Contra erroresgrecorum

epl̓a dicit ex ꝑſona filij loquēs. Eundē ordinē ⁊ eādē naͣm habet ſpūs ad me filiū vt ſit deus de deoquē ordinē ⁊ quā naturā hēo ego ad patreꝫ vt ſimdeus de deo. ¶ Itē Baſiliꝰ cōtra Eunomiū. Sicut filius ſe habet ad patreꝫ eodē mō ſpirituſſanctꝰ ſe habet ad filiū. Filiꝰ aūt hoc mō ſe habet adpatrē ſicut ab eo ꝓcedens. Dicit enī filius Io. 8.Ego ex deo ꝓceſſi ⁊ veni. ergo ⁊ ſpūſſanctus ꝓcedit ex filio. ¶ Sed ⁊ verbo ip̄o ꝓceſſionis vtiturepiphanius in libro de trini. dicens. Scd̓m quēmodū nemo nouit pr̄em niſi filiꝰ neqꝫ filiuꝫ nouitquis niſi pater: ſic audeo dicere neqꝫ ſpūmſanctūnouit quis niſi pater ⁊ filius a quo accipit ⁊ a quoꝓcedit. ¶ Et athanaſius in ſymbolo dicit. Spirituſſanctꝰ a patre ⁊ filio nō factus: nec creatꝰ: necgenitus ſed ꝓcedens.¶ Ꝙ ad oſtendēdū ꝓceſſionē ſpi. ſancti eiſdē rōnibus vtantur greci ⁊ latini doctores.Onſiderandū eſt etiā ꝙ eiſdē rōnibꝰ vtūt̉Adoctores grecoꝝ ad on̄dendū ꝓceſſionēſpi. ſancti a filio quibꝰ ⁊ vtuntur latini doctores. Argumētat̉ euī Anſel. in li. de ꝓceſſioneſpi. ſancti ad on̄dendū ꝓceſſionē ſpi. ſancti ex hocꝙ pater ⁊ filius ſunt vniꝰ eēntie. Ex quo ſeꝗtur ꝙpater ⁊ filius nō differāt ab inuicē niſi in hoc ꝙ h̓ ēpater ille filiꝰ. Habere aūt ſpūmſcm̄ ex ſe ꝓcedētem nō ꝑtinet ad rōnem paternitatꝭ neqꝫ ad rōnēfiliationis. Non enī ex hoc pater dicit̉ pr̄. qꝛ ſpūſſanctus ab eo ꝓcedit. Neqꝫ filiationi repugnat ꝙhabeat ex ſe ſpūm ꝓcedenteꝫ. Relinquit̉ ergo ꝙhabere ex ſe ſpūm ꝓcedentē eſt cōe patri ⁊ filio.¶ Et ſimiliter athana. in teca ſuꝑ ioannē ſic argumetatur. Ex quo filiꝰ oīa que patris ſunt eēntialit̓habet ⁊ ſpirituꝫ. ¶ Et Cirillus dicit in libro rheſauroꝝ. Uere ſpūm xp̄i ⁊ ſpūm patris apl̓us diciteſſe vnū ⁊ nō plures: qm̄ oīa que ſūt patris veraciter ⁊ ꝓprie trāſeunt ẜm naturam in vero filio.¶ Ex hoc aūt patet ꝙ cum dicit̉ in euāgelio ſpūꝫſanctū a patre ꝓcedere datur intelligi ꝙ ꝓcedata filio licet in euāgelio nō addat̉. Ea enī que eēntialiter dicūtur de patre ⁊ filio. dicta de patre oꝫꝙ intelligātur de filio etiā ſi cū excluſiōe dicāturSicut cum dicit̉ Io. 12. Ut cognoſcāt te ſolū deūverum. Et. i. Thi. 6. Que .ſ. xp̄m ſuis tꝑibus oſtēdet beatus ⁊ ſolus potēs rex regū ⁊ dn̄s dn̄antiuꝫqui ſolus habet īmortalitatē. Intelligūtur enī huiuſmodi ⁊ de filio verificari ea rōne: qꝛ filiꝰ ⁊ pat̓ẜm eēntiam vnū ſunt ẜꝫ qd̓ dicit̉. Io. x. Ego ⁊ pater vnū ſumꝰ. Cuꝫ igit̉ habere ſpūm ex ſe ꝓcedētem ſit cōe patri ⁊ filio ſicut ea que dicūtur eēntialiter vt ex dictis patet. cuꝫ dicit̉ in euāgelio ſpūꝫſanctū a patre ꝓcedere intelligēdū eſt ꝙ ꝓcedat afilio. Eadē rōne cum in ſymbolo a patribꝰ editodictuꝫ eſt ꝙ ſpūſſanctꝰ ꝓcedit a patre intelligi oꝫꝙ ꝓcedit ⁊ a filio. Sicut cum de patre in eodem

ſymbolo dicit̉ ꝙ ſit oīpotēs viſibiliū; ⁊ inuiſibilium factor: oꝫ ꝙ ⁊ de filio intelligatur.¶ Ꝙ ſpūſſanctus diſtinguit̉ a filio ꝑ hͦ ꝙ ē ab eo.Stenditur etiā ex dictis dictoꝝ patruꝫ ꝙoſpūſſanctuſ a filio diſtinguit̉ ꝑ hoc ꝙ ab eoeſt. Dicit enī greg. nicenus. Dogma facientes de deitate īmutabilē eſſe naͣm diuinā confitemur. ſed drīam que eſt ẜm cām ⁊ cātum nō negamus .i. ẜm principiū ⁊ ꝙ eſt de principio vt ſupra expoſitū eſt. Et poſtea ſubdit. Item aliā differentiā intelligimꝰ. Unū nempe ꝓpinquū ex pͥmoſcꝫ filiū ex patre. aliū aūt ex ꝓpinquo ⁊ ex pͥmo .ſ.ſpūm ex filio ⁊ ex patre. Patet ergo ꝙ per pͥmaꝫdr̄iam ſpi. ſanctus ⁊ filiꝰ a patre diſtinguūtur. perſcd̓am aūt diſtinguit̉ ſpūſſanctꝰ a filio. qꝛ .ſ. filiusa patre ꝓcedit non per ſpūm ſed ſpūſſcus ꝑ filiuꝫSicut ⁊ Ricar. de ſcō vict. in quinto de trini. on̄dit duarū ꝓceſſionū dr̄iam per hoc ꝙ filiꝰ ꝓceditab vno tm̄. ſpūs vero ſcūs a duobꝰ. Relīquit̉ ergo ẜm vtriuſqꝫ ſnīam ꝙ filiꝰ ⁊ ſpūſſanctꝰ ab inuicem nō diſtinguerētur ſi vnꝰ ab alio nō eſſet.¶ Ꝙ oportet diſtinctionē ꝑſonarū eſſe ẜꝫ aliquēordinem nature.Tem diſtinctio ꝑſonarū oꝫ ꝙ ſit ẜꝫ aliquēordinē qui eſt ordo nature. vt Aug. dicitAnde ⁊ ordinē ꝑſonarū diſtinctarū. Athanaſius in epl̓a ad Serapioneꝫ cathene aſſimulatdicēs. Equidē ſicut qui caput cathene trahit mediū ⁊ aliā extremitatē trahit. ſic ⁊ qui ī ſpūm blaſphemat .ſ. tertiā ꝑſonā ⁊ in filiū mediū ⁊ in patrēextremū .i. pͥncipiū caput cathene tertij diſcreti īcōfuſi ordinis diuini blaſphemat. Sicut ⁊ econuerſo qui ſpūm credit ⁊ recipit deū recipit ⁊ filiūeius a quo eſt: ſicut qui tenet vnū caput cathenead ſe trahens mediū eius tenet: ⁊ per mediū aliud caput app̄hendit. Et ꝓpter hoc etiā in eademepl̓a idē dicit ꝙ ſpūm ꝑaclitū dicimꝰ terminū btī⁊ ſuꝑeēntialis diuini ordinis ⁊ ꝙ īfallibiliter terminat ꝓpriū finē in ſe ſua ipoſtaſi: ſicut ⁊ pater tenet ipſiꝰ ordinis caput ⁊ fontale principiū impͥncipiatus ip̄e. Mediū aūt extremitatum ordinisveraciter tenet filiꝰ īter patrē ⁊ ſpūmſcm̄. Et paulo poſt. Pater a ſe pͥncipio trini ordinis diuini ꝑmediū filiū genitū terminat ipſius ordinis fineꝫnaͣli ꝓprietate in tertio ſpirato ſpū. ¶ Eirillꝰ etiādicit in libro theſauroruꝫ. Spūmſcm̄ ex filio ẜmnaͣm exiſtētē. ⁊ ab ipſo ad creaturā miſſum renouationē eccleſie oꝑantē ⁊ terminū ſancte trinitatꝭexn̄teꝫ. Et cōcludit. ſi hoc ita eſt deꝰ: ergo ex deofilio ſpi. ſanctꝰ eſt. Si enī ſpūſſanctꝰ non eēt a filionō magis ſpi. ſanctꝰ eēt terminꝰ trinitatis qͣꝫ filiꝰnec ordo trinitatis aſſimularet̉ cathene ſꝫ magistriangulo. Hanc etiā rōnē tangit. Ricardꝰ de ſcōvict. in. 4. de trini. vbi on̄dit ꝙ in diuinis ꝑſonisnō pōt eſſe niſi vna ſola ꝑſona a qua non ꝓcedat