Liber iu. fo. 103.facis bn̄ ſentire de oībꝰ ⁊ in omnibꝰte laudare: nec poteſt aliquid ſine tediu placere: ſꝫ ſi dꝫ gͣtu eē ⁊ bn̄ ſapē:oꝑtet gr̄am tuā adeſſę ⁊ condimētotue ſapīe ꝯdiri. Cul tu ſapis. qͥd ei recte nō ſapiet? ⁊ cui tu nō ſapis: qͥd eiad iocūditatē eē poterit? Sed deficiunt ī tua ſapīa mūdi ſapiētes ⁊ qͥ carnē ſapiūt: qꝛ ibi plurima vāitas et h̓mors inuēit̉. Qui aūt te ꝑ ꝯtemptūmudanoꝝ ⁊ carnis mortificatōꝫ ſe-quutur: vere ſapiētes eē ꝯgnoſcunt̉qꝛ de vanitate ad veritateꝫ: de carnead ſpiritum trāſferūtur. Iſtis ſapitdeus: ⁊ quicqͥd inuenit̉ in creaturistotū referūt ad laudem ſui cōditoriſDiſſimilis tn̄ ⁊ multū diſſimilis ſapor creatoris ⁊ creature: eternitatis⁊ tꝑis lucis īcreate ⁊ lucis illuinateO lux ꝑpetua cuncta creata trāſcendens lumina: fulgura coruſcationēde ſublimi penetrantem oīa infima
qo