Sancti Thome

ꝯfilio fratri Bāni theutonico ordinis magr̄o erudiēdus theo. ac ph̓ie diſciplinis credit̉. ꝗ ad clariſſimū magnuꝫ albertū germanie colonia vrbeflorente aduehit Thomaꝫ vbi cepit miro ſtudiolr̄is incūberę ceptrū tn̄ religionis aſſiduū cultumnō deſerēs. Cum v̓o lr̄is adictus multos dies ſcilentio ꝑtranſiret eū: ideo ꝯmilitones bouē mutūappellarūt: tum forte albertus de diuinis noībꝰlegebat dyoniſiū: cū quidā diſcipulus acceſſit adThomaꝫ que a p̄ceptore acceperit relectuꝝ ſpopondit. Arbitrabat̉ .n. eē ſcilentiū ignorātie ꝯiecturam: ſeqꝫ thomā benigne annuēte negocio accinxit. Ubi aūt deficere nouū magr̄m Thomasvideret cepit ip̄e diuturnū ſcilētiuꝫ rumpere: ⁊ q̄oīa fuerant ab alberto declarata addendo etiam⁊ multa de ꝗbus inter ip̄os ẜmo erat copioſe enūciabat. Un̄ qui pauloāte p̄ceptor eſſe voluit diſcipulum ſe deinceps miꝝ in moduꝫ eē optauit: rogātiqꝫ lectuꝝ ſe Thomas ꝓmiſit. Hoc tn̄ additovt nulli diceret. ꝗqꝫ diſcipuluſ ꝓmiſſi īmemor illi ꝗ fratribus lr̄is incūbētibus preeſt quē magr̄mſtudentiū appellāt reꝫ ip̄am aperuit factoqꝫ perhunc ꝑiculo alberto res indicat̉: ſꝫ tunc albertusquandā diſceptandā ꝓpoſuerat qōnem: quā thomas optime declaratā ſcriptis mandauit: quodemanibus caſu elapſuꝫ cyrographuꝫ reꝑit̉ ac alberto legendū tradit̉. Qui cū cepiſſet Thome vitam ac mores ſtudiaqꝫ ip̄ius penſiculare: maximam ab īmortali deo adoleſcēti gr̄am dataꝫ cognouit: ⁊ nolētem obediētie vi ad tuēdam difficilem qōnem ꝯpulit. Naꝫ eximia in ip̄o hūilitasbuiuſcemōi negabat oſtētatiōes: vbi or̄one in deum ab eo de more ꝑfacta ad certamē ventū ē nodoſis argumētatōibus magr̄i in acie pͥmis ſolutꝭquādā p̄miſit diſtinctōem. Aunc albertus heusThoma dixit nō reſpōdentꝭ: ſꝫ determinātis offōfungi videris: cui Thomas ſolita in p̄ceptorē hunanitate ſolui pacto alio argumētatōes poſſe nōvident̉. Albertus deinde voluit ingeniū experiri quattuor argumētatōibus adductꝭ ſolue inꝗēsenigmata hec diſtinctiōe tua. Cum v̓o omīa queaudiētium mentē dubiā fecerāt ſoluta ac enodata cogͦuit talia clamauit. Hic quē vos boueꝫ mutuꝫ appellatꝭ eū edet mugitū: vt toto terraꝝ orbeꝑſonabit. veꝝ doctiſſimi ac ſanctiſſimi hoīs vaticiniū fuit. Nullus .n. terraꝝ orbis locꝰ eſt quo bonarum lr̄arum aliqua penetret diſciplina ꝗ thome nomē aūt ſcīam ignoret. Nam nō mō latinoThome dicta lucēt eloquio: veꝝ etiam ea variagrecoꝝ lingua celebrant̉. Barbari etiā ꝗbus pn̄tmodis thome doctrinā balbutiunt: id qd̓ indicatThome dicta a xp̄o dn̄o deueniſſe: ⁊ ſicuti voluitſua alis diuerſoꝝ hoīum linguis patefieri: ſic etiādictis ſuis a Thoma editis euenire. Deinde pariſius euocat̉ ⁊ bachalarius vt aiunt efficit̉: vbi

ſnīarum magiſtri ſenſus aperire cepit tanto argumentationū acumine ac ſnīaruꝫ grauitate vt diuinum hoīem valde oēs admirarent̉: frequēs iōdiſcipuloꝝ numerꝰ ſtipabat gynnaſiū quoꝝ ab eodiſcedebat nemo ꝗn dulci lactis ſuco aliquo nutriret̉. Edidit quoqꝫ circa eū librū comētaria adoīum vtilitatē. Que aūt qualia ſint legentiū iudicio relinquo. eos pͥmus libros comētatus eſt: relinqui aūt ꝗ in idē conati ſunt aut tuto eū ſunt ſecūti: aut in errores p̄cipites abiere. Lognita itaqꝫapud oēs īpius ⁊ docēdo atqꝫ ſcribēdo doctrinaſacre theologie magr̄um creāt: lꝫ ac ornari dignitate negarit dicēs neqꝫ ſibi ſcīam aut etatē ad idſb̓ eūdū ydoneaꝫ eē. Sūpto tn̄ benigne pr̄m iuſſuonere ad xp̄i ſimulacrū vbi p̄ces ſolebat effunde̓deuenit. xp̄e pater oīum ac dn̄s lacrimās inquitquēadmodū indignū me ſeruū tuum hoc decoraſti honore: it a mihi ſcīam quaꝫ ſibi hec exigit dignitas tribuas ſupplex rogo: ⁊ dauiticū illud ſaluum me fac dn̄e qm̄ diminute ſunt veritates afilijs hoīum iteꝝ atqꝫ iteꝝ decātabat. tunc ſenexquidā eiuſdem ſotiꝰ religionis quē diuū fuiſſe dominicū ferunt quaſi viuus ꝓpius accedēs dixit.Cur ploras Thoma; qꝛ ī hac nuprime tradita dignitate ob ſcīe mee tenuitatē reſpōdit quo debeam vti pͥncipio nō inuenio: iō humeris meis graue hoc onus videt̉: tum ſenex ſuſcipias ait hylari vultū ⁊ tibi merito impoſitā dignitateꝫ eritqꝫtuum hoc initiuꝫ: rigans mōtes de ſuꝑioribꝰ ſuisde fructu operū tuorum ſatiabit̉ terra. quo dictoex tēplo abijt. Ecce mō eccethomē diſciline ē celo ip̄o pͥncipiū efluxiſſe ⁊ lucubratōes ſuoꝝ operūfructus humanū genus pingui ac fecūdo pabulovſqꝫ ad ſaturitatē impleturas vera ora ſtrepuerunt. Uidens aūt Thomas deū īmortaleꝫ velleid ab eo munꝰ exerceri accinxit ſe negocio vt diuine menti ꝓ viribus ſatiſfaceret. Pariſius id̓omagiſter diutius legit p̄muſqꝫ inter eos ꝗ ibi vnqͣꝫ legerint ab oībus habitus ē. ronieqꝫ ſcolaꝫ inſtaurauit. Ꝙͣtum aūt diuina illa lingua docendoꝓfecerit eius atteſtāt̉ diſcipuli: ꝗ īnumeri ad ſcientiaꝝ apicem eo ductore ꝑuenere vt mortaliuꝫalicui hoc accediſſe nuſqͣꝫ reperiat̉ ꝗ numero autdoctrina diſcipuloꝝ par Thome aūt ſuꝑior fuerit: inter quos egidius ille romanus enituit. Numerus aut eoꝝ tātus erat parilius vt nō frequēsauditoriū: ſꝫ validiſſimū exercitū videre dixiſſesQuod v̓o de ſcriptis ſuis dicemꝰ cū tot ſcripſeritvt ꝗ vis ſtudioſus hō tota vita ⁊ ea longa vix tn̄ea poſſet ꝑlegere: ⁊ qd̓ maiꝰ eſt ꝗn̄qꝫ ⁊ viginti annoruꝫ ſpatio qd̓ a theologico ornamento ad mortem vſqꝫ int̓ceſſit: oīa ferme ſcripta ſua abſoluitIres ſꝑ quattuor aliqn̄ librarios hēbat ꝗ diuerſa eo dictāte celeri manu ſcribebāt: fuerūt etiamdormiēte eo ſimulqꝫ dictāte ſcribentē librarium

a a 3