Opuſculumnonum
cta ordinant̉ ad aliquod bonū ẜm eternā dei ꝓuidentiaꝫ: vn̄ ceſſat obiectio obijcientꝭ. ¶ Qō. 74.Uod vero. 74. ponit̉ p̄deſtinatio eſt cā ſalutis prīa: librum arbitriū ꝓxima. effectv̓o magis ſequit̉ cōditionem cāe ꝓxime:qͣꝫ prīe: vt pꝫ in generatiōe inferioꝝ ex motu neceſſario ſuꝑioꝝ: qͣꝫtū ad aliꝗd veꝝ eſt qͣꝫtū ad ꝯtingētiā ⁊ neceſſitate: qꝛ ſi cā pͥma ē neceſſaria: ⁊ ſcd̓aꝯtingēs ſeꝗt̉ effectꝰ ꝯtīgēs ſꝫ nō debuit ꝓponi cōit̓quod v̓o obijciens calūniat̉ ꝙ deus eſt magis cāꝓxima qͣꝫ liberum arbitriuꝫ: oīno friuolū eſt. Eſtenim deus cā ꝓxima ẜm efficatiā actiōis: ⁊ nō ẜꝫordinem enumerationis cāꝝ.¶ Qō. 75.vod vero. 75. ponit̉: deus mera volūtatedat gr̄am rōnabil̓r bn̄ vſuro: ⁊ nō dat maAe vſuro: falſum ē ſi vniuerſal̓r intelligat̉:vt ſit ſenſus ꝙ nunqͣꝫ dat male vſuro. Si v̓o particulariter intelligat̉: vt .ſ. qn̄qꝫ det male vſuro:¶ Qō. 76.⁊ qn̄qꝫ nō det: verum eſt.Uod vero. 76. ponit̉ diuina potētia ab actu exteriori nullā recipit multiplicitateꝫ:plicitatē aliquam. Prout .n. differunt actus noſed ab actu interiori pōt recipere multitionales ⁊ eēntiales interiores ſic differt potētiaactui notionali ⁊ eēntiali ꝯiuncta: diminute exceptum eſt. Proponitur .n. pͥmo ꝙ diuina potētiavna tm̄ eſt ſi in ſua radice ꝯſideret̉ que eſt diuinaeēntia. Si aūt ꝯſideret̉ diuina potētia ꝓut ꝯiuncta actibus interioribus eēntialibus: ⁊ notionalibus ſic hꝫ dr̄iam ẜm modū quo dr̄ differre in d̓oabſolutū ⁊ relatum: vl̓ eēntiale vl̓ notionale: potentia .n. generādi rōne actus ē notionalis: potētia intelligendi eēntialis: ſꝫ potētia creādi ⁊ gub̓nandi: vl̓ ꝗcunqꝫ alius effectꝰ adiūgat̉ ē eēntialis⁊ ſic ex p̄cedētibus ⁊ ſequētibus pꝫ intētionē ſcribentis abſqꝫ calūnia eſſe.¶ Qō 77.Uod v̓o. 77. ponit̉: qͣꝫtitas virtutis nō eſtideꝫ ꝙ qͣꝫtitas potētie: ſꝫ vl̓ior: qꝛ qͣꝫtitasvirtutꝭ attendit̉ ſiue in eēndo ſiue in oꝑando: ſiue in durando: qͣꝫtitas v̓o potētie in oꝑandotm̄: bn̄ diceret̉ ſi adderet̉ qͣꝫtitas potentie actiuealias diminute dcm̄ eſt.¶ Qō. 78.Uod v̓o. 78. ponit̉: infinitas potentie totaattendit̉ penes reſpectū ad potētialia: infinitas aut eēntie non ſolū attendit̉ peneseſſe hͦ: ⁊ nō illud: ſꝫ penes eē in hͦ ⁊ in altero quolibet ente: ⁊ etiā in infinitis ſi eēt infinita: vl̓ malevl̓ defectiue dr̄. ſi .n. diceret ſic: infinitas potētieinqͣꝫtum ē potētia tota attendit̉ penes reſpectuꝫ:ad potentialia poſſet ſuſtineri: qꝛ potētia inqͣꝫtuꝫpotētia importat reſpectū ad potentialia: qd̓ autdr̄ de infinitate eēntie nō bn̄ explanat̉. Nō .n. infinitas diuine eēntie eſt ex hͦ ꝙ deuſ pōt eē in infinitis: ſꝫ ꝑ ſe infinita eſt.¶ Qō. 79.¶Uod vero. 79. ponit̉: deus vere ē ꝗcꝗd ſi
bi eſt: ītelligit̉ de hijs q̄ ſibi ē ſimpl̓r: vt bonus ſapiens: ⁊ nō de hijs que ſibi eſt ẜm modū ītelligēdi vt finitus cōprehēſibilis. Addendū ē ẜm quendam modū intelligēdi. Ꝙ .n. dr̄ deus eē ſibi finituſ: vl̓ ꝯprehēſibilis nō eodeꝫ mō dr̄: ſicut res aliedicunt̉ finite ⁊ ꝯprehenſibilis: ſꝫ quodā ſpāli mō:vt intelligat̉ magiſ negatiue dcm̄ qͣꝫ affirmatiueDicit̉ .n. ſibi comp̄henſibiliſ: qꝛ ſuū intellectū nōexcedit: finitus v̓o: qꝛ nō eſt ſibi ignotus: vl̓ imꝑtranſibilis ẜm intellectum: ſed bonus ⁊ ſapiēs dr̄affirmatiue.¶ Qō. 80.Uod vero. 80. ponit̉: ille actus .ſ. generaatio de dei ſb̓a: ⁊ ideo ē ei eēntiale eē infinitum: ſꝫ ꝓductio creaturaꝝ nō ē ex nihilo ⁊ideo eſt illi eēntiale eē finitū: obſcure dcm̄ eſt. Qd̓dicit ꝓductionē creaturaꝝ eē ex nihilo: nō ſic ē intelligēdum quaſi ip̄a actio ꝓductiōis ſit ex nihiloſꝫ ꝓductum: eo mō loquēdi quo diceret̉ ꝙ oꝑatiocultelli eſt ex ferro: ſil̓r quod dicit ꝓductionē creaturaꝝ eē aliquod finitū intelligit ex ꝑte ꝓducti: ⁊nō ex parte actiōis. Deus .n. actiōe infinita ꝓducit effectum finitum.¶ Qō. 81.Uod vero. 8i. ponit̉: nō eſt ſil̓e de oīpotētia: ⁊ de oīſcīa: qꝛ poſſe ꝑtinet ad actioneꝫſcire ad receptōem: in creatura v̓o nō pōteſſe potentia actiua infinita: ſꝫ paſſiua que pōt reduci in actū: ẜm ꝙ vnit̉ agenti infinito: obſcure ⁊defectiue dcm̄ eſt. Nam poſſe ꝑtinet: ⁊ ad actōeꝫ⁊ ad receptionē: addēdum igit̉ fuit ꝙ poſſe potentie actiue ad actionē. Iteꝫ nō oē ſcire ꝑtinet ad receptionē: ſꝫ ſcire intellectus poſſibil̓ humani: ſcire aūt intellectus diuini nō eſt ꝑ receptionē: qd̓ v̓odr̄ ꝙ in creatura pōt eſſe potētia paſſiua infinita:nō hꝫ calūniaꝫ: vt .n. ſupra iam dcm̄ ē potētia importat reſpectū ad poſſibile. vn̄ potentia paſſiuacreature dr̄ infinita: ẜm ꝙ ad īfinita ſe hꝫ: ſicut potentia maͣe pͥme ſe hꝫ ad infinitas formas: ⁊ figuras: ⁊ ꝯtinuum ē diuiſibile in īfinitū: ⁊ ſil̓r intellectus poſſibilis ſe hꝫ ad infinitas ſpēs intelligibiles: nec ꝓpter hͦ ſequit̉ ꝙ aliꝗd creatū ſit infinituꝫſimpl̓r ſed infinitū in potētia tm̄. Hec aūt potētiapaſſiua infinita in rebus naͣlibus nō reducit̉ in actum tota ſil̓: ſꝫ ſucceſſiue: ſꝫ potētia paſſiua aīe xp̄iad intelligēduꝫ reducit̉ tota in actu: qꝛ ſcit oīa ſcibilia ad que intellectus humanus ē in potētia naͣli que ſunt infinita: ⁊ hͦ hꝫ ex vnione verbi qd̓ eſt¶ Qō. 82.agens infinitum.Uod v̓o. 8 2. ponit̉: ꝙ aliquis nō poſſit ꝗcꝗd aliqn̄ potuit: pōt eē dupl̓r: aut qꝛ nō hꝫoēs potētias quas aliqn̄ habuit: aut qꝛ faEctuꝫ ē īpoſſibile qd̓ aliqn̄ fuit poſſibile: hͦ ſcd̓o mōdeus nō pōt ꝗcꝗd potuit: qꝛ nō ē poſſibile deo ꝗcquid fuit poſſibile: qd̓ .n. actu pn̄s eſt aut p̄terituꝫꝑdit rōnem poſſibilis: hͦ oīno calūniaꝫ nō hꝫ. Nōenī deus pōt facere id qd̓ eſt pn̄s ſil̓ cum ē nō eſſe