Diſtinctē40

nullo eorum menſuratur. et id̓oactꝰ diuine preſciēcie nō poteſtponi ita eſſe nunc quaſi menſuratū per preſens tempꝰ vt ordinēpreſentis ad futuꝝ ad ſuū ſcitūhabeat. ſed ad omne tempus ⁊ad omne ſcitum habꝫ ordinē p̄ſentis ad preſens. Vnde cū dicitur. deus preſcit hoc. non intelligitur ꝙ hoc ſit futurum reſpectu diuine ſcientie. ſe d reſpectuhuiꝰ temporis in quo ꝓfertur. ⁊ideo oportet huiuſmōi verba etparticipia dicta de deo a determinacōne temporis abſoluere.vt conſignificent nunc ebernitatis et non temporis. alias ineuitabiliter ſequitur error.¶ Qō. iij.eind queritur dereprobacōe. Et circa hͦqueruntur duo. Primoquid ſit. Secūdo vtrum deus ſitcauſa obduracōnis et excecationis que reprobacom quodāmōdo reſpondentd̓ primum ſic proceditur. videtur ꝙ reprobatio nichil addat ſupra preſciēciam. Reprobatio em̄ malorumeſt. Sed horum nō habet deuſniſi ſciēciam ſimplicis noticie vtſupra dictum eſt. ergo reprobatio ſupra preſciētiam nichil addit. ¶ P illud quod addit aliquid ſupra cōmune non appropͥat ſibi nomen cōmunis. ſicut cōuertibile qd̓ nō indicat ſubſtantiam rei appropriat ſibi nomē ꝓ

prij quod nō addit aliquid ſicutdiffinitio addit. Sed reprobatio appropͥat ſibi nomē preſciēcieDicimus em̄ ꝯmūiter malos jſcitos et bonos predeſtinatos.ergo videtur ꝙ reprobacō nihilſupra preſciēciaꝫ addat ¶ Imagiſter ſupra. xxxv. diſtinctōne poſuit racōnes eorum que aliquid ſupra preſcientiam vel ſcientiam addunt. vt diſpoſicōnisꝓuidentie etc. ergo tum non fecerit ibi de reprohacōne mentionem. videtur ꝙ nichil ſupra preſcientiam addat. ¶ Sed contrapreſcientia eſt ōmum tam bonorum ꝙ in alorum. ſed reprobacōnon eſt niſi damnandorū. ergoaliquid ſupra racōnem preſciētioaddit. ¶ Preterea reprobatioopponitur approbacōm. ſed apꝓbatio dicit aliquid in volūtateCū igitur oppoſita ſint eiuidē videtur ꝙ reprobatō ponat aliqͥdin volūtate et n̄ in preſcīa tm̄℟ dd̓. ꝙ reprobacō addit ſupi̓preſcīam racōem ꝓuidēcie. cū eīꝓuidentia d̓ina ſit cōmuniter ōnium tamē quodā ſpeciali mō eipriuilegiato eſt eorū in quibusinuenitur voluntas per quā eterne glorie capaces ſunt. Vn̄ ſpecialis quidā modꝰ ꝓuidencie diuine attenditur ſcd̓m ordinē talis nature in finem glorie. et ẜmcollacōem eorum que in finem illum ꝓmouent. et quia ex condicōne talis nature eſt vt a conſecutōne finis deficere poſſit. ideoper ꝓuidentiam d̓inani ordina-