De perfeclionevite ſpūalis

niter inſtituit̉ archidiaconꝰ vel plebanꝰ: qꝛ inueſtitur per annullū vel aliꝗd huiuſmodi oīno ridiculoſuꝫ eſt. Iſta .n. ſolēnitas eſt magis ſimilis cuilibet ſolēnitatibꝰ ẜm quas aliqui īueſtiūtur de feudo per baculū vel per ānulū qͣꝫ ſolēnitatibꝰ eccleſie que in quadā cōſecratiōe vel benedictione cōſiſtunt.¶ Solutio rōnū que inducebant̉ ad ꝓbandū ꝙ n̄derogat ſtatui ꝑfectionis p̄ſbyteri vel archidiaCLXXIconi ꝙ curā dimittere pn̄t.Unc oſtendēdū eſt tertio quō ſit friuolumid quod obijcit̉ cōtra id qd̓ dictuꝫ eſt ꝙ p̄ſbyteri vel archidiaconi pn̄t dimittere curam: non aūt ep̄us ep̄atum vel religioſus religionē. ¶ Circa qd̓ primo cōſiderandū eſt ꝙ quicūqꝫa ꝑfectiori ſtatu trāſit ad ſtatuꝫ qui non eſt ꝑfectionis: cenſetur apoſtata ẜm illud apl̓i. i. Thi. 5. Deviduis cum luxuriate fuerint in xp̄o nubere volētibus: hn̄tes dānationē qꝛ primā fidem irritā fecerunt. Ubi dicit gl. ꝙ in hoc dānat̉ ꝓpoſiti fraudamnatur fracti voti fides: damnātur tales quicōtinētie primā fidem irritaꝫ fecere ⁊ omnes huiuſmodi ſunt ſimiles vxori loth que retro reſpexit ⁊ hoc eſt apoſtatare. Unde ſi archidiaconi veplebani in ſtatu ꝑfectionis eſſent dimittētes archidiaconatū vel ꝑrochie curaꝫ dānarent̉ cum apoſtate eēnt. ¶ Ad vero primo ꝓponit̉ ꝙ archidiaconi vel plebani pn̄t tranſire ad religionē: nōꝓpter hoc ꝙ ſtatuſ religionis ſit perfectior ſed qꝛeſt ſecurior patet exp̄ſſe falſum eſſe. Dicit̉ enī. 19.q. i. Clerici qui monachoꝝ ꝓpoſitū appetūt quiameliorem vitā ſequi cupiūt liberos eis ab ep̄is īmonaſterijs largiri oportet ingreſſuſ. Ex quo habetur ꝙ ideo lꝫ eis tranſire qꝛ melius eſt ⁊ non ſolum qꝛ ſecuriꝰ. Et p̄terea archidiaconi ⁊ habēteſcuram parrochie nō ſolum pn̄t cura archidiaconatꝰ ⁊ parrochie dimiſſa religionē intrare: ſꝫ etiāin ſeculo remanere: ſicut patet de illis qui dimittūt ꝑrochiam ⁊ accipiūt p̄bendā in eccleſia cathedrali. Poſſunt etiā cōiugem accipere ſi non fuerint in ſacris ordinibꝰ conſtituti. Ex quibꝰ oībuspatet ꝙ ſtatum ꝑfectionis non habent. ¶ Qd̓ vero ſcd̓o ꝓponit̉ ꝙ religioſus nō eſt ꝓpter hoc ꝑfectioris ſtatus qꝛ nō pōt religionē dimittere: qꝛ etiam ille qui eſt vxoratus nō pōt vxoreꝫ dimitterequi tn̄ nō eſt in ſtatu ꝑfectiōis: ex p̄dictis pꝫ oīnotriuolū eſſe. Uterqꝫ enī ſtatus .ſ. religionis ⁊ mr̄imonij aliꝗd ſimile hꝫ .ſ. ꝑpetuā obligationē: ⁊ id̓ovterqꝫ ſtatus eſt quaſi alicuiꝰ ſeruitutis. Sed obligatio mr̄imonij nō eſt ad opus ꝑfectiōis ſed adreddēdū carnale debitū: ⁊ ideo eſt quidē ſtatꝰ ſednon ꝑfectionis. Status aūt religiōis habet obligationē ad oꝑa perfectiōis que ſunt pauꝑtas: cōtinentia: ⁊ obedientia: ⁊ ideo eſt ſtatus ꝑfectionis.¶ Qd̓ vero tertio ꝓponit̉ ꝙ ꝓpter humilitatem

⁊ infirmitatem viriuꝫ pōt aliꝗs a ꝑfectiori ſtatudiſcedere ad minorē ſicut Dauid dimiſſis armiſSaulis accepit fundam ⁊ lapidē: ẜm aliꝗd verūeſt ⁊ ẜm aliꝗd falſum eſt. Pōt enī aliꝗs ꝓpter infirmitatē ab altiori religiōe ad minoreꝫ tranſirenō tamē fine diſpēſatiōe. a religione vero ad ſtatum ſecularē etiā p̄ſbyteri curati vel archidiaconi trāſire non pn̄t. Nullo enī mō in hoc diſpenſateccleſia. Ex quo manifeſte apꝑet ꝙ multo plꝰ excedit ſtatus religionis cuiuſcūqꝫ ſtatū archidiaconi vel plebani: ſi tn̄ ſtatus dicēdus eſt: qͣꝫ ſtatus altiſſime religiōis cuiuſcūqꝫ infime. ¶ QNd̓ vero. qꝓponit̉ ꝙ ſi īmutabilitas eſſet de rōne ſtatus nūquā liceret de ſtatu ad ſtatum trāſire oīno frīuolūeſt. Licet enī trāſire ad ſtatū maiorē non tamē adminorē: ſicut habet̉ extra de regutaribꝰ. In maiori enī ītelligit̉ eſſe etiā id qd̓ eſt minus ſed nō ecōuerſo: ⁊ qui obligat ſe ad dandū aliꝗd minꝰ nō reputatur reus ſi dederit maius. ¶ Qd̓ vero. 5. ꝓponit̉ ꝙ p̄latuſ pōt curatū ſibi ſubditū de religiōead eccleſiā ſuā reuocare: eſt oīno falſuꝫ ⁊ ſacris canonibus cōtrariū. Dicit̉ enī extra de renūciatiōeca. Admonet. Uniuerſis preſbyteris tui ep̄atusſub diſtrictiōe ꝓhibeas: ne eccleſias tue dioceſisad ordinationē tuā ꝑtinētes abſqꝫ tuo aſſenſu ītrare audeant aut detinere: aut dimittere te incōſuito. Ꝙ ſi ꝗs cōtra ꝓhibitionē tuā venire p̄ſumpſerit: in eū canonicā exerceas vltionē. Et de pͥuile.Cū ⁊ plantare. §. In eccleſijs dicit̉ ꝙ religioſi ī eccleſijs ſuis que ad ipſos pleno iure nō ꝑtinēt inſtituēdos p̄ſbyteros ep̄is repn̄tent: vt eis de plebiſcura rn̄deant. ip̄is vero ꝓ rebus tꝑalibꝰ rōnē exhibeāt ꝯpetentē: inſtitutos etiā incōſultis ep̄is nonaudeāt remouere. Ex quibꝰ nō plus habet̉ niſi ꝙp̄ſbyteri curati nō p̄n̄t dimittere eccleſias ep̄o incōſulto: ⁊ ſi dimiſerint puniri pn̄t. Sed hoc generale īprudēter applicāt ad hoc ſpāle vt nō poſſintſine licētia ep̄i dimiſſa cura religionē intrare. Dicit̉ enī exp̄ſſe. 19. q. i. c. Due. ꝙ etiam ꝯͣdicēte ep̄opn̄t clerici ſeculares eccl̓ijs ſuis dimiſſis religionē ītrare. Qd̓ v̓o habet̉. 7. q. i. ep̄s de loco ⁊cͣ. manifeſte dicit̉ de trāſitu ad aliā eccl̓iam. nō aūt detranſitū ad religionē. ¶ Qd̓ v̓o. 6. obijcit̉ ꝙ mōachi etiā pn̄t trāſire de religione ad eccl̓iam ſecularem cū cura: nō eſt ſil̓e qꝛ nō trāſeunt ſtatu religionis dimiſſo. Dicit̉ enī. 16. q. i. de monachiſ ꝗ diumorātes in monaſterijs ſi poſtea ad clericatꝰ ordines ꝑuenerint: ſtatuimꝰ nō debere eos a prioriꝓpoſito diſcedere. Sed archidiaconꝰ vel curatꝰdimiſſa cura pōt religionē intrare tanqͣꝫ trāſiensd̓ ſtatu imꝑfectiori ad perfectionē ſpū dei ductuvt habet̉. 19. q. i. due. ¶ Qd̓ v̓o. 7. ꝓponit̉ ꝙ aliquis qui fuit ī charitate pōt recedere a charitateigitur non ſequit̉ ꝙ qui recedit a ſtatu ꝑfectionisnon fuerit in ſtatu ꝑfectiōis: tam friuolū eſt vt re-