Opuſculumvigeſimū tertium.
omni ſacr̄o ꝙ verba ad maͣm accedentia perficiunt ſacr̄m. In ſacramēto enī euchariſtie ſola verba ꝓlata ſuꝑ maͣm ꝯſecrandā ꝑficiunt ſacr̄m. Inbaptiſmo ēt verba ꝓlata ſuꝑ aquā tm̄ nō faciūt ſacramētū: ſed ſuꝑ aquā adhibitā ī baptiſmo: qꝛ totum ē loco materie. Ip̄e aūt peccator ꝯfitēs eſt ſicut maͣ in hoc ſacr̄o. Un̄ verba abſolutionis ſupereū ꝓlata efficiūt pnīe ſacr̄ꝫ. ¶ Quarto obijcit qd̓dr̄ Mat. 19. ꝙ oblati ſunt paruuli vt eis manꝰ imponeret. Sed hoc nō pōt referri ad pnīe ſacr̄ꝫ qd̓paruulus īpendi nō ꝯſueuit. Oblati ſunt aūt ei vtmanꝰ imponeret bn̄dicendo ẜꝫ ꝯſuetudinē iudeoruꝫ: vt dicit Remigius. ¶ Quinto obijcit qd̓ dr̄actꝭ. 8. Cū vidiſſet Symō ꝙ ꝑ īpoſitionē manuūapl̓oꝝ ⁊cͣ. Hoc aūt ꝑtinet ad īpoſitionē manuumq̄ ſit in ꝯfirmationē: vt ſupͣ dc̄m̄ ē. ¶ Sexto obicit ad hoc aucͣtem magiſtri guielmi aluerni ꝗ anhoc dixerit neſcio: ſed ſcio eū nō fuiſſe tante aucͣtoritatis vt eiꝰ dicto ſtandū ē in tāta re: p̄ſertiꝫ cumdn̄s Petro ptātem clauium exponēs nō dixerit.Cuicūqꝫ manꝰ īpoſueris: ſꝫ quodcūqꝫ ſolueris.¶ Obiectōes ꝯͣ p̄dicta ⁊ eaꝝ ſolutiōes. C. V.Itimo redit ad pͥmū reſumēs rōnes pͥusxadductas. ꝙ non dꝫ ſacerdos dicere. egote abſoluo: tū qꝛ hoc ꝑtinet ad poteſtatemdei: tum qꝛ ſacerdoti incertu ē an ille abſoluatur.Que iā ſupͣſoluta ſt̓. ¶ Addit ēt obijciendo ꝙ vixIo. anni ſunt ꝙ oēs hac ſola forma vtebant̉. Abſolutionē ⁊ remiſſionē ⁊cͣ. Sed qūo de oībꝰ pōt teſtimoniū ꝑhibere: ꝗ oēs non vidit? Sꝫ hoc certūē ꝙ iam ſunt milleducēti anni ⁊ ampliꝰ ꝙ dcm̄ eſtPetro quodcūqꝫ ſolueris ⁊cͣ. Quare aūt nō dicatur in forma: ego tibi remitto ſicut ego te abſoluoiā ſupra dcm̄ eſt. ¶ Obijcit autē vlterius ꝙ ſi ſacerdos pōt abſoluere a peccatis: vtiliꝰ eēt abſolui qͣꝫ acciꝑe crucem trāſmarinam. Quod qͣꝫ ridiculū ſit dictum de facili pōt aduerti. ¶ Nō enimcrux trāſmarina dat̉ valitura niſi abſoluto a peccatis: ad remiſſionē totiꝰ pene ꝓ peccatꝭ debite.¶ Obijcit aūt vlteriꝰ ꝙ vel īminet viuificantiaīas q̄ nō viuūt vt dr̄ Eze. 13. Et ſic ſacerdos ſe cōmittit diſcrimini: cū neſciat ꝙ viuant. Sed hͦ iaꝫſolutū ē. Quia ⁊ ſi neſciat ꝙ viuāt: ſcit tn̄ ꝙ ſacr̄miuſtificare pōt. ¶ Ulteriꝰ obijcit ꝙ ſic̄ dic̄ Amb.dn̄s parē vim eē voluit ligādi ⁊ ſoluēdi: ſed ſacerdos nō ligat vinculo peccati ſed ꝓprioꝝ ꝗſqꝫ peccatoꝝ vinculis ꝯſtringit̉: vt dr̄ ꝓuer. 5. ergo ſacerdos nō abſoluit a vinculo culpe. Cōtra qd̓ dicendū ꝙ hoc ſacerdos facit ligando ⁊ ſoluendo ꝑ miniſteriū: qd̓ deus dedit ꝑ aucͣtem. Deus eniꝫ abſoluit a peccato directe gr̄am apponendo: ⁊ ligatvel trahit in peccatū gr̄am nō apponendo vt dr̄.ro. jͣ. Sil̓r ſacerdos tanqͣꝫ miniſter a peccato ſoluit ſacr̄m gr̄e apponēdo: ⁊ ligat non apponēdo ꝓpter hͦ qd̓ ligat ad penā quā iniūgit. Inducit autē
Ivltimo aucͣtem Hillarij ꝙ ſoli deo de ſe credendū ē: ⁊ ſic abſolutionē a culpa quā ſoluſ deus facitſacerdos on̄dere non pōt. Itē qd̓ Dio. dicit ꝙ ſacerdotibꝰ nō eſt vtendū virtutibꝰ ierarchicis niſiquo deitas voluerit eos. Sꝫ h̓ ex ſuꝑioribꝰ ſūt ſoluta multotiēs ⁊ iterare nō opꝫ. ¶ Ad extremū īducit ꝙ ante ptātem clauiū Petro traditam: ſitmētio de reuelatione ſibi facta: qͣſi oporteat ſemper reuelationē diuinā facerdotē expectare an̄qͣꝫclauibus vtat̉. Nō aduertit aūt ꝙ reuelatio factaPetro nō finit de idoneitate abſoluendoꝝ: ſed deptāte xp̄i ꝑ quā ſacr̄a gr̄e: certiſſimos effectꝰ hn̄t.¶ He ſunt igit̉ rōnes quas ꝓ ſe induc it. Que nōſoluꝫ demōſtrationes nō ſunt: ſed vix ad parētesrōnes iudicari poſſūt. ¶ Uolūtas aūt dei fuit vtꝓ defenſione ptātis Petro tradite: in feſto cathedre Petri hoc opus de veſtro mandato compilans laborarem.Finis.¶ Explicit opuſculū vigeſimū ſecūdū ſācti Thome aquinatis de forma abſolutionis.¶ Incipit opuſculū vigeſimū tertiū eiuſdē vꝫ expoſitio pͥme d̓cretal̓ ad archidiaconū cudeſtinū.Aluator noſter.diſcipulos ad p̄dicandū mittēstria eis iniūxit. Primo ꝗdē vtdocerēt fidē. Scd̓o vt credētesībuerēt ſacr̄is. Tertio vt credēALtes ſacr̄is imbutos: ad obſeruādū diuina mādata īducerēt. Dicit̉ enī Mat. vl.Eūtes docete oēs gētes: qͣꝫtum ad pͥmū: baptizātes eos ī noīe pr̄is ⁊ filij ⁊ ſpi. ſcī: qͣꝫtū ad ſcd̓m: docētes eos ſeruare oīa q̄cūqꝫ mādaui vobis: qͣꝫtuꝫad tertiū. ¶ Inter q̄ tria decēter fidei doctrina p̄mittit̉. Eſt .n. fides oīuꝫ bonoꝝ ſpūaliū fundamētū: ẜm illud apl̓i heb. xj. Eſt aūt fides ſb̓a .i. fundamētū ſꝑandarū rerū. Eſt .n. fides ꝑ quā aīa viuificat̉ ꝑ gr̄aꝫ: ẜm illud apoſt. gal̓. 2. Ꝙ aūt nūc viuo īcarne: in fide viuo filij dei. Et abachuc. 2. Iuſtꝰ exfide ſua viuit. Ip̄a eſt ꝑ quam aīa a peccatis purgat̉: actꝭ. 17. Fide purificans corda eoꝝ. Ip̄a ē perquā aīa iuſticia ornat̉. ro. 3. Iuſticia aūt dei ꝑ fidēieſu xp̄i. Ip̄a ē ꝑ quā aīa deo deſpōſat̉: oſee. 2. ſponſabo te mihi in fide. Ip̄a ē ꝑ quā hoīes in dei filioſadoptant̉. Io. j. Dedit eis poteſtatē filios dei fieri hijs ꝗ credunt in noīe eiꝰ. Ip̄a eſt ꝑ quā accedit̉ad deū. heb. xj. Accedētē ad deū oꝑꝫ crede̓. Ipſadeniqꝫ ē: ꝑ quā hoīes et̓ne vite brauiū ꝯſequutur:ẜꝫ illud Io. 6. Hec ē volūtas pr̄is mei ꝗ miſit mevt omnis ꝗ videt filium ⁊ credit in eū: habeat vitam eternā. ¶ Cōueniēter gͦ xp̄i vicariꝰ ꝓpoſiturus mādata ꝗbuſ eccleſia ꝑ apoſtoloꝝ predicationē fūdata pacifice gubernat̉: titulū d̓ fide pͥmittit.