Super boetio de ebdomadibus
¶ Incipit eiuſdē opuſculū. 69. vꝫ expoſitio ī librūBoetij de ebdomadibus.Recurrere prior iꝑdomū tuā ⁊ illud aduocate: ⁊ illiclude ⁊ age ꝯceptiōes tuas. Eccl̓ 32Habet hoc pͥuilegiū ſapīe ſtudiumꝙ oꝑi ſuo ꝓ ſequēdo magiſ ip̄a ſibiſufficiat. In exterioribꝰ .n. oꝑibꝰ indiget hō pl̓imorū auxilio. Sed in ꝯtēplatiōe ſapīe tāto aliꝗs efficatiꝰ oꝑat̉: qͣꝫto magis ſolitariꝰ ſecuꝫ ꝯmorat̉. Etiō ſapiēs in v̓bis ꝓpoſitis hoīem ad ſeip̄m reuocat dicēs. Precurre pͥor in domū tuā. i. ad mēteꝫtuā ab exterioribꝰ ſolicite redeas an̄qͣꝫ ab alio occupet̉ ꝑ cuiꝰ ſolicitudinē diſtrahat̉. vn̄ dr̄ Sap̄.Intrās in domū meā ꝯꝗeſcā cū illa .i. cū ſapīa. Scut aūt reqͥrit̉ ad ꝯtēplationē ſapīe ꝙ mētē ſuā aliꝗs p̄occuꝑet vt totā domū ſuā ꝯtēplatiōe ſapīe īpleat: ita etiā reꝗͥrit̉ ꝙ ip̄e totꝰ ꝑ intentionē interiꝰ aſſit: ne .ſ. eiꝰ intētio ad diuerſa trahat̉: ⁊ iō ſubdit. Et illuc aduocare .i. totā intentionē tuā ibi cōgrega. Sic igit̉ interiore domo totaliter vacuata ⁊ hoīe totalit̓ ꝑ intētionē in ea exn̄te ꝗd agēduſit expōit ſubdēs. Et illic lude. Ubi ꝯſiderādū eſtꝙ ſapīe ꝯtēplatio ꝯueniēter ludo ꝯꝑat̉ ꝑꝑ duo q̄ ēin ludo īuenire. Prīo ꝗdē qꝛ ludꝰ delectabilis eſt⁊ ꝯtēplatio ſapīe maximā delectationē hꝫ. vndeEccl24. dr̄ ex ore ſapīe. Spūs meꝰ ſuꝑ mel dulcis. ſcd̓o qꝛ oꝑatiōes ludi nō ordinant̉ ad aliud ſꝫꝓpter ſe q̄runt̉. Et hͦ idē ꝯpetit in delectatiōibꝰ ſapiētie. Cōtīgit .n. qn̄qꝫ ꝙ aliꝗs apud ſeip̄m delectat̉ in ꝯſideratiōe eoꝝ q̄ ꝯcupiſcit vel qͥ agere ꝓponit. Sed hec delectatio ordinat̉ ad aliꝗd exteriꝰ ad qd̓ nitit̉ ꝑuenire qd̓ ſi deficiat vel tardet̉ delectatiōi hmōi adiūgit̉ nō minor afflictio ẜm illd̓ꝓuer. 14. Riſus dolore miſcebit̉. Sed delectatōꝯtēplatiōis ſapīe in ſeip̄a hꝫ delectatiōis cāꝫ. vn̄nullā anxietatē patit̉ qͣſi expectans aliꝗd qd̓ deſitPropter qd̓ dr̄ ſap̄. 8. Nō hꝫ amaritudinē ꝯuerſatio illiꝰ nec tediū ꝯuictꝰ illiꝰ .ſ. ſap̄. Et iō dīna ſapientia ſuaꝫ delectationē ludo ꝯꝑat. ꝓuer. 8. Delectabar per ſingulos dies ludēs corā eo: vt per diuerſos dies diuerſaꝝ veritatū ꝯſideratiōes intelligāt̉. Un̄ ⁊ hic ſubdit̉. Et illic age ꝯceptōes tuasꝑ quas .ſ. homo cognitionē accipit veritatis.Oſtulas a me vt ex ebdomadibꝰ nr̄is eiqōnis obſcuritatē q̄ ꝯtinet modū quo ſubſtātie in eo qd̓ ſūt bōe ſūt: cuꝫ nō ſint ſbāliabona: digerā ⁊ paulo euidētiꝰ mōſtrē. Idqꝫ eo dicis eſſe faciēdū ꝙ nō ſit oībꝰ notū iter huiuſcemodi deſcriptionū. Tuꝰ vero teſtis ipſe ſuꝫ qͣꝫ hec viuaciter fueris ante ꝯplexꝰ. Ebdomadas v̓o egoipſe mihi ꝯmētor potiuſqꝫ ad memoriā meā ſpeculata ꝯſeruo qͣꝫ cuiqͣꝫ ꝑticipo. Quoꝝ laſciuia acpetulātia nihil a ioco riſuqꝫ patit̉ eē ꝯiūctū. Pro
hinc tu neſcis obſcuritatibꝰ breuitatꝭ aduerſus: q̄cum ſint archanifida cuſtodia tn̄ id hn̄t ꝯmodi ꝙcū hijs ſolis qui digni ſūt colloquūt̉. Vt igit̉ ī mathematica fieri ſolet ceteriſqꝫ diſciplinis ꝓpoſuiterminos regulaſqꝫ ꝗbꝰ cūcta que ſequūt̉ efficiaꝫCōis āni ꝯceptio eſt enūciatō quā ꝗſqꝫ ꝓbat auditā. Haꝝ duplex modꝰ eſt. Nā vna ita cōis eſt vtoīum ſit hoīum veluti ſi hāc ꝓponas. Si a duobꝰ equalibꝰ eqͣlia demas q̄ relinquūt̉ eqͣlia eē nullꝰ id intelligēs negat. Alia v̓o eſt doctoꝝ tm̄ q̄ tn̄ex talibꝰ cōis animi ꝯceptiōibꝰ venit vt eſt q̄ īcorꝑalia ſunt in loco nō eſſe. Et cetera q̄ nō vulgusſed docti ꝯprobāt. ¶ Huiꝰ ergo exortatiōis ſectator. Boetiꝰ de ſuis ꝯceptiōibꝰ libꝝ nobis ediditde ebdomadibꝰ dr̄ .i. de editiōibꝰ qꝛ in greco ebdomāda idē eſt ꝙ edere. In quo ꝗdē libro boetiˢduo facit. Primo .n. p̄mittit ꝓemiū. Scd̓o ꝓcedit ad oꝑis tractatū ibi. Diuerſum eſt eſſe ⁊ id qd̓eſt ⁊c̄. Circa pͥmū. 3 .ſ. pͥmo on̄dit de quo ſit intentio. Scd̓o quō ſit tractādū ibi. Idqꝫ eo dicis eē faciendū. ⁊cͣ. Tercio tradit ordinē quo ꝓcedēdū eſtibi. Vt igit̉ mathematica fieri ſolet. Scribit aūthūc libꝝ ad Ioānē diaconē romane eccleſie ꝗ abeo petierat vt ex ſuis ebdomadibꝰ .i. editiōibusdiſſereret ⁊ exponeret qͣꝫdam difficilē qōnē ꝑ quāſoluit̉ quedā apparēs ꝯͣrietas. Dicit̉ .n. ꝙ ſubſtātie create inqͣꝫtū ſunt bōe ſunt: cum tamē dicaturꝙ ſubſtātie create nō ſunt ſubſtātialia bona. Sedhoc dicit̉ ſoliꝰ dei ꝓprium eſſe. Qd̓ .n. cōuenit alicui inquātū eſt videt̉ ei ſubſtātialiter ꝯuenire. Etideo ſi ſubſtātie create inqͣꝫtū ſunt bone ſunt ꝯn̄tervidet̉ ꝙ ſint ſubſtātialia bona. Deinde cuꝫ dicitIdqꝫ eo diciſ eē on̄dit per quē modū hec traderevelit .i. nō plane ſꝫ obſcure. Et circa hoc. 3. ſ. Primo on̄dit ꝙ intendit obſcure dicere. Scd̓o on̄dithunc modū eſſe ſibi aſſuetū. ibi. Ebdomadas v̓oTertio on̄dit ꝙ hic modꝰ debeat ei eſſe acceptusibi. Pro hinc tu ne ſcis. Dic̄ ergo pͥmo ꝙ ille adquē ſcribit hec: ita petebat p̄dicta eſſe ſcribendaꝙ via eoꝝ q̄ hic ſcribēda ſunt nō eēt oībꝰ nota quinō eodē defiderio adhec afficiebāt̉ quo ip̄e. CuiBoetius teſtimoniū ꝑhibet ꝙ p̄dicta fuerit viuaciter ante ꝯplexus .i. vel ꝑſpicaciter intelligendovel feruēter denderādo. ¶ Deinde cū dicit. Ebdomadas v̓o. on̄dit hūc modū etiā ſibi eſſe ꝯſuetū ⁊ dicit ꝙ ipſe ſolitꝰ erat ſibi comētari .i. ꝯponere vel excogitare quaſdā ebdomadas .i. editiōeſſeu ꝯceptiōes quas potiꝰ ꝯſeruabat eas ꝯſiderāsad ſui memoriā qͣꝫ ꝑticipē eoꝝ faceret aliquē illorū qui ꝓpter ſui laſciuiā ⁊ petulātiā .i. luxuriā ⁊ leuitatē nihil aliud a ioco ⁊ riſu patiūt̉ eſſe ꝯiūctumi. ordinatū vel cōſtructū. Deteſtāt̉ .n. ſi ꝗs aliqueſermonē cōiunxit aut ordinauerit nō ad ludū ſedad ſeria ꝑtinētē. ¶ Deinde cum dicit. Pro hinctu ⁊cͣ. ꝯcludit ex p̄miſſis ꝙ obſcuꝝ ſermonē deat