deus in opulento et intimo bone ſpei ſenſu ꝓtinꝰextolli ſibi magnos eſſe ꝓprie vite negligentes etſeueros aliene cenſores. arroganciores demū. vn̄humiliores corū deo et hominibꝰ et ſibi viliores etſe debuerāt. ¶ Quid porro dicemꝰ de duplicibꝰ corde. qui duobꝰ vijs niti volūt ſpem in mūdo pone̓ etſpem in celo collocare cupientes? ¶ Quid curſuede inqͣtis largitori deo ꝓ oībus donis vel ne̓ vel for-tune vel grē. qͥ vtinā ſape̓nt illā ſapientis gͣuē vo-cē. inqͣti ſpes tāꝙͣ hyb̓nal̓ glacies euaneſcet. ¶ Alioꝝ vox iſte eſt. certus ſum me ſaluandū neqꝫ emfecit me deus ut dampnarer qͥ vult omnes homi-nes ſaluos fieri. Ieaior eſt iniquitas mea dicitalius ymitator cayn ꝙͣ ut veniam merear quid conabor; quid ſperabo. ¶ Iaxis habenis vtit̉ altercertum dampnacionē ſuā pro incerto faciens. qͦt-quid īquit egero bonū ſit aut malū qd̓ de me ſtatuit deus illud fiet. mirū vero cur non vtitur argu-mento ſimili dum medicinam ut ſanetur vel cibūut viuat ſume̓ moneʳ. qꝛ p̄ſciuit vtiqꝫ deꝰ qn̄ morietur a̓ viuet. monachus. ¶ Seatus eſt volucercuiꝰ eſt vere nomē dn̄i ſpes eius et nō reſpexit inpanitotes et inſanias falſas qͣles ꝯmemoraſti. Sꝫreuertor ad aduenā nr̄m. Nōne q̄ſo retorquet frequēs ſue ꝯſid̓acōis oculos ad p̄terita q̄ l̓ ꝑtulit. velalioꝝ exēplo ꝑferre potuit; ¶ Volucͣ. Retor q̄t qͥdē⁊ id crebro. gracias inter triſticiā ſim̄l ⁊ gaudium