Opuſculumprimum

ita credenduꝫ eſt de ſpūſancto ⁊ p̄dicanduꝫ ꝙ ſitveritas patris ⁊ filij coeēntialis vtriqꝫ de eēniaeoꝝ ꝓfluens: quō in diuo ſymbolo ſalutiferi baptiſmatis ſaluator deus filius ſibi ⁊ patri cooperanti ſalutem noſtrā cōnumeraret. Et in epi̓a adſerapionē dicit. Spūſſanctꝰ coeēntialē patri filiūcuiꝰ ipſe erat ſpūs ⁊ eidem coeēntialis ipſe tanqͣꝫde eēntia eius ꝓfluēs deus per pr̄es nicenos credi ⁊ p̄dicari fecit. Et cirillus dicit in libro theſauroꝝ. Qn̄ ſpūſſanctꝰ in nobis effunditur cōfiguratos demōſtrat nos deo. ꝓfluit eniꝫ a patre ⁊ filio.Ex quo etiam habet̉ ꝙ ſpūſſanctus ab eterno eſta filio tanqnā ab ipſo eēntiam habens.¶ Item ꝙ filius deoriginat ſpūmſanctum.X auctoritatibꝰ eorūdē etiā habet̉ ꝙ filideoriginat ſpūmſanctū. Dicit enī athaAnaſius in ſermone niceni cōcilij ꝙ ipſe filius ex ſe naͣliter ⁊ cōcēntialiter vt eſt deus deoriginat ſpirādo ſpūꝫ. Et in epl̓a ad ſerapionē dicit.ꝙ filius in ſpū a ſe deoriginato naͣliter oꝑatur tāqͣꝫa ſua ꝓpria virtute qd̓ non videt̉ cōuenienter adtꝑalem ꝓceſſionē poſſe trahi. Nam ab illo deoriginatur aliquis a quo habet ſuū eſſe. Deoriginare enī eſt originem alicui dare.¶ Ꝙ filius eſt auctor ſpi. ſancti.Abetur etiā a p̄dictis doctoribꝰ ꝙ filiꝰ ſitauctor ſpūſſancti. Dicit eniꝫ athanaliꝰ inepl̓a ad ſerapionē. Apl̓s que in eo oꝑaturſpūs ⁊ efficit filio auctori eius attribuit: ſicut ⁊ filius que ipſe facit oꝑa ſuo auctori deo patri attribuit. Auctoritas aūt in diuinis ꝑſonis vniꝰ ad alteram non eſt niſi ẜm ꝙ eternaliter vna eſt ab alia.Eſt ergo ſpūſſanctus eternaliter a filio.¶ Item ꝙ filius eſt principium ſpūſſancti.Abet̉ etiā in p̄dictis auctoritatibꝰ ꝙ filiuſhſit principiū ſpi. ſancti. Dicit eniꝫ Greg.Lnazanzenus in ſermōe ꝯcilij ꝯſtantinopolitani. Neceſſariū eſt credere ſanctā trinitatē patrē .ſ. ſine principio. filiū vero principiū a pr̄e pͥncipio. ſpūm aūt ſanctū cum pͥncipio filio vnū deūeſſe per oīa ⁊ ſuper oīa. Pater aūt per hoc eſt pͥncipiū filij ꝙ filius eſt ab eo eternaliter. Spūs ergo ſanctus eternaliter eſt a filio.¶ Item ꝙ filius ſit fons ſpirituſſancti.Abetur etiā ex auctoritatibꝰ eoꝝ ꝙ filiꝰ ſith fons ſpūſſancti. Dicit enī athanaſiꝰ in ſermone niceni cōcilij. Sic ſpūs eſt in filio ſicut fluuius eſt in fonte: ⁊ filiꝰ eſt in patre ſicut ſplēdor in ſole glorie per naͣm: ſic per gr̄am ſpi. ſanctielecti ſunt in patre ⁊ filio. Et in epl̓a ad ſerapionēdicit. Eſt equidem filius apud pr̄em fons ⁊ lux:cuius fontis ⁊ lucis ſpūſſanctus eſt verus fluuius⁊ ſplendor eterne glorie. Et in eadem epl̓a dicit.Non enī ſpūſſanctus operatur in deo xp̄o verboſuo .ſ. naturali fonte. Et infra. Ilius ⁊ fons ſpūſſancti vtrinqꝫ in ſe cōtinet patrē .ſ. ⁊ ſpūm: quoruꝫ

ipſe mediū ordinē tenet. Et idē athanaſiꝰ in ẜmone de incarnatione verbi dicit. Dauid pſallit dicens. Quoniā apud te eſt fons vite: qm̄ equidemapud patrē filius eſt fons ſpūſſancti. Ex quo etiaꝫhabet̉ ꝙ filiꝰ ſit pͥncipiū ſpūſſancti: ſicut a ſe et̓nal̓rexn̄tꝭ. ¶ Cōcluſio ex oībꝰ ꝙ ſpi. ſcūs ꝓcedit a filioOlūt aūt quidā aduerſarij veritatis pontvtot teſtimonia vere fidei cōfeſſiōi reſiſterę dicēteſ ꝙ ſpūſſanctꝰ qͣꝫuis ꝓbet̉ eſſe exiſtere ſpirari emanare: ⁊ ꝓfluere a filio nō tn̄ eſt cōcedendū ꝙ a filio ꝓcedat. Hoc enī in nulla p̄miſſarū auctoritatū ꝯtinet̉: neqꝫ etiā in auctoritate ſacre ſcripture q̄ ſpi. ſcm̄ a pr̄e dicit ꝓcedere patri īhoc filiū nō adiūgens cū dicit̉ Io. 15. Cuꝫ veneritparaclitꝰ quē ego mittā vobis a patre ſpūm veritatis qui a pr̄e ꝓcedit. On̄dendū eſt ergo ꝙ ex p̄miſſis de neceſſitate ſequit̉ ꝙ ſpūſſanctꝰ ꝓcedata filio. Uerbū enī ꝓceſſionis inter oīa que ad originē ꝑtinēt magis inuenitur eſſe cōmune ⁊ minꝰmodum originis determinare. Quicꝗd enī quocūqꝫ mō eſt ab aliquo: ẜm ꝯſuetū modū loquendiab ip̄o ꝓcedere dicimꝰ: ſiue ſit ab eo naͣliter: ſicutpetrꝰ dicit̉ a ſuo pr̄e ꝓceſſiſſe: ſeu emanaſſe ſicutſpiramen ꝓcedit a ſpirāte ſeu effluxiſſe ſicut fluuius ꝓcedit a fonte ſiue artificialiter ſicut domꝰ ꝓcedit ab artifice ſeu local̓r tm̄: ſicut ſponſus dicit̉de thalamo ꝓcedēs. Non aūt ꝗcꝗd ē ab alio quocunqꝫ mō pōt dici ſpirari vel generari vel fluerevel mitti. Et ꝑꝑ hoc v̓bū ꝓceſſiōis etiā origini diuinarū ꝑſonaꝝ eſt maxime accomodū: qꝛ ſicut ſupra dictū eſt. diuina per cōia melius qͣꝫ per ſpāliadeſignātur. Ex quocūqꝫ ergo eoꝝ q̄ ſunt on̄ſa .ſ. ꝙſpi. ſcūs exiſtit a filio vel fluit vel ſpirat̉ vel emanat: d̓ neceſſitate ꝯcludit̉ ꝙ ſpi. ſcūs a filio ꝓcedat¶ Ꝙ idē eſt in diuinis ꝑſonis ꝓfluere ⁊ ꝓcedereTem Cirillꝰ in expoſitiōe niceni ſymbolidicit. Coeēntial̓ ē ſpūs pr̄i ⁊ filio ⁊ ꝓfluithͦ ē ꝓcedit tāqͣꝫ a fonte ex d̓o ⁊ pr̄e. Ex quohēatur ꝙ idē ē in dīnis ꝑſonis ꝓfluere ⁊ ꝓcedere.Spūs aūt ſcūs ꝓfluit a filio vt ſupͣ on̄ſum ē. ergoa filio ꝓcedit. Hoc aūt magis ꝯfirmat̉ ex hͦ ꝙ inepl̓a neſtorio directa dicit ꝙ xp̄ſē v̓itas ⁊ ſpi. ſcūsꝓfluit ab eo ſicut ex deo ⁊ pre. Si gͦ idē eſt ip̄m ꝓfluere a pr̄e ꝙ ꝓcedere etiaꝫ ꝑ hͦ ꝙ a filio ꝓfluit on̄dit̉ ab eodē ꝓcedēs. ¶ Itē greg. nazāzenꝰ ī ẜmōede epiphania. Spūſſcus vn̄ ē inde ꝓcedit. Eſt āta filio ſic̄ ꝓbatū ē a filio. gͦ ꝓcedit. ¶ Itē cirillꝰ dic̄ſuꝑ iohelē. Spi. ſcūs ē ꝓpriꝰ ip̄iꝰ xp̄i ⁊ ī ip̄o ⁊ ex ip̄oquēadmodū ⁊ ab ip̄o ītelligit̉ deo ⁊ pr̄e. Et maximꝰ mōachꝰ in ẜmōe de cādelabro ⁊. 7. lucernis.Spi. ſcūs quēad modū ꝑ naͣꝫ exiſtit a deo pr̄e ẜmeēntiā: ſic ⁊ a filio ẜꝫ naͣꝫ ⁊ eēntiā exiſtit v̓acit̉ tāqͣꝫex pr̄e ꝑ filiū ꝓcedat deꝰ. Intelligit̉ āt ⁊ ē ex pr̄e ſic̄ab ip̄o ꝓcedēs. ¶ Itē athanaſiꝰ dicit ī epl̓a ad ſerapionē. Quēadmodū filiꝰ ſe hꝫ ad patreꝫ ordinenature: ita ⁊ ſpūſſanctꝰ ſe hꝫ ad filiū. Et in eadem