De vnitateintellectus
virtutis. Proprius aūt locus angelorum eſt ſpiritualis: ẜm ꝙ Dyo. dicit. 5. ca. de di. no. ꝙ ſupp̄me ſpūales ſubſtantie ſunt inueſtibulis trinitatiscollocate: ⁊ Baſilius dicit in ſcd̓o exameron: ꝙ ſicut in luce ⁊ leticia ſpūali habitant. Et Greg. niſenus dicit in libro de homine ꝙͣ intelligibilia exiſtentia in intelligibilibus locis ſunt: aut in ſeip̄isaut in ſuperiacētibus intelligibilibus. Cum igit̉in corpore dr̄ ītellectuale aliquid localiter: nō vtin loco corporeo dicit̉ eē: ſꝫ vt in habitudine: ⁊ ineo ꝙ adeſt: vt dicimus deuꝫ eſſe in nobis: ⁊ poſtpauca ſubdit. Cum igitur in habitudine fuerit intelligibile aliquod vl̓ loci alicuius: vl̓ rei: vt in loco exiſtētis: abuſiue dicimus illic id eē ꝓpter actum eius ꝗ eſt illic: locū ꝓ habitudine ſuſcipiētesCum .n. deberemꝰ dicere illic agit dicimus illiceſt: ⁊ hoc ſequēs Dama. dixit ꝙ angelus vbi oꝑatur ibi eſt. Aug. etiā. 8. ſuꝑ Gen̄. ad lr̄am dicit ꝙſpūs creator mouet ꝯditu ſpm̄ ꝑ tp̄s ſine loco: mouet aūt corpus ꝑ tēpus ⁊ locuꝫ. Ex quibus oībusdatur intelligi ſb̓as ſpūales nō eſſe in loco corꝑaliter: ſed quodā modo ſpūali. Et qꝛ eodē mō ꝯpetit alicui moueri in loco: ⁊ eſſe in loco: ꝑ ꝯn̄s: neqꝫcōꝑali mō angeli mouētur in loco: ſꝫ motus eorūꝗ exprimit̉ in ſcripturis ſi referat̉ ad locū corꝑalēeſt accipiēdus: ẜm ſucceſſionē virtualis ꝯtactꝰ adloca diuerſa: vl̓ eſt accipiēdus ẜm miſticā intelligentiaꝫ: ſicut Dyo. 4. c. de di. no. dicit ꝙ moueridicunt̉ diuine mētes circulariter quidē vnite illuminatōibus pulchri ⁊ boni: indirectū aūt qn̄ ꝓcedunt ad ſubiectoꝝ ꝓuidentiā: aut qn̄ ꝓuidētieminus habētes inegreſſibiliter manēt circa deūEx his igit̉ manifeſtū eſt ꝗd circa ꝯditōem ſpūaliuꝫ ſb̓arum .i. angeloꝝ ſacri doctores tradiderītaſſerētes eos incorporeos ⁊ īmaͣles eē.¶ De diſtinctōe ſpūum angeloꝝ. CA. XIX.Portet aūt ꝯſquēter ꝯſiderare ꝗd ẜm ſaocram doctrinā de diſtinctōe ſpirituū ſit tenendū. Ubi ⁊ primū ꝯſiderandū occurritde dr̄ia bonoꝝ ⁊ maloꝝ. Eſt .n. apud multos receptum eē quoſdā ſpūs bonos: quoſdā v̓o malosQuod aucͣte ſacre ſcripture cōprobat̉. De bonisenī ſpiritibus dr̄ ad Heb̓. i. Omnes ſunt adminiſtratorij ſpūs in mīſteriū miſſi ꝓpter eos ꝗ hereditatem capiunt ſalutis. demalis aūt ſpiritibꝰ dr̄Mat. 12. Cum īmundus ſpūs exierit ab hoīe ambulat ꝑ loca arida querēs requiē: ⁊ nō inuenit. Etpoſtea ſubdit̉: tunc vadit ⁊ aſſumit. 7. alios ſpūsnequiores ſe. Et qͣꝫuis vt Aug. uarrat in. 9. de ci.dei: quidam poſuerint: ⁊ bonos ⁊ malos ſpūs deos eē: ⁊ ſil̓r bonos ⁊ malos demones noīari: ꝗdātn̄ melius deos: nō niſi bonos aſſerunt quos nosangelos dicimus: demones aūt ẜm cōem vſumloquēdi: nō niſi in malo accipiunt̉: qd̓ vt dicit rōnaibliter accidit. Demones .n. in greco a ſcīa no
minant̉ q̄ ſine charitate ẜm ſnīam apl̓i ꝑ ſuꝑbiaꝫinflat: ſꝫ cā malicie demonū nō eadē ab oībus aſſignatur. Quidē .n. eos aſſerūt naͣliter malos tanqͣꝫ a malo ꝓductos pͥncipio: ⁊ ſic etiā ꝙ ip̄oꝝ naͣ ſitmala qd̓ ad manichoꝝ errorē ꝑtinet: vt pꝫ ex dictis. Sed hūc errorē efficaciſſime Dyo. īprobat4. c. de di. no. dicēs. Neqꝫ demones naͣ mali ſūtqd̓ ꝓbat. Primo ꝗdem qꝛ ſi naͣl̓r mali eēt ſiml̓oporteret dicere ꝙ neqꝫ eēt ꝓducti ex bono pͥncipio: neqꝫ int̓ exiſtētia ꝯputarēt̉: qꝛ malū nō eſt naͣaliqua nec ſi eēt aliqua cāret̉ a bono pͥn. Scd̓o qꝛſi ſunt naͣl̓r mali: aut ſibiip̄is: ⁊ ſic ſeip̄os corrūperent qd̓ ē impoſſibile: malū .n. rōnem corruptiuihꝫ. Si v̓o ſt̓ myli alijs oporteret ꝙ ea ꝗbus ſt̓ mali corrūꝑent: qd̓ aūt ē naͣl̓r tale ē oībus tale ⁊ oīnotale. Sequet̉ gͦ ꝙ oīa: ⁊ oīno corrūperent: qd̓ ē impoſſibile: tū qꝛ quedā ſunt incorruptibilia q̄ corrūpi nō pn̄t: tū qꝛ ea q̄ etiā corrūpunt̉ nō total̓r corrūpunt̉. Nō igit̉ ip̄a naͣ demonū ē mala. Tertō qꝛ ſieēt naͣliter mali nō eēt a deo facti: qꝛ bonū bōaꝓducit ⁊ ſb̓ſiſtere facit: ⁊ hͦ ē impoſſibile ẜm illudqd̓ ſupͣ ꝓbatū ē .ſ. ꝙ oꝫ oīm deū eē pͥncipiuꝫ. Quarto qͣꝛſſi demones ſemꝑ eodē mō ſe hn̄t: nō ſt̄ maliqd̓ .n. ē ſemꝑ idē boni ē ꝓpriū: ſi āt nō ſemꝑ ſt̓ mali nō ſunt naͣ mali: Quinto qꝛ nō ſunt oīno exꝑtesboni ẜm ꝙ ſunt: ⁊ viuunt: ⁊ intelligunt: ⁊ aliquodbonum deſiderāt. Fuerunt aūt alij ponentes demones naͣliter malos nō qꝛ eoꝝ naͣ ſit mala: ſꝫ qꝛhn̄t quandā inclinationē naͣlem ad malum: ſicutAug. x. de ci. dei introducit porphirium dicēteꝫin epl̓a ad Enebontē: quoſdaꝫ opinari eſſe quoddam ſpirituū genus: cui ex audire ſit ꝓpriuꝫ: natura fallax: oīforme multimodū: ſimulans deos: ⁊demonēs ⁊ ipſas aīas defunctoꝝ. ¶ Que quidēopinio veritatem habere nō pōt: ſi ponamus demones incorporeos eſſe ⁊ intellectus quoſdaꝫ ſeparatos. Cum .n. omnianā bona ſint: impoſſibile eſt ꝙ natura aliqua habeat inclinationē ad malum: niſi ſub rōne particularis boni. Nihil enimꝓhibet aliquid quod eſt particulariter bonuꝫ alicui naͣe: intatum dici malū inqͣꝫtum repugnat ꝑfectioni nobilioris nature: ſicut furioſuꝫ eē quoddam bonū ē cani: qd̓ tn̄ malū eſt hoī rōnem hn̄ti.Poſſibile tn̄ eſt in hoīe ẜm ſenſibilē ⁊ corporaleꝫnam in qua cum brutis cōicat eſſe quandaꝫ inclinationem ad furorē qui eſt homini malū. Sed hͦde intellectuale natura dici nō pōt: qꝛ intellectusordinē hꝫ ad bonum cōe: vnde dici nō pōt in demonibus inueniri naͣlem inclinationē ad maluꝫſi ſunt pure intellectuales nō hn̄tes admixtioneꝫcorporee naͣe. Sciendū eſt ergo ꝙ platonici poſuerunt: vt etiā ſupra dictuꝫ ē demones eſſe aīaliaquedā corporea: habētia intellectuꝫ. Et inqͣꝫtumhabent corporeā: ⁊ ſenſitiuā naͣm: ſunt varijs alepaſſionibus ſubiecti ſicut ⁊ homines: ex ꝗbus in-