de me. cor. fo 176uſu potātiū: p̄ẜtī dū febriū diſcraſialaborāt ꝙ potꝰ vini alioqͥn ſalubriscauſat vel egretudīs augm̄tū vel inaneā ⁊ furorē: aut qn̄qꝫ mortē. Nosan̄ filios oēs adā qͥs egrotos qͥs fe-bricitātes eē peſſimis aīe febribꝰ negauerit: qͥbꝰ v̓tūt̉ ī nauſeā ⁊ amari-tudinē optīa diuinoꝝ eloqͥoꝝ v̓ba qbꝰ ī fel ꝯuertit̉ ſuauiſſimꝰ diuini v̓bipanis. Heu miſeros nos heu quaꝫex intima ꝯſideratōe talia meẜie cō-clamauit apl̓us. Infelix ego hō qͥsme liberabit de corꝑe mortis huiusSubiūgit: Gr̄a dei ꝑ ih̓m xp̄m.Cap. ix.Uid agimusergo? Quid abimꝰ precipites ꝑ abrupta vicioꝝ. Ibi-mꝰ ne pꝰ d̓ſideria cordis nr̄ i. ⁊ ī ad īuētōibꝰ nr̄is peſſimis deſꝑati ſine lege: ſīe freno: ſīe ordīe? nūqͥd ſufficiēt