.35.Diſtinctio

quo deis cognoſcit quaſi medioeſt eſſentia ſua que n̄ poteſt dicivniuerſale: qꝛ omne vniuerſaleaddicōem recipit alicuiꝰ ꝑ qd̓ determinat̉ et ita eſt in potētia etiimꝑfectuꝫ in eſſe. Sil̓r n̄ poteſtdici ꝑticulare qꝛ particularis pͥncipiuꝫ materiā eſt vel aliqͦd locomaterie ſe hn̄s qd̓ deo n̄ ꝯuenitSil̓r etiam ab eſſentia ipſius oīspotentia quaſi paſſiua vel material̓ remotā eſt cū ſit actus purVnde nec etiam rō habitꝰ ſibi cōpetit. qꝛ habitus non eſt vltimaperfectō ſed magis operacō queperficit habitū. et iō ſcientia ſuneqꝫ vl̓is neqꝫ particulai̓s neqī potētia neqꝫ in habitu dici p̄tſed tm̄ in actu. ¶ Ad primum gͦdd̓m ꝙ ꝙͣuis diuina eſſentia ſitcā vl̓is reꝝ non tn̄ ita ꝙ ſibi aliquid ſit addibile per qͦd ꝓpria etperfecta cauſa efficiatur. mo ꝑſe ipſā eſt ſufficiens et perfectacauſa cuiuſlibet rei. et iō cognitioque eſt per talem cauſā nō eſt ſcientia in vniuerſali ſꝫ in ꝓpria natura cuiuſlibet rei. ¶ Ad ſecūdūdicendū ꝙ ꝙuis deꝰ cognoſcatꝓpriam naturam cuiuſſibet rei: n̄tamen cognoſcit per aliquid acceptum a re; quia vt dicit Dyo. ī7. ca. de diui. no. Diuina ſciētianon immittit ſe ſingulis rebus q̄cognoſcuntur: nec eſt alia ſcientia qua ſeipſum cognoſcit et alias res. et ideo n̄ poteſt dici particulais. qꝛ ꝓprie illa ſcientia eſtparticularis que eſt per mediuꝫparticulare are acceptuꝫ. ¶ Ad

terciū dicendū ꝙ deus non agitper operacōnem mediam; ſꝫ ſuaoperatio eſt ſua eſſentia Vnde ſicut ſcientia ſemper eſt in actu ⁊non in potentia. ita et operatioꝙuis operatum non ſit ſemperqd contingit ꝓpter ordineꝫ ſapientie diſponentis et tn̄ deus nōdicitur feciſſe res ab eterno ſicutſciuit ab eterno; quia operatō fignatur vt exiens ab operante inoperatum vel factū. et ideo n̄ poteſt dici deus eſſe faciens niſi qn̄aliqͣd fit. ſed ſcire etiā ꝙͣuis exteriorū ſit n̄ tn̄ eſt eoruꝫ niſi ẜm ꝙſunt in ſciente per ſui ſil̓itudinēEt ideo ẜm ꝯdiconem ſcientis etnon ſciti dicitur deꝰ ab eterno ſciuiſſe etiā q̄ nō ab eterno fueruntAd qͣrtuꝫ dd̓m ꝙ virtꝰ noīatpͥncipiū operacōis ꝑfectm̄. et iōvirtute operatiua in deo ſignarepoſſumus. ſꝫ habitus n̄ eſt niſi ꝑfectio alicuiꝰ potētie incompletead actu; n̄ tn̄ vltima perfectio.Vn̄ ponit dupl̓r īperfectōem .ſ.et in potētia perfca ꝑ habitū. etin habitū qͥ per oꝑacōem perficitur. et iō nomē hītus ꝓprie loqn̄do deo n̄ ꝯuenit. et ſi aliqn̄ dicat̉dn̄s ab et̓no ī hītu magis ē ẜmſil̓itudinē ꝙ ẜm ꝓprietatē dictūCiendū eſt ergo ꝙ ſapientia etcͣ. Conſiderandū ē inoībꝰ iſtis nominibꝰ q̄ h̓ ponunt̓ꝙ vnuꝫ ſe habet ex additione adaliud non ꝙ ſit additio ex parbe ſcientis: ſed ex parte ſcitoruꝫque diuerſimode ſe ad ſcientiamhabent. Hoc enim nomē ſcientia