deo cōmiſit qui totū nouerat: ⁊ patientia ⁊ humilitate contra ora loq̄ntiū iniqua ac etiā vana ac mendoſacogitantium atqꝫ ꝓ libito ſuo queqꝫiactantium ſe defendit. Reſpondittamen interdum: ne infirmis ex ſuata citurnitate generaretur ſcandaluꝫQuis tu vt timeas a mortali hoīeiudicari? Hodie eſt ⁊ cras nō cōpa-ret. Deū time: ⁊ hoīm terrores nonexpaueſces. Quid pōt aliqͥs ī te verbis aut iuiurijs? Sibi potius nocetqͣꝫ tibi nec poterit iudiciū dei effugere qͥcūqꝫ eſt ille. Tu habe deū p̄ oculis ⁊ noli ꝯtēdere v̓bis queruloſis.Qd̓ ſi ad pn̄s videris ſuccūbi ⁊ ꝯfuſionē pati quā nō meruiſti: ne indi-gneris ex hͦ: neqꝫ ꝑ impatīam minu-as coronā tuā: ſꝫ ad me potius reſpi-ce in celū: qui potens ſum eripereab omni confuſione ⁊ iniuria ⁊ vnicuiqꝫ reꝗͥdere ẜm opera ſua.

ua ei