Arſtipcro30

ſic terminatur ad perſonaꝫ filij.in qua fcā eſt vnio. ſed ſcd̓ꝫ habitudinē ad principtū ſic refertad totā trinitatē q̄ vnionē fecit.q tercium ſic procedit̉. videtur ꝙ habitudnes deſigͣde in iſtis noībꝰ realit̓in deo ſunt. Nomē em̄ et ratiocui non ſubeſt aliqͥd in re eſt vana vel falſa. ſed non vane et falſe dicimꝰ et cogitamꝰ deum dn̄met creatore. ergo huiōi noīa habent relationes quas ſignificantrn̄dentes ſibi realiter in deo. FH illud qd̓ eſt ſcd̓m racōem tm̄ceſſante intellcū racōcinante nōremanebit. ſed ſi nullꝰ eſſꝫ ratiocinans adhuc deꝰ eſſꝫ dn̄s et creator. ergo huiōi nomina ſignificant aliqd̓ realiter exn̄s in deo.et non ſcd̓m rōeꝫ tm̄. ¶ Itē om̄irelatiuo corrn̄det ſuum correlatiuū qd̓ ſibi oppoītur. ſed cū dicicreaturaꝫ ſeruire importat̉ aliqͣrelatio in creatura realiter exn̄sergo oportꝫ oppoſita relacōemalicubi ponere. ſꝫ non eſt in creatura qꝛ tunc creatura eſſꝫ ſuūpius dn̄a et creator ſuiipſiꝰ et oppoſiti reſpcus eēnt in eodē. gͦ oꝫꝙ in deo realiter ponatur oppoſiti reſpcus r̓lacōibꝰ creature addeum ¶ P illa relatiua in quibꝰnon eſt relatio ſcd̓m rem inuenimꝰ eſſe ad aliquid ẜm dici tm̄. ſicut ſcibile de quo dicit ph̓o ꝙ ērelatiuū qꝛ aliud refert̉ ad ipſuſed de deo dicūtur quēdā relatiua que ſunt ad aliqͥd etiā ẜm ſu

um eſſe vt dn̄s rex et huiōi. ergo ſaltem iſta aliquā relacōemrealem in deo ſignificant. Contra in deo nichil eſt niſi eternūqꝛ quicqͥd eſt in deo deus eſt.huiōi habitudines non ſūt eterne. ꝓpter qd̓ nec noīna ab eterno de d̓o dicūtur. gͦ nō ſunt realiter in deo. ¶ ℟. dd̓m ꝙ ſcd̓ꝫtheologos et ph̓os cōmunit̉ verum eſt ꝙ relacōes quibꝰ deꝰ adcreaturam refert̉ non ſūt in deoẜm re ſꝫ ẜm roem tm̄. qꝛ intellectꝰ noſter non p̄t acciꝑe alrqͣdrelatiue ad altoꝝ dici niſi ip̄ꝫ ſboppoſita hītudine intelligat Sciendū tn̄ eſt ꝙ ratio in intellecturerū tripliciter ſe hꝫ. qn̄qꝫ em̄ app̄hendit aliquid qd̓ eſt in re ẜmꝙ app̄henditur. vt qn̄ app̄hendit formā lapidis. qn̄qꝫ vero apprehēdit aliqͥd qd̓ nullo mō ī reeſt. vt qn̄ quis imaginatur chimerā vel aliqͥd huiōi. aliqn̄ auttēapp̄hendit aliqͥd cui ſubeſt in venatura quedā. non tn̄ ẜm rationem qua apprehēditur ſicut pꝫqn̄ app̄hendit intētionem generis ſubeſt in re naturā quedā. n̄determinata ẜm ſe ad hac l̓ adillam ſpēm. Et huic nature apphenſe ẜm modū quo eſt in intellectu apprehendente qui ex ōnibus accipit vnū quid cōmune inquibus inuenitur natura illa. attribuit rationem generis. que qdē ratio non eſt in re. ita eſt etiāin huiuſmōi relacōnibus quasintellectꝰ noſter deo attribuit.Inuenit em̄ in ipſo virtubem ⁊

G 8