ſola cōtēplacio qualē locutus eſt atiſtotiles bt̄itu-do dici poteſt: ſublimiorem et eternam dat theologia. in cuius aſpectu monſtrat momentaneum etbreue hoc tribulaicionis ſupͣ modū īmenſū gloriepondꝰ oꝑari in nobis cōtemplontibꝰ nō ea que vidētur. ſꝫ que nō videtir; on̄dit ex adu̓ſo miſeriamineſtimabilem fine cariturā qualē n̄llus ph̓anciūcōcepiſſe viſus ē. Quid aūt gͣuitatis hrē cēſebit̉pena temꝑalis qͣntalibet et̄ne vite ⁊ morti collatominꝰ certe ꝙͣ ictꝰ leuis virge ad ſuppliciū copiterle vitādū et regnū ꝯſequendū. ¶ Ecce ꝓponat̉ v-trūqꝫ puerulo. q̄ratur qͥd eliget e duobꝰ mortē poti vel virgam. nō dubiū qͥn virgam. orabit eciāflens ſi neget̉ ei timens et horrens ꝓpoſitū ſibi ediu̓ſo vel ſuſpendiū vel incēdiū. Hinc pueros dūflagellant̉ et clamant ride̓ ſolemꝰ tenētes puto illam ſapientis ſentēciā. v irga eū cedis et animōeius ob inferno liberabis. nos vero granduiſculipuei̓ gemimꝰ excandeſcimꝰ mͥmuramꝰ ad modicūdei flagellū. illudqꝫ ꝑ īp̄ciciēciā rūpimꝰ ut poſſuꝰqͣſi nō ab inferno ſimiliter lib̓are nos q̄rat paternr̄ deus. Tribularis qͥd putus tibi theologis ſuo ſu-ra ſit. Serui deo. ſcōeqꝫ ſuos ⁊ ſcās honora. ꝓſparaberis ī ſeculo delicijs diuicijs pace gla fruerisad votū. ſic videlicꝫ docebit ſapiēs. fili occedens adſeruitutē dei p̄para aiqͣꝫ tuā ad tēptacōeꝫ. ſic apl̓som̄s qͥ pie volūt viuere in xp̄o perſecutōeꝫ pacient̓