Legendaſancti Thome
¶ Antonij pizamani patricij veneti doctorisclariſſimi in diui Thome aquinatis vitam prefatio ad Auguſtinum barbadicum venetoꝝ pͥncipem illuſtriſſimum.Uamqͣꝫ ſine magno labore ī optimo quoqꝫ virtutes ip̄e q̄ vera bona ſunt emicare nequeāt atqꝫ hoīum genus ab ardua ⁊rectā ſemita in ꝓnaꝫ ⁊ deteriorē partē potiꝰ vergat: optimis tn̄ rōibus hūane vite magr̄is ⁊ magnorum viroꝝ claris exēplis ad ꝓpriū ⁊ felicemlocū bn̄ beateqꝫ viuēdi ducit̉. Sapiētes iō ⁊ magni viri qui vſui alijs eē voluerūt fortiſſimis rōnibus varijſqꝫ exēplis: qd̓ magis eſt cōe ꝑſuadendi genꝰ optimo viuēdi ritui mortales adicere q̄ritarunt: ⁊ ſtatuis atqꝫ picturis hmōi exēpli gnealiꝗ v̓ſi ſunt: ꝗbus in vita ꝗ clari fuiſſent oī arteredderent̉: vt ꝗ ceteros p̄ſtare cuperent digniſſimum aliquē veluti ducē ſibi ꝓponentes imitanduꝫ hērent. Hoc ip̄o ad p̄clara facinora pleroſqꝫaccenſos legimus. Uidētes auteꝫ alij ꝑ lr̄arummonumēta vitas hoīm ac res geſtas effingi melius: clara ceperūt alioꝝ facta ſcriptꝭ ſuis explicāre. itaqꝫ res ex ſnīa cōmodiꝰ ſucceſſit. Si .n. ſimulat̉ interius paꝝ hoīem indicātia ad p̄clara mortaliū mētes ꝯpellere ſolent: qualē ſcriptis ipſis ⁊mentis minima queqꝫ ſingētibus vim in eſſe arbitramur: Quod etiā munus dextro ſidere egritmortalibus ad īmortalitateꝫ ꝯſequendā pia numina ꝯceſſere. Non potui itaqꝫ auguſtine barbadice princeps ſereniſſime diutius ꝑpeti vt diuini Thome perſpicua vita ſanctiſſimiqꝫ niores limo quodā obruta iacerēt: ⁊ latini om̄s ſuo tantocōmodo nō laterent̉: cuiꝰ p̄ſertim ſcripta toto orbe celebrētur cūctaqꝫ gīnaſia ꝑſonēt ip̄oꝝ aūt auctorem atqꝫ parentē ignorari turpe eē duxi: huiꝰampliſſimas laudeſ q̄ neqꝫ exili meo: neqꝫ ab humano quoqꝫ ingenio ꝑfecte expͥmi pn̄t legētibusrelinquo cogitādas: cū nulla ſibi via aut circa bonarum diſciplinarū ſtudia aut ſanctos mores invia fuerit. Negociuꝫ ꝓ virili mea aggreſſus: queqꝫ de eo rudi ſane ac in culto ẜmone ꝯſumpta rubigine ī vnū coegimꝰ qͣꝫ breuiſſime potui que admanꝰ noſtras ꝓuenere aucͣte digna meritoqꝫ approbata: policiore peculiari lꝫ quodaꝫ ſacre pagine ſtilo ꝯſcripſimus: teqꝫ dux inclite cui hec dedicareꝫ potiſſimū delegimꝰ. Nā quēadmoduꝫ illexp̄iane religionis pͥmarios viros an̄cellit: ſic venete rei publice tue p̄teritos duces ⁊ ſapientiſſimos ſacile p̄ſtas: vt .n. elatam familiā tuā egregiaqꝫ domī ac militie facta: vel in ſeruato nobisductu tuo rodigio ſcilētio p̄tereaqꝫ id ꝗdaꝫ mirabile dictū ē a deo hͦ īmortali tibi traditū vide̓i vtpoſteaqͣꝫ ſellā aureaꝫ ꝯſenderis feſſam diuturnopeſtilētie morbo liberatā ciuitatē ꝯſpicias ⁊ opta
ta nos diut ius pace ꝑfrui. Suſcipias igit̉ hāc diui Thome aꝗnatis ſanctiſſimā vitam quam tibideditiſſimus tuꝰ affert pizamanus ⁊ ſancti lucubrate faueas diſcipline ꝗ tibi ſuauiſſimas vicesvberrime redditurꝰ eſt: hͨ tuā ſcriꝑtis ſuiſ rēpublicam miꝝ īmodū decorauit. quippe quā vnicā tyrannide carere inter ceteros pͥncipatus eo libello quē ad cypri regē ꝯſcripſit atteſtatꝰ eſt: eiꝰ vitāac vite rōnem inuitus agendā ſuſcepi: nō ꝙ diuoThome nō ſim maxīe adictꝰ: ſed que de eo dictafuere a deo ſitu oppreſſa ſunt: vt vix indignumtanto viro nitorē redigi poſſint: veꝝ efflagitantibus ꝗbuſdam ſuis ſectatoribꝰ recuſatā aliaſ hancꝓuinciā amātiſſimiſ mei negare nō potui: qua legenda nō or̄onis elegātia quā abeſſe ab hmōi cōpoſitione ꝓpe neceſſe fuit: ſꝫ varijs beati viri rudimentis ⁊ ad totam vitā faciētibus exēplis delectaberis: ſꝫ iam ad opus ꝑmiſſuꝫ deueniamusIuus ThomasLandulpho pr̄e aꝗni comite cāꝑanie vrbis celeberrime ac multoꝝopidoꝝ pͥncipe natꝰ theodorā matrē ⁊ gne ⁊ ſanctiſſimis vite moribus inſignē ſortitꝰ eſt q̄ ⁊ ſi ludēuico ſcicilie petroqꝫ arragonie regibꝰ ex duabus ſororibus ortis digniſſiā eēt: viuēdi tn̄ rōne dignior extitit vt q̄ aſſiduis ieiunijs ⁊ vigilijs exeſo corꝑe genibꝰ quoqꝫob crebras ad deū ꝑces duriſſimo calo obductisfuiſſe ferat̉. Sorores v̓o habuit mira ꝓbitate cōſpicuas. Alterā .n. q̄ opido ſancti ſeuerini dn̄a p̄erat vt viuēdo honeſtiſſimos corpꝰ mores on̄derit: ita mortue cadauer diutiꝰ ſolito integrū magnū odorē redolēs fuiſſe ſanctā demōſtrauit. Altera aūt in cenobio ſancte marie capuane ātiſtesetatē ſanctiſſime ꝑegit. fratres quoqꝫ ⁊ corꝑis robore atqꝫ aī cōſtantia fortiſſimi fuere: quoꝝ aliosꝓ romana eccl̓a pugnātes acriter federicꝰ īꝑatorſcd̓s ⁊ exules iuſſit alioſmori coegit natus ē ānoſalutꝭ hūanº. M. cc. 24. Et pͥuſqͣꝫ ꝯceptum vteromater gereret heremita ꝗdaꝫ vt re ita noīe bonꝰad eā letus ꝑerexit periturā filiū ꝗ thomas vocabitur p̄nūtiās ꝗ p̄dicatoꝝ religiōe ſacerdos ac invniuerſo diſciplinarū gne maximꝰ feret: nullūqꝫcuo ſuo inter mortales doctrina ⁊ moribus parēreꝑtuꝫ iri autumat. Addidit ēt eam cū lādulphooptaturā vt caſſini montis ſacerdotio vt qd̓ magni emolumēti foret potiret̉ veꝝ vos aliud: alid̓cogitabit deus: tūc excipiēs theodora indignā tāto honore me noui. Omnia .n. ad deum referenda ſunt. Nato igit̉ infanti Thome nomē: vt virſanctus p̄dixerat fuit: quo tꝑe magno cunctis miraculo extitit. Nam cū fulmē in eundē locū penetraret conſumpta forore ⁊ iumentis que iuxta ſteterant illeſus manſit. Deinde quod mirabile
a a 2