Druckschrift 
Preclarissima opuscula diui Thome aquinatis sacri ordinis p[rae]dicator[um] in quibus o[mn]is phy[losophia]e [et] diuinar[um] scripturar[um] theoremata est co[m]plexus
Einzelbild herunterladen
 

C ompendiumtheologie

Ad eū veniemꝰ ⁊ manſionē apud eum faciemusEt apl̓s de ſpirituſancto. i. Corin. 3. Spūſ dei habitat in vobis. Item nō cōue niret hoī illi voces dīnitatis emittere ſi ꝑſonaliter deus non eēt.Preſūptuoſiſſime ergo dixiſſet. Ego ⁊ pater vnūſumꝰ ⁊ anteqͣꝫ abraam fieret ego ſuꝫ Ego enī ꝑſonam loquētis demōſtrat: homo aūt erat qui loq̄batur. Eſt igit̉ ꝑſona eadē dei ⁊ hoīs. Ad hosergo errores excludēdos: in ſymbolo tam apl̓oꝝqͣꝫ patrum facta: mentiōe de ꝑſona filij ſubditur.Qui ꝯceptus eſt de ſpi. ſancto natus: paſſus: mortuꝰ: ⁊ reſurrexit. Non .n. ea que ſūt hoīs de filio dei p̄dicarentur niſi eadem eſſet perſona filijdei ⁊ hoīs: qꝛ que vni ꝑſone cōueniunt non ex hocipſo de altera p̄dicātur. Sicut q̨̄ cōueniunt paulonō ex hoc ipſo p̄dicāt̉ d̓ petro. De errore arrijcirca incarnationē ⁊ improbatio eius. CA. XX.T ergo vnitatē dei ⁊ hoīs cōfiterētur ꝗdāheretici in ꝑtem cōtrariā diuerterūt dicētes dei ⁊ hoīs eſſe vnā nō ſolū perſonā ſedetiā naturā. Euius quidē erroris pͥncipiuꝫ fuit abarrio: qui vt ea que in ſcripturis dicūtur de xp̄o ꝙbus on̄dit̉ minor patre nō niſi ad ip̄m dei filiumpoſſent referri ẜm aſſumentē naͣm: poſuit in xp̄onō aliaꝫ aīam eſſe qͣꝫ dei verbū qd̓ dixit corꝑi xp̄ifuiſſe ꝓ aīa. Et ſic cū dicit pater maior me eſt vl̓cum oraſſe legitur aut triſtatus ad ip̄am naͣm filij dei ſit referendū. Hoc aūt poſito ſequit̉ ꝙ vniofilij dei ad hoīem facta: ſit nō ſolū in perſona ſedetiā in natura. Manifeſtū eſt enī ꝙ ex aīa ⁊ corꝑecōſtituit̉ vnitas hūane naͣe. Et huiꝰ quidē poſitiōis falſitas qͣꝫtū ad id ꝙ filiū minorē pr̄e aſſeritſupra eſt declarata cū on̄dimꝰ filiū eſſe pr̄i equalēQuātū vero ad id qd̓ dicit verbū dei in xp̄o fuiſſe.ꝓ aīa. Huiꝰ erroris ex p̄miſſis falſitas on̄di pōt.On̄ſum eſt enī ſupͣ aīam corꝑi vni vt formā. deūaūt impoſſibile eſt formā corꝑis eſſe ſicut ſupͣ oſtēſum eſt. Et ne forte arriꝰ hoc diceret de ſūmo d̓opatre intelligēdū idem ⁊ de angelis on̄di pōt ꝙ ſecūdū naͣm corpori nō pn̄t vniri per modū formecum ſint ẜm naͣm ſuaꝫ a corporibꝰ ſeꝑati. Multoigit̉ minus filius dei per queꝫ facti ſunt angeli vtetiā arrius cōfitet̉ corporis forma eſſe non poteſt Preterea filiꝰ dei etiā ſi ſit creatura vt arriusmentit̉ tn̄ ẜm ip̄m in btītudine p̄cedit oēs ſpiritcreatos. Eſt aūt intanta angeloꝝ btītudo ꝙ triſticiā habere nō pn̄t. Nō enī eſſet vera ⁊ plena felicitas ſi aliꝗd eoꝝ votis deficeret̉. Eſt enī de rōebtītudinis vt ſit finale ⁊ ꝑfectuꝫ bonū totaliter appetitū quietans. Multo igit̉ minꝰ dei filius triſtari pōt: aut timere ẜm ſuā naͣm. Legit̉ aūt triſtatuſcum dicit̉. Cepit ieſus pauere ⁊ tedere ⁊ meſtuseſſe. Et ipſe etiā ſuā triſticiā ꝓfitet̉ dicēs. Triſtiseſt aīa mea vſqꝫ ad mortē. Manifeſtū eſt aūt triſtitiā non eſſe corporis: ſed alicuiꝰ app̄henſiue ſub

ſtantie. Oportet igit̉ ꝓpter verbū ⁊ corpus ī xp̄oaliā fuiſſe ſubſtantiā que triſticiā pati poſſet ⁊ hācdicimꝰ aīaꝫ. Rurſus fi xp̄s ꝓpterea aſſumpſitque noſtra ſunt vt nos a peccatis mūdaret. magis aūt neceſſariū erat nobis mūdari ẜm aīam aquā origo peccati ꝓceſſerat ⁊ que eſt ſubiectū peccati: nō igit̉ corpꝰ aſſumpſit ſine aīa: ſꝫ qꝛ pͥncipalius aīam ⁊ corpus cuꝫ aīa. De errore apolinaris circa incarnationē ⁊ īprobatio eiꝰ. CA XXIX quo etiā excludit̉ error Apolinaris: ꝗ p̄mo quidē arriū ſequutꝰ in xp̄o aliā aīaꝫ eēoſuit qͣꝫ dei verbū. Sed qꝛ nō ſequebat̉arriū in hoc ꝙ filiū dei diceret creaturā. multa ātdicūt̉ de xp̄o que nec corꝑi attribui pn̄t nec creatori cōuenire vt triſticia timor: ⁊ huiuſmōi. coactus tandē fuit ponere quidē aliquā aīam in xp̄oque corpꝰ ſenfificaret ⁊ que harū paſſionū poſſꝫ eēſubiectū: que tn̄ rōne ⁊ intellectu carebat. ip̄m autē v̓bū hōc xp̄o ꝓ intellectu ⁊ rōne fuiſſe. Hoc aūtmultipliciter falſum eſſe on̄dit̉. Primo quidemqꝛ hoc eſt cōtra nature rōneꝫ vt aīa nō rōnalis ſitforma hoīs cū tn̄ formā corꝑis habeat. Nihil aūtmōſtruoſum ⁊ īnaturale in xp̄i incarnatiōe fuiſſeputandū eſt. Scd̓o qꝛ fuiſſet ꝯtra incarnatiōisfinē qui eſt reꝑatio hūane naͣe: que ꝗdē pͥncipaliꝰincipit reꝑari qͣꝫtū ad intellectiuā ꝑtē q̄ particepspeccati eē pōt. Un̄ p̄cipue cōueniēs fuit: vt intellectiuā hoīs ꝑtē aſſumeret. Dicit̉ etiā xp̄s admiratus fuiſſe. admirari aūt nō eſt niſi aīe rōnalis.deo v̓o oīno ꝯuenire n̄ pōt. Sicut igit̉ triſticia cōgit in xp̄o ponere aīam ſenſitiuā ſic admiratio cogit ponere in xp̄o partem aīe intellectiuā. De errore Euticetis ponētis vnionē in natuCA. XXIIra.Os aūt qͣꝫtū ad aliꝗd Eutices ſecutꝰ ē. poſuit enī vnā naͣm fuiſſe dei ⁊ hoīs poſt incarnationē: nō tn̄ poſuit ꝙ xp̄o deeſſet velaīa vel in̄tellectꝰ vel aliꝗd eoꝝ que ad integritatē ſpectant nature. Sed ⁊ huiꝰ opinionis falſitasmanifeſte aꝑꝑet. Diuina enī naͣ in ſe ꝑfecta ⁊ īcōmutabilis eſt. Natura .n. que in ſe ꝑfecta eſt cū altera nō pōt in vnā naͣm ꝯuenire niſi vel ipſa ꝯuertatur in alterā ſicut cibꝰ in cibatū: vel alterū ꝯuertatur in ip̄ꝫ ſicut in ignē ligna: vel vtrūqꝫ trāſmutetur in tertiū ſicut elemēta in corpꝰ mixtuꝫ. Hecaūt oīa remouet diuina īmutabilitas. Nō enī immutabile eſt: neqꝫ qd̓ in alterū cōuertit neqꝫ ī qd̓alterū conuerti pōt. Cuꝫ ergo naͣ dīna in ſe ſit ꝑfecta nullo mō pōt eſſe ꝙ ſimul cū aliqͣ naͣ in vnamnaͣm cōueniat. Rurſuꝫ ſi ꝗs rerū ordinē ꝯfideret additio amoris perfectiōis variat naͣe ſpēmAlteriꝰ .n. ſpēi eſt qd̓ eſt ⁊ viuit tm̄ vt plāta qͣꝫ qd̓eſt tantū. Qd̓ aūt eſt ⁊ viuit ⁊ ſentit vt aīal eſt alteriꝰ ſpēi qͣꝫ qd̓ eſt ⁊ viuit tm̄ vt planta. Itē qd̓ eſt viuit: ſentit ⁊ intelligit vt hō eſt alteriꝰ ſpēi: qͣꝫ qd̓ ē