordias ſeminare īter pacificos. vel ex īuidia amicuꝫ vel amiciciam auferre ſuie