facit ⁊ ſuam voluntatem relinquit.De prudentia in agendis.Capitu. quartūONe credēdūom̄i v̓bo nec inſtinctui ſedncaute ⁊ longanimiter res ēẜm deū pōderāda. Prohdolor ſępemalum facilius qͣꝫ bonū de alio cre-dit̉ ⁊ dr̄. ita infirmi ſumꝰ. Sꝫ ꝑfectiviri nō facile credūt oī enarranti: qͥaſciūt infirmitatē hūanā ad malū ꝓcliuā ⁊ in v̓bis ſatis labilē. Nagnaſapīa eſt nō eſſe p̄cipitē in agendis.nec ꝑtinaciter in ꝓprijs ſenſibꝰ ſtareAd hanc etiā ꝑtinet. nō quibuſlibethōim v̓bis credere: nec audita vl̓ credita mox ad alioꝝ aures effundere.Cū ſapiēte ⁊ ꝯſcientioſo viro ꝯſiliūhabe: ⁊ quere potius a meliori īſtruiqͣꝫ tuas adinuentōes ſequi. Bona vi
elediēturaſ