LiberUiceſimuſquartus

culpas in hoc ſeculo: quaſdā in futuro laxari. ¶ Bern̄.clareuallenẜ. Eſt itaqꝫ regio q̄daꝫ expiatōis. ubi ſcilcꝫanime corꝑibus exute cruciātur ad tꝑus: uel calore ignis. uel rigore frigoris: ul̓ alicꝰ grauitate doloris. Ibipius pater filios glorificandoſ in manu temptatoris relinquit: nō qͥdem ad occiſionem ſed ad purgatōem. Adillos nobis tranſeundū eſt per ꝯpaſſioneꝫ: qͥbus iunctifuimꝰ ꝑ humanitatē Surgā igit̉ illis in adiutorium interpellabo pro eis ieiuniis ⁊ oratōibꝰ ⁊ ſacrificio ſingulari. Huiuſmodi enī officiis pōt eaꝝ penitentia reſecari: ⁊ pena finiri ¶ Auguſtinꝰ ī encheridion Neqꝫ enimnegandū eſt aīas defunctorū pietate viuentiū releuaricum pro illis uel ī eccleſia elemoſine fiūt: ul̓ ſacrificiumoffertur mediatori. Sed hec illiſ tm̄mō proſunt: qui cūhic viuerēt: ut hec ſibi poſtea ꝓdeſſe poſſent: meruerūtEſt em̄ qͥdam viuendi modꝰ: nec tam bonꝰ: vt non reqͥrat iſta pꝰ mortē: nec tam malꝰ: ut ei non proſint iſta pꝰmortem. Eſt aūt in bono talis: ut iſta non reqͥrat. Et eſtrurſus in malo talis: ut nec his cū hec vitā trāſierit adiuuari ualeat Quocirca merittū om̄e ꝯparat̉ ī vita preſenti: quo poſt illā poſſit quiſpiā grauari vl̓ releuari Cūergo ſacrificia altaris uel elemoſinaꝝ qͣrumcunqꝫ proualde bonis offerūtur: ſunt gratiaꝝ actōes: pro nō ualde malis ꝓpiciatōes. Si aut pro ualde malis: etiam ſinulla ſint adium̄ta mortuoꝝ: ſunt tn̄ qualeſcūqꝫ ꝯſolationes viuoꝝ: quibus uero ꝓſunt: ul̓ ad hoc proſunt: utſit plena remiſſio: ul̓ certe ut tolerabilior ſit ip̄a damna¶ LXXIXDe his que iam requieſcunt in paradiſo¶ Auguſtinꝰ ad ianuariū libro ſecūdoUod aūt nunc fide ac ſpe gerimuꝰ: et vt ad idꝑueniamꝰ: dilectōe ſatagimꝰ: eſt animaꝝ reqͥeſq̄dam ab omni labore moleſtiaꝝ oīm ſancta atꝫperpētua. In eam nobis ex hac vita fit tranſitꝰ: quē dominus noſter Iheſus xp̄us ſua paſſione p̄monſtrare acꝯſecrare dignatꝰ eſt. Ineſt aūt in illa requie nō deſidioſa ſegnicia. Sed q̄dam ineffabilis tranquillitas agnitionis ocioſe Sic enī ab huiꝰ vite operibꝰ in fine requieſcatur: ut in alteriꝰ vite actōe gaudeatur: ſed quia tal̓actio in dei laude agit̉: ſine labore mēbroꝝ: ſine angorecuraꝝ nō ſic ad eam fit tranſitꝰ ꝑquietē: ut ip̄i qͥeti ſuccedat. id eſt nō ſic eſſe incipit acto: ut eſſe deſinat quiesNeqꝫ enī reditur ad labores ⁊ curas: ſꝫ ꝑmanet̉ ī actōequod ad qͥeteꝫ ꝑtinet nec in opere laborare: nec in cogitatōne fluctuare. Quia ergo ꝑ qͥetem ad primā vitaꝫ reditur vn̄ anima lapſa eſt in peccatū: p̄terea ſabbato requies ſignificat̉. Illa uero prima vita q̄ a ꝑegrinatōneredeūtibꝰ et prima ſtolā accipiētibusⁱ redditur: primaꝫſabbati quē dieꝫ dominicū figurari dicimꝰ. Quere vii.dies geneſim legēs inuenies ſeptimū ſine veſꝑe: qꝛ reqͥem ſine fine ſignificat. dēiqꝫ de ſolo ſabbato dictū ē: etſanctificauit diem. vii. Amāt eniꝫ reqͥem ſiue pie anīe:ſiue inique. ſed qua ꝑueniant ad id quod amāt plurimeneſciūt: nec aliqͥd appetunt etiā ipſa corꝑa ponderibusſuis: niſi quod anīe amoribus ſuis. Nam ſicut corpustam diu nitit̉ pondere ſiue deorſum uerſus. ſiue ſurſuꝫdonec ad locum quo nititur ueniens ꝯquieſcit. ſic ⁊ aīaaffectōe. ⁊ multa qͥdem corpus delectant: ſꝫ nō eſt ī eiseterna requies: Nec ſaltem diuturna: et p̄tere a magiſordidant anīam et agrauant potius: vt ſinceꝝ eius podus quo in ſuꝑna nititur īpediant. Cū vero anīa ſe ip̄adelectatur: adhuc ſuꝑba eſt qꝛ ſe pro ſūmo habet: cumſuꝑior ſit deus. Cum autē in deo delectatur ibi ueramcertam et eternaꝫ inuenit reqͥem quam in alijs q̄rebat:nec inueniebat. Quia ergo caritas: id eſt. amor dei diffuſa eſt in cordibus noſtris ꝑ ſpūm ſanctum: qui datuſeſt nobis. Ideo ſanctificato vii. die commemorata eſt:vbi requieſ cōmendatur vt omnia que bene operamurnō habeat intentōem niſi in futuꝝ reqͥem ſempiteruaꝫ

Ideo dicitur ſpe gaudētes: vt videlicet futurā requiēcogitantes in laboribus hylariter operemur. ¶ Idē ſuper geneſim libro xii. Ineſt autem. vt ſupra dictuꝫ eſt.anime depoſita carne quidā naturalis appetitus adminiſtrandi corpus quo retardatur quodāmodo: ne tota ītentione in ſummum illud celum pergat donec appetitꝰille conquieſcat.¶ LXXX.Qualiter animabus exutis ea que fiuntapd̓ nos innoteſcunt. ¶ Petrus lumbardꝰ.T autem dicit auguſtinus ſuper pſalmū cviiilicꝫ aīabꝰ defunctoꝝ cura ſit de caris: ſicut deillo diuite legitur qui duꝫ apud inferos pateretur: habuit curam de quinqꝫ fratribꝰ ſuis viuis: non tamen ideo conſequens eſt illos ſcire: q̄ circa caros ſuoshic aguntur vel leta vel triſtia. Ueruntamen incredibile non eſt ſanctoꝝ animas: que in abſcondito faciei deiveri luminis illuſtratione letantur: in eius cōtemplatione intelligere illa que foris aguntur quātum ꝓdeſt: vl̓ illis ad gaudiū: vel nobis ad auxiliū Si enī de illis angeli a deo per eius verbum petitōes noſtras diſcūt: et qͥdde illis implendum eſt vel non: cur non credamus ⁊ animas ſanctoꝝ dei faciē cōtemplātium in eius veritate ītelligere p̄ceſ hominū: ⁊ que implēde ſint vel nō Adeoqͥppe adiuncti ſūt veritati ſuperne vt nil preter eiꝰ volūtatem queāt velle. intercedūt igitur ad deum pro nobis⁊ merito: duꝫ eaꝝ nob̓ ſuffragatur merita: ⁊ affectu dūīplere cupiūt vota noſtra. Que tn̄ non faciunt niſi cuꝫilla in dei voluntate implenda didicerint. ¶ Hugo vbiſupra. Certum eſt itaqꝫ ſanctoꝝ aīas in ſecreto diuinecontemplatōnis ꝯſtitutaſ eoꝝ que foris agunt̉ tm̄ ſcirequātuꝫ vel ill̓ ad gaudiū vel nobis ad auxiliū conſtat ꝓdeſſe Quid amplius vis. Times ne forte nō orent: quiſemper orant. Quomodo non orabāt pro te: quando tuoras eos: qui ⁊ quando tu non oras: orare tamen nō ceſſant. ſed non audiūt inquis: ⁊ ego in vētum verba effūdo. Quid eſt audire niſi ſcire vnū lumē in quo ⁊ audiūtad ꝑcipiendū: ⁊ vident ad cognoſcēdū: in quo ſi qͥd forte foris agitur: quod modo interim non audiunt aut vident miſteriū eſt diſpenſatōnis: nō detrimentū felicitatis. ¶ Gloſa ſuꝑ cantica cāticoꝝ. Ergo inquit que habitas in ortis: amici auſcultāt te. fac me audire vocē tuam: in ortis habitare. hoc eſt in viriditate ſpei ac bonorum opeꝝ ꝑmanere. Talibus igitur dicitur a dn̄o. amici. id eſt angeli quos tibi adiutores dedi ac ſpūs iuſtoꝝqui iam cuꝫ deo ſunt ⁊ ꝓ fratribꝰ orāt: auſcultāt te quaſi internuncii inter me ⁊ te: iō fac me audire vocē tuaꝫſcꝫ in oratōne: dum non potes mihi iungi ꝑ pn̄tiam: itaage vitam vt quidquid vel voce vl̓ opere oraueris dignum ſit a me exaudiri..LXXXI.De quibuſdā anīabꝰ q̄ pꝰ mortē viuētibꝰapꝑuer̄t ¶ Aug. ī li. d̓ cura ꝓ mortuis gerēda.Um aūt defunctoꝝ anime viuis aliqn̄ vidēturapperere: credibile eſt hoc fieri eiſdem neſciētibus mortuis ⁊ iſtas eſſe oꝑatōnes angelicas ꝑdiſpenſatione ꝓuidentie dei bene vtentis ⁊ bonis ⁊ malis ẜm altitudinē iudicioꝝ ſuoꝝ inſcrutabilē: ſiue hīc inſtruantur mentes mortalium: ſiue fallātur: ſiue conſolētur: ſiue terreātur: prout vnicuiqꝫ vel prebēda eſt miſericordia: vel irrogāda vindicta. ſi rebus viuentiū intereſſent anime mortuoꝝ: ⁊ ip̄e nos qn̄ eas videmus: alloquerentur in ſomnis: vt de alijs taceam: meip̄m pia mater mea nulla nocte deſereret: que terra mariqꝫ ſecuta ēvt mecum viueret. Abſit eniꝫ vt facta ſit vitā feliciorecrudelis: adeo vt qn̄ cor meū aliqͥd angit: ne triſtē filiuꝫconſoletur: quē vnice dilexit: quem nunꝙͣ meſtum videre voluit Deniqꝫ ſi mortui ſciūt ea que in humane vitecalamitate contingūt: quid eſt quod piiſſimo regi iudeflēti in cōſpectu domini pro magno beneficio promiſitdeus: ꝙ eſſet ante moriturꝰ: ne videret mala que illi po