Legenda

¶ Antonij Pizamani Patricij veneti doctoris clariſſimi in diui Thome Aquinatis opuſcula p̄fatio ad Reuerendiſſimū in chriſto patremdn̄m dn̄m nicolaū francum Taruiſiuū epiſcopūac legatum apoſtolicum.Um ea ſit Reuerēdiſſime p̄ſul animi nobilitas vt omnē poſſit bonaꝝ artiū ſcīamadipiſci qui plures ideo ſolers ſtudio diſciplinas optimaſ animo cōplectit̉ recte is agerevidetur: vt quēadmodū in ſolam vnaꝫ. quod dimunꝰ. noluerit eum natura detrudere ſic arctioribus limitibꝰ ſuapte non ſit voluntate detentusQui vero huiuſcemodi bona ad que nati credūt̉aut delibare noluerint. aut altius non conantesvno tantū ſcientiaꝝ genere cōtenti viuūt: illi ꝓfecto vel inter rōnales fruſtra habent̉ ⁊ quodāmōeoꝝ electione ꝓdigioſa aīalia reddūtur vel tenebriones ignorātia animi ſui generoſum munꝰ deſpiciunt. Qua de re apud ſapientiores ſcripta eamerito habēt̉ impretio: que diuerſis diſciplinisdecenti ſerie pn̄t hoīuꝫ mētes inſignire: ſicuti homines qui aīo plura conceperint ita ſcripta pluraque reſonāt plurimi fiunt. Nō verebor itaqꝫ audacteriaſſerere ab oībus hec diui thome opuſcula eſſe ꝑlegenda: qui extra hoīum turbā altiori acꝑſpicuo loco obſeruari cupiūt cum de moribꝰ cognitio qua ⁊ alios atqꝫ noſipſos inſtruere valebimꝰ: ⁊ dyaletice: naͣlis ph̓ie: medicine atqꝫ theologie copioſa ibi notitia reperiat̉ vt eoꝝ nō mō vtilitatē: ſed etiaꝫ neceſſitatē facile indicare poſſit.Ab eo etiaꝫ diuino ingenio effluxere: vt oēm eisineſſe veritatē non dubia ſit cōiectura: vani licetin eius ſnīam nō deſint latratꝰ. Quos oēs Ariſtoteleus doctiſſimꝰ tēpeſtate noſtra Orimanꝰ dn̄icus ſcriptis cōpluribus ⁊ ſoluit ⁊ Thome rōnesin hos baubātes inſolutas oſtendit. Que ipſe ſcripta dies ac noctes maxima diligētia molit̉. Horum aūt opuſculoꝝ pater clariſſime lectionē foretibi iocūdiſſimā exiſtimo. Nā in te quēadmoduꝫliberaliū artium ⁊ magnarū rerum aliaꝝ: que adprudentiā faciūt. fecundā tibi cognitionē magniſlaboribꝰ vēdicaſti: ſic varia optimaꝝ reꝝ ī hiſceopuſcul̓ grata tibi lectio offerret̉. Tu eo certe fuiſti ingenio vt paucoꝝ: aut viliū inueſtigatiōe contentus nunqua vixeris: ſed multaꝝ ſemper rerū⁊ nobiliū tam in agendo qͣꝫ in cognoſcēdo te mentis generoſa quedam agitatio atqꝫ ſolertia excitarūt: vt magnis ſis honoribꝰ decoratꝰ maiores lꝫtibi debeant̉. Utinā ſic extaret in oībꝰ honorumclaritudo. Nam bonis tunc artibus ⁊ non ꝑ fraudem aut dolum honores ipſi q̄rerent̉. O qͣꝫ iocūdum eſt qͣꝫue ſuaue huius ſenis lateri coherere: aquo ml̓ niſi aut de imperij gubernatiōe: inter cuius gubernacula ⁊ apud reges atqꝫ liberas reſpu

blicas diutius legati munere fungendo verſatꝰeſt. aut de diuinis rebus ornate ac cōcine dictuꝫauditur. Sed ad noſtra reuertor opuſcula: quoꝝaliqua an ſint thome ambigit̉: tam ⁊ ſi eius titulo gaudeant certis tamē nos annotare volumꝰvt ſi thome ſint ingenio diuino elaborata ab omnibus poſſint inueniri: ſui minꝰ hoc etiā nemineꝫlat eat ne falſam ignorātia ſnīam ſibi hoīes ꝑſuadeāt. In dubio hec ſunt opuſcula que a thome ſcāopinione non multa diſentire vidētur adeo vt abipſius dictis collecta iudicēt. De intellectu ⁊ intelligibili de dimēſiōibꝰ in termītatis de quo eſt⁊ quid ē de vniuerſalibꝰ. De ſacratiſſimo eūchariſtie ſacramēto per modū ſermonū. De eodemſacramēto ad modum decem predicamētorumDe humanitate xp̄i. De dilectiōe dei ⁊ ꝓximi.De diuinis moribꝰ. De btītudine. De modo cōfitendi. De officio ſacerdotis. De expoſitōe miſſe. De vicijs ⁊ virtutibꝰ: tractatus ꝯcordantiaꝝSumma totius logice. Cetera aūt diuuꝫ thomāexcudiſſe cōpertum eſt. Que iam iaꝫ legenda occurrunt.