precepto
bere diuitias: vt ſic etiam contra deumpoſſet viuere: peccat cōtra hoc p̄ceptumEt ẜm hunc intellectum non ſolum contra illud preceptuꝫ faciūt illi qui alienaconcupiſcunt: ſed etiam qui ſua propriamale ⁊ illicite expendūt vt pompoſi ⁊ voluptuoſi teſſarij ⁊ huiuſmodi. ¶ Quinti ſunt qui cum nimio appetitu ⁊ amoreafficiuntur ad temporalia quāuis nō iniuſte vellent ea acquirere: tamē quandoille appetitus ⁊ amor temporalium ſuperat vel precellit amorem dei ⁊ appetituꝫproprie ſalutis: ſic ꝙ menſſuffocatur extoto: tales etiam grauiter peccant. Sꝫheu plures ſunt qui totum cor ſuū occupant cū talibꝰ: ſic ꝙ raro vel nunqͣꝫ d̓ d̓ovel ꝓpria ſalute cogitāt. B ¶ Sextiſūt qͥ auare poſſident ⁊ retinet ſua iuſtabona cum nimia tenacitate ⁊ cuꝫ inſatiabili cupiditate ſic ꝙ de ſuꝑfluis pauꝑibus non ſubueniunt ẜm iuſſum chriſtiqui dicit Luce. xi. Quod ſuꝑeſt date elemoſynam. Et de his dicit Hermannꝰſcilditꝫ ꝙ ſi ſuperflua tenent que dandaeſſent: tunc ſi ex tali tenacitate ſuperfluorum alij magnam penuriam ſuſtinerēt:vtputa qui teneret ſuperfluum bladū:vinum vel hmōi victualia vt cariꝰ vēdere poſſet vnde multoꝝ penuria ⁊ rerumchariſtia ſequeret̉: grauiter peccae̓t. Inneceſſitate ei extrema ſuꝑflua tenacitasdiuitū videt̉ oīno eſſe in iniuriā paupeꝝUnde Ambroſiꝰ. Uniuerſis creatꝰ eſtmundus: quem pauci diuites occupātUnde Baſilius ſuper illud Luce. xij.hominis diuitis dicit. Nonne inqͥt ſpoliator es qui diſpenſanda ſuſcepiſti propria reputando. Eſt em̄ panis fameliciquem tu tenes. Nudi tunica quā in conclaui conſeruas Diſcalceati calcei qͥ penes te marceſcunt: indigentis argentuꝫquod poſſides humatum. Unde Ambroſius in ẜmone: Non minoris eſt criminis habenti tollere qͣꝫ cū poſſet indigentibꝰ denegare. Ergo tantoꝝ ſcias teeriꝑe bona: quātis poſſes p̄ſtare ⁊ nol̓.
Sciendū tn̄ ꝙ mgr̄ in cōpendio theologice veritatis dicit. Cū quis retinet ſuꝑflua ex inſatiabili cupiditate: ē mortale pcc̄m. Et p̄cipuū ſignū talis affectꝰ ēꝙ quis reus potiꝰ putreſcere ſinit apudſe qͣꝫ vtiliter alijs diſpenſet. Uerbi gratia. ſicut ille qui panem vel carnes ⁊ frumentū vel hmōi cōmeſtibilia perire permittit anteqͣꝫ pauperibꝰ erogare vellet.Et hoc ex nimia parcitate. qꝛ timet ſibiſemꝑ deficere. ⁊ qn̄qꝫ talis vix audet ẜꝫſuā neceſſitatē comedere. Et in hͦ ſil̓is ēbufoni de quo legit̉ ꝙ terrā comedit. etquādo caput ſuꝑ terrā erigit: tūc timetſibi terrā adhuc deficere ⁊ tunc non plꝰaudet comedere de terra niſi inquantuꝫpoteſt cum vno pede tegere ſiue tollere.ergo quilibet poſſidens bona temporalia debet pauperibus cōdiuidere. Unde Auguſtinus. Da chriſto in terris qͥtibi reddet in celo. Unde etiā Beda ſuper Lucam. Non reprehenditur diuesꝙ terram coluerit: vel fructus in horreacongregauit. ſed ꝙ fiduciam vite in illispoſuerit: nec pauperibus erogauerit. vtab eis reciperetur in eternis tabernaculis. Nota exemplum de diuitibus tenacibus. Legitur ꝙ quideꝫ diues tempore famis ne audiret voces queruloſaspaupeꝝ ad quādā ſuā hereditatē iuxtaquandā aquā ſe trāſtulit vbi p̄ nimia fame pauꝑ populꝰ clamās: eū ſecutꝰ ē ꝓpter ſuſtentatōeꝫ. Quoꝝ voces audiēsreſpondit. Non durabo cū iſtis canibꝰ.Et ſic fecit mēſam ſuā poni retro in aliam camerā vbi tales voces audire nonpoſſet. Et ſtatim quideꝫ armatꝰ pulſauit in porta dicens: Nunciꝰ dei ſum etvolo loqui dn̄o veſtro: Sed cū ſeruitorde mādato dn̄i ſui eū aſſereret ibi nō eēReſpondit. Mentiris. Nā in illam camerū ideo ſe tranſtulit ne pauperuꝫ clamores audiret: Et nūc ex parte dei egocito eū vt cōpareat corā deo reddere rationē de oībus temporalibꝰ ſibi cōmiſſis. Qui diues nox ad mortē infirmatꝰ
L 3