Liberlii. fo. l37.deſtinaui ſine vllis p̄cedentibꝰ pro-prijs meritis. Qui ergo vnū de mi-nimis meis ꝯtēpſeris: nec magnuꝫhonorat qꝛ puſillū ⁊ magnū ego feciEt qui derogat alicui ſanctoꝝ: dero-gat mihi ⁊ ceteris oībus in regno celorū. Oēs vnū ſunt ꝑ chairtatis vinculū: idem ſentiunt: idem volunt etomnes in vnum ſe diligūt. Adhucaūt qd̓ multo altius eſt: plus me qͣꝫſe ⁊ ſua merita diligunt. Naꝫ ſupraſe rapti ⁊ extra ꝓpriam dilectionemtracti: toti in amorē mei pergunt: inqͥ ⁊ fruitiue quieſcūt. Nihil eſt quodeos auertere poſſit aut deprimere:qͥppe qͥ eterna veritate pleni: igne ardeſcunt inextinguibilis charitatis.Taceant igitur carnales ⁊ animaleshoīes de ſctōꝝ ſtatu diſſerere: qͥ nonnorunt niſi priuata gaudia diligere.Demunt ⁊ addunt ꝓ ſua inclīatōnenō ꝓut placet eterne veritati. in mul-