precepto
ger celi: os eccleſie: ſepulchrum xp̄i: ani uit in horto ſuo r alius ſibi ꝑ violentiammaruꝫ medicus: dignior angelis: gallꝰexcitans clamore ſuo a ſomno peccati.¶ Deꝰ pr̄ eſt honorandus tripl̓rAtrem celeſtē. ſcꝫ ſupernaturalēideſt ip̄m deum pr̄em omnipotentem honorare debes tripliciter. Primo in ſeip̄o. Scd̓o in vnico eiꝰfilio ieſu chr̄o. Tertio in eius matre virgine benedicta ⁊ glorioſa. In ſe ſiquidēdebes honorare celeſtem patrē tripl̓r.¶ Primo ſibi ꝓ omnibꝰ beneficijs tamdonis naturalibꝰ qͣꝫ gratuitis deuotas⁊ iuges gratiarumactōes referendo. adquod exequendū te monet ſcriptura ꝓpheta dicente. Benedicā dn̄m in om̄itꝑe. Ad hoc etiaꝫ te monet tota naturaUidemus em̄ ꝙ auicule ſtatim cātant⁊ creatorē ſuū laudant cū in aurora luce⁊ diei diuinū beneficium ſentiunt Ualde aūt eſt abſurdū ꝙ ibi obmuteſcit creatura rationalis vbi deo plaudit creatura irrationalis ⁊ iubilat. Ad hoc etiaꝫ teexcitat natura tua ꝓpria. nam in corpoehumano formauit natura tot mēbra vtdicunt phiſici: quot ſunt dies in anno.Ut ex hoc rationali inſtinctu informetvt nulla dies trāſeat ſine laude diuina ⁊gratiarūactione ¶ Secūdo modo ip̄mpatrem ſuꝑnaturalem honorare debesomnes actōes tuas cogitatōes ⁊ affectiones in ſuam laudem et gl̓iam referēdoAd hoc hortatur nos aplūs cum dicitColocen̄. iij. Omnia quecūqꝫ facitis inverbo ⁊ opere: om̄ia in nomine domininoſtri ieſu chr̄i facite. Omnia ſcilicet veſtra dicta vel facta ⁊ cogitata in eiꝰ gloriam ⁊ honorem referendo. Et ex hoc tueactiones non cenſentur hūane: ſed potius celice ⁊ diuine: quia celicam formamip̄is imprimis quando in eis ſolum diuinum honorem intendis. Ecōtra d̓omaximam iniuriam irrogat qui in ſuisactibus intendit oſtentatiōem propriaꝫaut complacentiā humanam. Exēplūde illo qui arborem fructiferam planta
ſurripit ⁊ ī horto ꝓprio reponit. Naꝫ arbor fructifera eſt bona voluntas per diuinam gratiā irrigata ⁊ fecundata: quetot fructus bonos ꝓducit: quot actꝰ bonos ⁊ meritorios elicit: quā tunc de horto dei euellimus ⁊ in hortū diaboli tranſplantamus quando de actibus virtuoſis ⁊ de alijs donis nobis diuinitus cōceſſis ſuperbimꝰ ⁊ nobiſip̄iſ aſcribimꝰ:vel ꝑ eorum recognitōem d̓o laudes debitas non referimus. Tertio ip̄m honorare debes eum p̄ omnibus ⁊ ſuꝑ omnia diligendo. Ad quod potiſſime moueri debes ex eo ꝙ tantis amoris beneficijs te diligendo dotauit ⁊ p̄uenit: nācuꝫ nō eſſes de nihilo te creauit. Cū ꝑditus eſſes: te propͥo ſanguine redemitvt beatus eſſes: ⁊ ſeip̄m ī laboris tui p̄miū repromiſit. Gen̄. xv. Ego ero merces tua magna nimis. Ideo auteꝫ ẜmAugꝭ. Te tam multiplici dilectione p̄uenit vt oēm ingratitudinem ⁊ tepiditatem ſui amoris in corde tuo excluderet:vt ſi quādoqꝫ piguiſſet amare: iaꝫ nonpigeat reamare qd̓ aūt deo ſit multū acceptum eū diligere ⁊ laudem eiꝰ in omnibus querere: ⁊ ei in omnibꝰ tam in ꝓſperis qͣꝫ in aduerſis ſemper gratiarūactiones referre ⁊ inſuꝑ ip̄i homini ml̓tūvtile ⁊ ſalubre patet per illud exempluꝫLegitur ꝙ quidem monachꝰ ordīs ciſtercien̄ fuit Cuiꝰ ꝟtute ml̓ti ſanabāt̉ īfirmi: maxime ex contactu veſtimentorūeius. Qui cū interrogaretur ab abbateque eſſet virtus miraculorum. Reſpondit nō pre ceteris fratribꝰ laboro ieiunovel oro. ſed hoc vnum ſcio ꝙ extolle̓ menon p̄t ꝓſperitas nec frangere aduerſitas. Cui abbas. Nō te turbauit ꝙ miles quidam nuper grangiam noſtraꝫ incendit? Reſpondit non. Totū em̄ deocommiſi ſi modicū habeo cū gratiarūactione recipio: ſi multum iteꝝ gr̄as agoEt cognouit abbas ꝙ virtus tantoruꝫmiraculoꝝ eſſet amor dei: ⁊ contemptꝰ