precepto

aūt ꝓximi pertinet: vt nō ſolum velimꝰci bonū ſed etiā operemur ẜm illd̓ i. Ioannis. 3. Non diligamus lingua neqꝫ ꝟbo: ſed opere ⁊ veritate. Ad hoc at vt velimus alicui requiritur vt eius neceſſitati ſubueniamus. Iuxta illud. i. Ioh̓. 3.Qui viderit frēꝫ ſuum habere neceſſitatē ⁊ clauſerit viſcera ſua ab eo. qūo charitas dei manet in illo? Ergo elemoſynarum largitio eſt ī precepto. Sꝫ quiap̄cepta dant̉ de actibus virtutuꝫ: neceſſe eſt ꝙ hoc donū elemoſyne cadat ī precepto ẜm ꝙ actus eſt de neceſſitate ꝟtutis: puta ſcd̓m dictamen recte rōnis. etſcd̓m hoc aliud eſt conſiderandū ex parte dantis ⁊ aliud ex parte recipiētꝭ. Etex parte qͥdem dātis requiritur ꝙ illudqd̓ in elemoſyna datur ſit ſuꝑfluum nōſolum reſpectu ſuij p̄ius: ſed etiam reſpectu aliorum quorum ſibi cura incumbitQuia recta ratio dictat ꝙ vnuſquiſqꝫ ſibi prius ꝓuideat de his quoꝝ ſibi curaīcumbit. ⁊ poſtea de reſiduo neceſſitatialiorum ſubueniat. Ex parte autem recipiētis reqͥritur ꝙ neceſſitateꝫ habeat:alioqͥn non eſſet rō pietatis quare ei daretur. Unde diſt. 82. ca. i. His pauperibus danda eſt elemoſyna qͥ ī manibꝰſuis laborare non poſſunt. Non āt omnis neceſſitas obligat ad p̄ceptum: ſedſolum illa ſine qua quis ſuſtentari nonpoteſt Et ideo relinquitur ꝙ dae̓ elemoſynam de ſuperfluuo eſt in p̄cepto reſpectu eius qͥ eſt ī extrema neceſſitate poſitus. Sciēdum tamen ꝙ non ſimplicit̓expectanda eſt ſemper extrema neceſſitas: quia tunc non poſſꝫ iuuari naturaconſumpta. Sed tunc intelligendꝰ eſtcaſus extreme neceſſitatis quādo apparent ſigna future neceſſitatis extreme ꝓbabilia: vt cum quis videt alios īpotentes vel pigros ad ſubueniendum: ⁊ videt pauperem indigere vite neceſſarijsnec ſibi poſſe ſatiſfacere: tunc em̄ ex precepto charitatis tenetur ſibi ſubuenire.Sed circa neceſſitatem extremaꝫ dare

elemoſynā eſt ī conſilio ſicut de quolibꝫmeliori bono dant̉ conſilia. Unde dicitBaſilius. Cur tu abūdas? ille ꝟo mendicat: niſi vt tu bone diſpenſatōis merita conſequaris: ille vero patientie meritis decoretur. Famelici panis eſt que tutenes: tunica nudi eſt quam in conclauiconſeruas: calceus diſcalceati eſt qui penes te marceſcit Idcirco tot iniurias cōmittis qͦt dare vale̓s. Octauo committitur ꝓximo detrahendo de qua detractione iā dicetur.¶ De detractione.Etractio deteſtanda eſt. Prīoquia comparatur homicidio: qꝛille cui detrahitur in conſcientiaillius qͥ audit detractōem occidit̉: ī cuiꝰconſcientia pͥus viuebat ꝑ bonā famaꝫ:⁊ tale homicidium grauius eſt corporali. Quia ẜm Henricū de firma. ibi ſolūcorpus vnius occiditur: hic aūt ſil̓ plures aīe perimunt̉. vna ip̄ius detractorꝭalia eius cui detrahitur cū hoc ꝑceperit⁊ iraſcitur ⁊ querit vindictā. Tertia ip̄orum audientium. vnde tale homicidiūpericuloſiſſimū eſt: qꝛ eſt contagioſum.ſerpit em̄ de vno ad alium. ⁊ letaliter inficit oēs illos in quos venenū detractionis infunditur. Unde Bernardus ſuper canonicā Ioanis. Unꝰ ē detractorqͥ loquitur: ⁊ tamen vnū verbū eodem inmomēto multitudinis audiētium dumaures tranſfigit: aīas interficit. ¶ Secundo p̄t valere ad deteſtandā detractionem hoc quod detractor diuerſis generibus rerū comparat̉. Nā pͥmo comparatur cani: vt dicitur Math̓: 7. Nolite ſanctuꝫ dare canibꝰ. Ecc̄i. xix. Sagitta infixa femori canis: ſic verbū in oreſtulti. Canis ſagittā habens infixaꝫ femori nō quieſcit donec remouerit: neqꝫſtultus quieſcere p̄t donec verbuꝫ quodaudiuit de ꝓximo alij retulerit. Detractores ſunt canes diaboli nō ꝑmittētesetiā vnā auiculā auferri ab hinc quin latrent ⁊ eaꝫ mordeant. Itē cōparat̉ por-

G 3