Qd̓ neceſſitates noſtrasxp̄o aꝑire ⁊ eiꝰ gratiā poſtuCaᵐ. .xvj.lare debemꝰ.dulciſſime at-amantiſſime dn̄e quemnunc deuote deſidero ſuſciꝑe tu ſcis infirmitatē meā ⁊ neceſſitatē quā patior: in quātis malis etvicijs iaceo qͣꝫ ſepe ſum gͣuatꝰ: tēta-tus. turbatꝰ ⁊ inqͥnatꝰ. Pro reme-dio ad te venio: ꝓ ꝯſolatōe ⁊ ſb̓leuamine te dep̄cor. Ad oīa ſcientē loqͦrcui manifeſta ſunt oīa interiora mea⁊ qͥ ſolꝰ potes me ꝑfecte ꝯſolari ⁊ adiuuare. Cū ſcis qͥbꝰ bonis indigeop̄ oībꝰ: ⁊ qͣꝫ pauꝑ ſū in v̓tutibꝰ. Ecceſto an̄ te pauꝑ ⁊ nudꝰ gr̄aꝫ poſtulās⁊ miſericordiā implorās. Refici eſurientē mendicū tuū accende frigiditatē meā igne amoris tui illumīa cecitatē meā claritate pn̄tie tue. Uer-
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten