Druckschrift 
Preclarissima opuscula diui Thome aquinatis sacri ordinis p[rae]dicator[um] in quibus o[mn]is phy[losophia]e [et] diuinar[um] scripturar[um] theoremata est co[m]plexus
Einzelbild herunterladen
 

vigeſimum ſecundū.Opuſculum

decernētes abſqꝫ hic verbis: ego te abſoluo: abfolutionē nō eē ꝑ ſolā dep̄catiuā or̄onē. Quintov̓o ꝓponit de eo qd̓ agit̉ ī ſacramēto extreme vnctiōis: qd̓ ſupͣ ſolutū eſt. Sexto obijcit de hͦ ꝙMath̓. 9. cū dixiſſet dn̄s paralitico remittunt̉ tibi peccata tua: dixerūt. Hic blaſfemat. Nā peccata dimittere ſoliꝰ ē dei: nō ergo ſacerdotꝭ. Hocēt ꝑ verba Dioniſij: ſupra ſolutū ē qꝛ dei ē auctoritate peccata dimittere: hoīs aūt ē miniſteriumad remiſſionē exhibere: dū in ꝑſona xp̄i peccataꝯdonat ſicut dicit apl̓s. Septimo obijcit ꝙ inſuſcitatione Lazari ẜm Auguſtinū ⁊ gregoriuꝫ ſignificata ē ſuſcitatiōis peccatoꝝ p̄operatio: qꝛ Lazarus ē pͥus a dn̄o viuificatꝰ qͣꝫ traderet̉ diſcipl̓isabſoluēdus. Ex quo arguit ꝙ nihil valet abſolutio ſacerdotꝭ: ante qͣꝫ hō ſit a deo viuificatꝰ ꝑ gr̄am⁊ ſuſcitatꝰ a morte culpe: ergo ſacerdos nō pōt ſuper culpā. Que quidē rō multiplices defectꝰ hꝫ.Primo ꝗdē qꝛ arguit̉ ex methaphoricis locutionibus ex ꝗbꝰ nō ē arguendū: vt Dio. ⁊ Aug. dicūtScd̓o qꝛ rō ſua nō ē ad ꝓpoſitū. Cōſtat enī ꝙ dn̄sLazarū ſuſcitauit: ⁊ diſcipul̓ ſoluendū mādauit: gͦdiſcipuli abſoluūt. Per hoc ergo nō oſtenditur ꝙſacerdos nō abſoluat aut nō debeat dicere: ego teabſoluo: ſꝫ ꝙ eū nō dꝫ abſoluere in quo ſigna ꝯtritiōis nō videt: ꝑ quā homo iuſtificat̉ interiꝰ a deoculpa remiſſa. Quia v̓o dicit ꝙ ſacerdos non pōthr̄e ſuꝑ culpā ptātem: ⁊ hoc hr̄e pōt calūniā. Sciēdū eſt ꝙ ſi ītelligat ꝙ ſacerdos ſua auctoritate ſuꝑculpā potētiā nō hꝫ dicit veꝝ. Si aūt intelligit ꝙſacrm qd̓ ſacerdos vt miniſter tradit nō ſe extendat ad remiſſionē culpe: falſum dicit. Sicut enīꝑ baptiſmū dimittit̉ oīs culpa ⁊ originalis ⁊ actualis: ita ꝑ ſacr̄ꝫ penitētie remittit̉ actualis culpa.Cōtingit aūt quādoqꝫ ī baptiſmo ꝙ aliꝗs anteqͣꝫſacr̄m baptiſmi actu ꝑcipiat dū hꝫ ſacr̄m in votovel in ꝓpoſito ꝯſequit̉ iuſtificationē a ſolo deo: ettn̄ ſi ante ꝯſecutꝰ nō fuerit: ex vi ſacramēti niſi obicem opponat iuſtificationē ꝯſequit̉ ſacr̄m ſuſcipendo: ita oīno ē de pnīa. Nullus enī reputat̉ ꝯtritus niſi habeat ꝓpoſitū ſubijciendi ſe eccl̓ie clauibus: qd̓ eſt habere ſacr̄ꝫ in voto. Un̄ quādoqꝫ aliꝗ ꝯſequunt̉ iuſtificationē in ip̄a abſolutione: quāante nō fuerant aſſecuti. Octauo obijcit ꝙ paris poteſtatꝭ ē baptiſmo abluere īterius: ⁊ a culpamortali abſoluere. Sed deuſ nō cōicauit poteſtatem īterius baptizandi ne ſpes poneret̉ ī hoīe: ergo nec abſoluēdi ab actuali peccato. In quo ſuaꝫvocem ignorare videt̉ ꝯͣ ſeip̄m obijciens. Sicutenī ſolus deus interiꝰ baptizat ⁊ tn̄ qꝛ homo miniſterium exterius exhibet dicit. Ego re baptizo:ita deus ꝑ ſeip̄m a peccato abſoluit: ⁊ tn̄ homo ꝙexteriꝰ miſteriū exhibet dice̓ dꝫ. Ego te abſoluo. Nono obijcit ꝙ remiſſio peccatoꝝ fit per gratia quā homo dare nō pōt. Cui dicendū ē ꝙ lꝫ ho-

mo nō poſſit dare gr̄am: pōt tn̄ dare gratie ſacr̄ꝫꝑ qd̓ ſit remiſſio peccatoꝝ. Decimo obijcit ꝙdn̄s dixit ad Moyſen. Loquere Aaron ⁊ filijseiꝰ. Sic bn̄dicetis filijs iſrl̓ ⁊ dicetis eis. Bn̄dicat tibi dn̄s ⁊ cuſtodiat te. numeri. 6. Et ſubditurInuocabūtqꝫ nomē meū ſuꝑ filios iſrl̓: ⁊ ego bn̄dicam eiſ. Quod vident̉ imitari p̄lati cū dicūt. Benedicat vos deus vl̓ diuina maieſtas: nec dicūtĘgo te bn̄dico. Hic aꝑte decipit̉: qꝛ bn̄dictio iſtanō ē ſacramētalis ſꝫ vbi ſacr̄alis bn̄dictio occurrit ſicut in ſacr̄o euchariſtie: tūc ip̄i ſacerdotes bn̄dicere dicunt̉. Un̄ apl̓s dicit .i. cor. i0. Calix bn̄dictiōis cui bn̄dicimꝰ. Gloſa cui nos ſacerdotesquottidie bn̄dicimꝰ. Nec ē veꝝ ꝙ ſubdit ꝙ hͦ qd̓dr̄: abſolutionē ⁊ remiſſionē tribuat tibi ⁊cͣ ſit forrna aut pars forme. Nō enī ꝯueniūt v̓bis ſcripture q̄ dicit. Quodcūqꝫ ſolueris ⁊cͣ. ⁊ quoꝝ remiſeritis ⁊cͣ. Nec hͦ qd̓ dr̄. Bn̄dictio dei oīpotētis ⁊cͣ.pars ē forme: cum hoc ex ſcriptura trahi nō poſſit: nec in vſu cōi habeat̉ lꝫ aliꝗ hͦ dicant. Undecimo obijcit ꝙ cū clauis ſit poteſtas q̄ ē ī miniſtro: ſi extēderet ſe ad culpe abſolutionē hoc eēt ꝑmodū efficiēdi: qd̓ ſoli deo cōpetit. Cuiꝰ ſolutio iāex dictis pꝫ. Poteſtas enī clauiū ſe extēdit ad abſolutionē culpe: nō ſicut cā efficiēs pͥncipal̓. Hocenī dei ē: ſed ſicut inſtr̄m ſicut ⁊ aqua baptiſmi dequa Aug. dicit ꝙ corpꝰ tāgit ⁊ cor abluir. Duodecimo obijcit ꝙ dn̄s idē voluit oſtendere dicēsQuodcūqꝫ ſolueris ⁊cͣ. ⁊ quoꝝ remiſſeritꝭ ⁊cͣ. Nullus aūt dic̄. Ego tibi remitto peccata: gͦ nec dꝫ dicere: ego te abſoluo. Sed obliuiſcit̉ eiꝰ qd̓ apoſtolus dicit ſe donaſſe peccatū nō ꝓpria aucͣte ſed inꝑſona xp̄i. Donare aūt idē ē qd̓ ēt remittere. Papa ⁊ ſe relaxare dicit aliquā partē de pnīa iniuctaIdeo enī in abſol̓one ſacrali potiꝰ vtimur v̓bo abſolutionis qͣꝫ remiſſionis: vt forma abſolutionisꝯueniat v̓bis īſtitutionis: qꝛ dn̄s exponēs clauiūptātem his v̓bis vſus ē. Quodcūqꝫ ſolueris ⁊cͣ. Tertiodecimo obijcit ex aucͣte Hieronymi rep̄hēdentꝭ quoſdā de eo ꝙ putāt ſe dānare īnoxiosvel abſolue̓ noxios. Nō .n. ſacerdos a peccatꝭ abſoluens noxios ſoluit ꝗ volūtate noxij remanent:ſꝫ ꝗ penitēdo recedūt a noxa culpe. Quartodecimo obijcit de hoc ꝙ Hieronymus dicit ſuꝑ leuiticuꝫ ꝙ leproſi iubent̉ on̄dere ſe ſacerdotibus:quos illi nō faciunt leproſos vel mūdos: ſꝫ diſcernūt: ita ⁊ hic. Decipit̉ aūt qꝛ ſimilitudinē nimisextēdit. Abſit enī vt ſacr̄a noue legis ſolū ſignificent ⁊ nihil faciant: ſicut veteris legiſ ſacramēta.Si aūt ſacerdos ſolū diſcernēdo denūciaret peccatoris abſolutionē nihil faceret: ſed tm̄ ſignificaret: ergo facit aliꝗd miniſteriū abſolutiōis īpēdēdo: nō tn̄ facit idoneos accedētes ad ſacr̄m. Hoceniꝫ ſolus deꝰ facit: ꝗ ad ſe hoīum corda cōuertit.Et reſpectu huiꝰ idoneītatis non hꝫ ſacerdos niſi