¶ CapitulumIIII
miſſuſqꝫ ad ſyloen ſtatim poſt reſtitutionemoculorū carnaliū ſpiritales oculi eiꝰ ⁊ interiores illuminati ſunt. vt te ſummū ſaluatorē etmedicū. ſine metu aliqͦ deū deiqꝫ filiū ⁊ p̄dicaret ⁊ crederet. Illumina etiā nr̄os interioreſocl̓os dn̄ator dn̄e. vt te iugit̓ diligamꝰ. tibiqꝫꝯfiteamur ex charitate magis quā neceſſitate. ⁊ oēs volūtates tuas ꝑficere valeamꝰ. Nāſi ꝓcul ē a nob̓ ſyloe qͦ miſſus ē cecꝰ. ſꝫ p̄cioſuscalix ſanguinis tui plenꝰ vita ⁊ lumine nob̓ inꝓximo ē: tāto ꝓpinquior qͣꝫto qͥ acceſſerit fuerit purior. Hoc gͦ nob̓ reſtat miſericors chriſte. vt pleni gr̄a ⁊ illuminatiōe ſcīe tue/ cū fide ⁊ ſanctificatiōe accedamꝰ ad calicē tuū: vtꝓficiat nob̓ ad remiſſionē pctōrū/ nō ad ꝯfuſionē in die iudicij: qꝛ qͥcūqꝫ myſterijs tuis indignus acceſſerit/ ſuā aīam ip̄e ꝯdēnat/ nō ſecaſtificans: vt celeſtē regē atqꝫ īmortalē ſponſum in ſui pectoris puriſſimū ſuſcipiat thalamū. Nā aīa nr̄a. ſpōſa ē īmortalis ſpōſi. Cōpula aūt nuptiaꝝ celeſtia ſacr̄a ſunt: qꝛ cū māducamꝰ corpꝰ eiꝰ/ ⁊ ſanguinē bibimꝰ. ⁊ ip̄e innobis ē. ⁊ nos in eo. Attende ergo tibimetipſi frat̓. feſtina thalamū cordis tui iugit̓ ꝟtutibus exornare. vt māſionē cū bn̄dicto pr̄e ſuofaciat apd̓ te: ⁊ tūc coraꝫ angelis ⁊ archāgeliserit tibi laus ⁊ gloria ⁊ gloriatio. ⁊ cū mag exultatiōe ⁊ gaudio īgredierꝭ in paradiſum.Ca. IIII. ¶ Ex hͦ ꝙ deꝰ nihil p̄ter ſalutē noſtra q̄rit reuocās nos a negligētia ⁊ excitansad vigilantiā ⁊ exercitiū bonoruꝫ operū atqꝫdei dilectionē. Et huiꝰ occaſiōe excellenter ꝟtutē charitatis cōmendans.Uid enim preter ſalutē tuā o hō deus q̄rit a teSi aūt neglexerꝭ ⁊ ſaluꝰ fieri nolieris. rectaſqꝫ dei vias nō ambulauerꝭ nec mādata eiꝰ cuſtodierꝭ. temetip̄m int̓ficis: ⁊ a celeſti thalamo tu te expellis. Deꝰ ſpūſſcūs ſolꝰ ſine pctō ꝓpt̓ te ꝓprio filio nō peꝑcit. ⁊ tu infelix tui nō miſererꝭ. Exꝑgiſcere itaqꝫ a ſomnotuo parūper. O miſerāde aꝑi os tuū obſecra eū. proijce abſte onera pctoꝝ. Ora frequent̓ ſine ceſſatiōe lachrymas funde: molliciem aīe fuge. negligentiā execrare. maliciānō ama. Ama ꝟo māſuetudinē. dilige ꝯtinētiam: meditare pſalmodiā. Feſtina/ ora fraterdonec tibi datū ē tꝑs. Dilige dn̄m ex tota aīatua: ⁊ ſic̄ ille dilexit te. Eſto tēplū dei: ⁊ deꝰ excelſus habitabit in te. Aīa em̄ hn̄s deū ī ſe: tēplū dei ē. Diuina etiā myſteria celebrant̉ ī ea.ageli ⁊ archāgeli letant̉ ei: ⁊ frequent̓ eā viſi-
tare feſtināt. qꝛ habitāte deo ī aīa. angeli feſtināt honorare eā vtpotē dei tēplū effectā. Beatus vir qͥ deū ex toto corde dilexerit. ⁊ mundum iſtū/ ⁊ oīa q̄ in eo ſunt tota ꝟtute odit: vtte ſolū ſcm̄ poſſideat. p̄cioſaꝫ margaritā ⁊ vite ſue theſauꝝ. Si qͥs itaqꝫ ſincere diligit deum. hꝰ ꝯu̓ſatio nō ē ī t̓ris. ſꝫ ſurſū ē ſꝑ: vbi ⁊ aīaeiꝰ deſiderat ⁊ mēs ē. vn̄ ⁊ dulcedinē ſentit. etlumē accipit. ⁊ charitate dei ꝑfruit̉. Uere em̄dilectio dei: gr̄a ⁊ dulcedīe plena ē. Et btūs qͥguſtauerit eā: nec ē exſatiatꝰ ab ea. Nā de dulcedine charitatꝭ dei: qͥs putas ē qͥ digne poſſit exponere? Paulus apl̓s qͥ guſtauit ⁊ repletus ē ex ea clamat ⁊ dicit. Neqꝫ altitudo neqꝫꝓfundū neqꝫ ip̄a vita. neqꝫ mors. neqꝫ futuraneqꝫ āgeli. neqꝫ pͥncipatꝰ. neqꝫ ptātes. neqꝫcreatura alia pot̓it nos ſeꝑare a charitate deiq̄ ē in chriſto ieſu dn̄o nr̄o. Ignis em̄ īmortalitatꝭ ē charitas dei. ſꝑqꝫ oꝑat̉ ī aīa. Qui dilexerit eā illuminatione gr̄am ⁊ ꝟtutē: ſenſum eiꝰeleuat a t̓ris ad celū. vt oīa q̄ t̓rena ſunt odiohabeat. ⁊ ſolū deū vite ſue auctorē ꝯtēplet̉ etdiligat. Sꝫ ⁊ ſcōꝝ aīe exēplo ſuo nos doceantqꝛ de ip̄a charitate nihilominꝰ ſic̄ apl̓i guſtauerūt. Molle vinculū ē charitas dei. ⁊ gladiusvtrīqꝫ acutꝰ: nō pōt eā īcide̓. Semꝑ em̄ tirāni ſcoꝝ martyrū mēbra ſecabāt. ⁊ charitatemdei q̄ ī illis redūdabat ſecare nō poterāt. Omolliſſimū charitatꝭ dei vinculū ſtuporꝭ ⁊ miraculi plenum qd̓ nec ſecare potuit nec ſolui.Bis acutꝰ gladiꝰ illd̓ nō ſecuit: flagrās ignisnō ſoluit. Mēbra ſecabant̉. charitas nō ſecabat̉. Cōburebant̉ viſcera: ⁊ vincula nō ſoluebant̉. Demergebant̉ iteꝝ ī ꝓfundū ſcōꝝ corpora: ⁊ charitas dei non potuit aliqn̄ mergi.Quis putas nō āmiret̉ de hͦ vinculo charitatis. Quicūqꝫ gͦ puro ⁊ ſincero corde dilexerittalē charitatē hr̄e ꝓbat̉. Hāc aūt charitatē dedit deꝰ eccl̓ie ſue: vt ip̄a ſemꝑ exornet̉ ⁊ polleat. Hec charitas. pignꝰ dei ī nr̄is aīabꝰ exiſtit.Hec charitas colūne firmamētū ē diligētibusdeū. Hec charitas vnigenitū dei filiū / ad nosde celis attraxit. Propt̓ hāc charitatē deꝰ hōfactꝰ ē. ꝓpt̓ hāc charitatē aīa ſpōſa chriſti effecta ē. ⁊ ꝓ ea īpaſſibil̓ paſſus ē. ꝓpt̓ hāc charitatem ꝑadiſus reſeratꝰ ē. propt̓ hāc charitatē incorporeꝰ īcarnatꝰ ē. propt̓ hāc charitatē īuiſibilis viſibil̓ ē. Sine hac charitate ſi fuit aīa. nōplacebit ī ea deꝰ. nec delectabit̉ ſuꝑ ea. Quisputas digne pōt vl̓ ſufficit glorificare ⁊ collaudare deū ſaluatorē. qͥ nob̓ tātā gr̄aꝫ tribuit ꝓpter ſuam ineffabilem bonitatem.¶ Ca. V. ¶ Exponēs ꝯſiliū auctoris ꝯſulētis