Diſtinctio.xj.

bilia ſorbem currere et cucurriſſeetiam ſi ad eundē curſum referatur. ⁊ ẜm hͦ diſtinguendū eſt deenunciabili. qꝛ vel poteſt ſumi inquantū eſt res quedā rōis quaſimaterialiter. et ſic quotcūqꝫ enūciabile ſciuit ſcit. Sēper em̄ ſcithoc enūciabile ſor. currere habe̓naturā talem et tales partes. vl̓p̄t ſumi ſignificare ꝓut ꝑ ip̄m deſignatur eſſe rei cū ſuis ꝯdcōibꝰque dant̉ intelligi ex ꝯſignificatione verbi. et ſic nō quotcunqꝫenuciabile deus ſciuit ſcit. ſciuitenim hͦ enūciabile eſſe veruꝫ xp̄mcrucifigi cū crucifigebat̉. ſed mōnon ſcit verū eſſe ſed fuiſſe veriAd. jͣ. ergo dd̓m. ꝙ hͦ non cōtingit ex aliqͣ mutatōne fcā circaſcientiā dei. ſed circa re ip̄am. ſicut em̄ cum diciꝰ deus preſciuitxp̄m moriturū deſignat̉ reſpcūsad futurum. vnde qn̄ deſinit eſſefuturum deus iam non p̄ſcit illd̓nulla tamen mutatōne in eius p̄ſcientia fcā. Itā etiā cū d̓r deꝰ ſciuit xp̄m moriturū deſignatur reſpectus futuri in ꝑticipiꝯ. Vn rein preteritū trāſeunte nō manetidē reſpcus qͥ remoto deꝰ neſcitrē ſub tali reſꝑcū eē. vn̄ nō variatur eius ſcīa qͥ vno intuitu omīaꝯſpicit. ſꝫ variat̉ reſpcūs et natura rei. ꝯtingit̉ em̄ vt ſuprā dictūeſt ꝙ in relatiuis p̄dicatōibꝰ fiatmutatio altero extrēoꝝ mutēboreliquo iuariabili manēte ¶ Adij. dd̓. ꝙ ꝙͣuis veritas enūciabil̓cauſet̉ ab eē rei. non tn̄ oporbetꝙ ꝓpber vnitate rei enunciabile

vnitatem habeat ſed veritabem.vnitatem aūt habet et diuerſitatem ex hijs ex quibus eſſentialiter ꝯſtituit̉ ſcꝫ ex partibus ſuisVnde cuꝫ diuerſe ſint partes harum enunciationū ſorbem currere et cucurriſſe diuerſa ſunt enūciabilia ¶ Ad terciū dd̓m; ꝙ diuerſus moduſſignificandi in nomine facit etiā diuerſum nomenſed ꝙ dicatur ideꝫ nomen a gramatico hoc nō eſt qꝛ ſimpliciterſit vnum. cuꝫ ſint plures voces.albus ba. bum. et multiplicatogenere quod eſt vox. neceſſe eſtmultiplicari ſpeciem ſcꝫ nomenVnde vbi multe voces et multanomina. ſed dicuntur vnum nomen quia pertinent ad idē cōdeclinium ¶ Ad. iiij. dd̓m. ꝙ tēpus ſignatum eſt extra eſſentiāenunciabilis. et ideo ab eo enurciabile non recipit vnitatem veldiuerſitatem. ſed a tempore ꝯfgnato. qꝛ ꝓpter diuerſam conſignificatione temporis ſūt diuerſe terminationes verborum et diuerſe voces. vnde et diuerſa enūciabilia. ¶ Ad quintū dd̓m. ꝙaccipiēdo enunciabile vt eſt resquedam ſic ꝓcedit argumentūſed ſic non eſt ad ꝓpoſitum.Ed hoc friuolū eſt ⁊cͣ. Hocꝓ tanto dicit quia minis cexborta expoſitio vt dicat̉ illoseſſe dignos gratiā qui non ſuntita indigni ſicut alij. Sicut antiqui patres crediderunt ⁊cͣ. Diuerſitas enūciabilis non impedit