.23.Diſtinctio

tioneꝫ. ſed proprietates relatiuehabent hoc ex virtute oppoſitionis. Vn̄ ſicut pater eſt quis ſubſiſtens. ita et bonus: ſed pater ⁊filius eſt alius et alius ſubſiſtēsſed bonus et ſapiens eſt vnus etidem ſubſiſtens. Vnde de ſingulis perſonis omnia iſta dicūturEt ideo ꝓprietates eſſentiales nōfaciunt numerum perſonarumquia numerus ſeqͥtur diſtinctionem ¶ Ad quartum dd̓m ꝙ nomina ſubſtantiua non reciptuntplurale niſi ex multitudīe formea qua imponuntur. et qꝛ deitasa quā imponitur hoc nomen deus nō multiplicatur Ideo nec etiam ip̄m nomen quod a tali forma imponitur. Sed nomen ꝑſone imponitur a forma perſonalitatis que dicit racōnem ſubſiſtēdi nature tali. et iō vbi ſunt plures ſubſiſtentes: ſunt plures perſonalitates: et plures ꝑſone.On eſt aliud deo eſſe etcͣ.Hoc non dicitur ſolum qn̄tum ad ydentitatem rei. quia ſicin deo nō eſt niſi vnum eſſe. ſedetiam ẜm racōnem; quia ex hocip̄o ꝙ habet eſſe ſubſiſtens ī natura diuina; perſona in deo dicitur. Iſtud tamen cuius racō perſone conuenit. eſt relatio prouteſt ſubſiſtens diſtincta cuꝫ nihilaluid tale poſſit poni in diuinis.et ideo quantum ad modum ſignandi perſona eſt de ſubſtātialibus. quantum ad id quod nōmine perſone in diuinis ſupponitur pertinet ad relatiua. Non a

liud dicimus ꝙͣ ſubſtantiam patris. vt tamen nomine ſubſtantie non eſſentia. ſed ypoſtaſis intelligatur. Hic ſit ſenſus paber ēeſſentia diuina. Hoc magiſter d̓ſuo addit. quia ex verbis Augiſtini expreſſe non habetur. et tamen quodām odo verum eſt nonracōne ſignificationis nominis.ſed racōne ydētitatis rei: quia indiuinis eſt idem ypoſtaſis qd̓ etſentia ẜm rem. Non vt illud ibidiceretur ⁊cͣ. Videtur ꝙ ẜm hocnon ꝓprie dici poſſunt tres perſone. Sed dicenduꝫ ꝙ de deo nihilꝓprie dici poteſt verbis noſtrisqd̓ diuinam veritatem perfecteex primat. tamen per modum q̄alia de deo dicimus: etiā hoc neceſſitate cōgente in vſum locutionis venit. Cum enim per ſcripturam canonicam traditum non inueniatur non attemptaſſent talmodo locutionis vti niſi neceſſitas coegiſſꝫ. Vnde neceſſitas magis eſt excuſatio preſumpcionisꝙ falſitas. Verius enim cogitat̉deus etc̄. Videtur falſū quia ml̓ta de deo dicimus ore que nō inbelliginius corde: vt etiam infraper Criſoſtomū habetur. Sꝫ dicendum ꝙ ꝙuis ad talia que intellectum excedunt: cor non perueniat intelligendo veritateꝫ. tamen per fidem tenet quā verbisperfecte exprimere non vaſet. q̄modo tamen aliquid verius dicitur ꝙ intelligitur. vel econuerſoinfra in expoſitione litbere dicetur diſtinctōe triceſimaſeptima