Opuſculumſeptimum

ſed ibi nullus malus erit: ⁊ nullus peccator. Iteꝫꝑfectiſſimā libertatem. Hic .n. nō eſt libertas: qͣꝫqͣꝫ om̄es naturaliter deſiderent eam: ſed ibi eritoīmoda libertas ꝯͣ oēm ſeruitutē. Ro. 8. Ip̄a creatura liberabit̉ a corruptione: ⁊ non ſolum eruntibi om̄s liberi: ſed erunt reges. Apoca. .5. feciſtinos deo noſtro regnuꝫ cuius ratio eſt: qꝛ oēs erūteiuſdem voluntatis cū deo: ⁊ deus volet quicꝗdſancti volent: ⁊ ſancti quicꝗd deus voluerit. Un̄cum voluntate dei fiet voluntas eorū: ⁊ ideo oēsregnabunt: qꝛ oīum voluntas fiet: ⁊ dn̄s erit corōna oīm yſa. 28. In die illa erit domꝰ exercituuꝫcorona glorie: ⁊ ſertū exultationis reſiduo populi ſui. Item ꝓpter mirabilē affluentiam. yſa. 64.Oculus nō vidit deus abſqꝫ te que p̄paraſti expectantibus te. pͣs. Qui replet in bonis deſideriuꝫtuum ⁊cͣ. Et nota ꝙ homo inueniet oīa in ſolo d̓oexcellentius: ⁊ ꝑfectius omni eo quod in mundoqueritur. Si delectationē queris: ſummā inuenies in deo. Si diuitias: ibi oēm ſufficientiā inuenies: ꝓpter quaꝫ ſunt diuitie: ⁊ ſic de alijs. Auguſtinus in ꝯfęſſionibus. Anima cū fornicat̉ abſte querit extra te: que pura ⁊ limpida nō inuenit:niſi cum redit ad te. Tertio modo: qꝛ aliquandoin mundo iſto regnat peccatū. Et hoc eſt quandohomo eſt ita diſpoſitus ꝙ ſtatim ſequit̉ ⁊ ꝓſequitur appetitū peccati. Apoſto. Ro. 6. Non ergo regnet peccatum in veſtro mortali corpore: ſed debet deus regnare in corde tuo. yſa. 52. Syon regnabit deus tuus. Et hoc oſt quando paratus esobedire deo ⁊ ſeruare om̄ia mandata tua. Cumergo petimus quod veniat regnum oramus qd̓nō regnet in nobis peccatū: ſed ip̄e deus. ¶ Perhanc aūt petitionē peruenimus ad beatitudineꝫqua dicitur. Mathei. 5. Beati mites. Nam ẜmprimā expoſitionē ex quo homo deſiderat: ꝙ deus ſit dn̄s oīum: nō vincat ſe de iniuria ſibi illataſed reſeruat eam deo. Nam ſi vindicares te nonquereres ꝙ adueniret regnum eius. Secunduꝫvero ſecundam expoſitionem: ſi tu expectas regnum eius .i. gloriam paradiſi non debes curareſi perdis res mundanas. Item ẜm tertiam expoſitionem ſi tu petis ꝙ deus regnet in te ⁊ chriſtuscum ip̄e fuerit mitiſſimus: ⁊ tu debes eſſe mittiMathei. xj. Diſcite a me qꝛ mittis ſum. Hebr.x. Rapinam bonoꝝ veſtroꝝ cum gaudio ſuſcepiſtis.¶ Tertia petitio.Iat voluntas tua: ſicut in celo: ⁊ in terra.Tertium donū quod efficit in nobis ſpiritus ſſanctus. dicitur donum ſcient ie. Ip̄eenim ſpūſſanctus nō ſolū efficit in bonis donū timoris ⁊ donuꝫ pietatis que ē dulcis affectus addeum: vt dcm̄ eſt: ſed etiā facit hoīem ſapienteꝫ.⁊ hoc petebat Dauid in pͣs. dicens. Bonitateꝫ ⁊diſciplinam ⁊ ſcīam doce me. Et hec eſt ſcientia

qua homo bene viuit: quam docuit nos ſpūſſanctus. Inter alia autē que faciunt ad ſcientiaꝫ ⁊ ſapientiam homīs: potiſſima ſapientia eſt: ꝙ homo nō initat̉ ſenſui ſuo. ꝓuer. 3. Ne initaris prudentie tue. Nam illi qui preſumunt de ſenſu ſuo:ita ꝙ nō credunt alijs: ſed ſibi tātum: ſemper inueniuntur: ⁊ iudicantur ſtulti. ꝓuerbio. 26. Uidiſti hominem ſapientem ſibi videri: magis illoſpem habebit inſipiens. Ꝙ autem homo nō credat ſenſui ſuo procedit ex humilitate. Vnde ⁊ locus humilitatis eſt ſapientie: vt dicitur ꝓuerbi.xj. Superbi autē ſibi ipſis nimis credunt̉. Docetergo hoc ſpirituſſanctus ꝑ donum ſcientie: vt ſcilicet nō faciamus voluntatem noſtram: ſed voluntatem dei. Et ideo ꝓpter hoc donuꝫ petimusa deo. vt fiat voluntas ſua: ſicut in celo ⁊ in terra. Et in hoc apparet donum ſcientie. Unde hocmodo dicitur deo: Fiat voluntas tua: ſicut ſi eētvnꝰ infirmus: ⁊ vellet aliꝗd a medico nō preciſevult: ſed de voluntate medici: alias ſi tantuꝫ devoluntate ſua vellet eſſet ſtultus. Sic nos a deonihil petere debemus: niſi ꝙ fiat de nobis volūtas ſua .i. vt voluntas ſua compleatur in nobisTunc eniꝫ eſt rectum cor hominis: quando concordat cuꝫ voluntate diuina. Hoc xp̄s fecit. Ioānis. 6. Deſcendi de celo: nō vt faciam voluntatem meā: ſed eius qui miſit me. Cchriſtus enimẜm ꝙ deus eandem voluntatē habet cum patreſed ẜm ꝙ homo habet aliam voluntatē a patre:⁊ ẜm hanc dicit ſe nō facere voluntatem ſuā: ſedpatris. Et ideo docet nos orare ⁊ petere. fiat voluntas tua. ¶ Sed quid eſt quod dicitur. Nōnein pͣs. dicitur. Omnia quecunqꝫ voluit fecit. Sioīa facit que vult in celo ⁊ in terra: ꝗd eſt hͦ qd̓ dicit: Fiat voluntas tua ſicut in celo ⁊ in terra. Ad hͦſciendū eſt ꝙ deus tria vult de nobis: ⁊ nos petimus ꝙ hec impleant̉ Primū quidē qd̓ deuſ vultde nobis eſt: ⁊ ꝙ habemus vitā eternā. Quicunqꝫ .n. facit aliquid ꝓpter aliquē finem vult de illare illud ꝓ quo facit ea. Deus aūt fecit hoīem: ſednō ꝓ nihilo: qꝛ ſicut dicit̉ ī pͣs. Nunquid vane cōſtituiſti omnes filios hominuꝫ. fecit ergo homines ꝓpter aliquid. Sed non ꝓpter voluptates:qꝛ ⁊ bruta habent eas: ſed vt habeāt vitum eternam. Uult ergo dominus: vt homo habeat vitam eternam. Quando vero aliquid conſequitur illud ad quod factum eſt dicitur ꝙ ſaluatur.Quando vero nō conſequitur: dicitur ꝙ res illaperdatur. Deus aūt fecit hominem ꝓpter vitaꝫeternam. Cum ergo conſequit̉ vitam eternamſaluatur: ⁊ hoc vult dominus. Ioannis. 6. Hec eſtvoluntas patris mei qui miſit me vt omnis quividet filium ⁊ credit in eum habeat vitam eternam. Hec aūt voluntas iam cōpleta eſt in angelis ⁊ in ſanctis qui ſunt in patria: qꝛ vident deū ⁊

dent d̓k 4