Ioannes
IoannjHoc ergo peccatum ſi nō veniſſet: non vtiqꝫ haberent. Aduentꝰ enī eius quātū credētibꝰ ſalutaris: tm̄ nō credētibusexitialis factus eſt. Seꝗt̉: Nūc aūt excuſationē non habētde peccato ſuo. Si aūt hi ad quos nō venit chriſtus: nec locutꝰ eſt eis: excuſationē nō habēt de peccato ſuo: cur hic d̓ctū eſt ꝓpterea iſtos nō habere. qꝛ venit ⁊ locutꝰ eſt eis. Sautē habēt vtrū ad hoc habēt vt a penis alienēt̉. aut vt mtius puniant̉? Ad hec inꝗſita reſpondeo eos habere excuſationē. nō de omni peccato ſuo: ſed de hoc peccato ſuo. ꝙ inchriſtū nō crediderūt. Sed nō in eo ſūt numero: ad quosdiſcipulos venit. nō ſunt eniꝫ in pena leuiori ponēdi qui oīno legē chriſti accipere noluerūt: ⁊ eā quātuꝫ ad ipſos attinet omnino nullam eſſe voluerunt. Hanc etiā excuſationpoſſūt habere: qui priuſqͣꝫ euāgeliū chriſti audirent: vite hꝰfine preuenti ſūt: ſꝫ nō ideo poſſūt effugere dānationē. Qucūqꝫ eniꝫ homines niſi in eo ſaluatore ſaluētur ꝗ vēit querere qd̓ perierat: ad ꝑditionē ſine dubio pertinebūt: quāuisdici poſſit: alios leuiores: alios grauiores penas paſſuros. Ille enī perire deo dicit̉: qui ab illa beatitudine: quaꝫ dat ſanctis ſuis per ſuppliciū ſeparat̉. Tanta eſt diuerſitas autemſuppliciorum: quanta eſt diuerſitas peccatorū: que quomōſe habeat: altius iudicat ſapiētia diuina: qͣꝫ cōiectura ſcrutatur: aut effatur humana. CHRY. Quia vero hīcide cauſabantur: quoniā propter patrē eū perſequebant̉: deſtruēseorum excuſationem dicit: Qui me odit: ⁊ patrē meū odit.ALCVI. Sicut .n. qui diligit filiū diligit ⁊ patrē. ꝗa vnaeſt dilectio patris ⁊ filij: ſicut vna natura: ita ⁊ qui odit filiiodit patrē. AVGV. Sed cū ſuperius dixerit: Neſciūt eūꝗ me miſit: quomodo poſſunt odiſſe quem neſciunt? Si endeū non qd̓ eſt ipſe: ſed neſcio quid aliud euꝫ ſuſpicant̉ autcredūt: nō vtiqꝫ ipſuꝫ oderūt: ⁊ de hoībus quidem fieri pōvt eos ſepe quos nunqͣꝫ vidimꝰ oderimꝰ vel diligamꝰ: famade aliquo ſermocinante: vel bene vel male. Sꝫ quō de quonatura nobis intimat̉ dicēdus eſt ignotꝰ; Nō enī eius faciecorporali nobis intimat̉: ſed tunc nobis ad cognitionē patquādo eius mores ⁊ vita nō latēt: alioꝗn nec ſeip̄m noſſe ꝗqͣꝫ pōt: ꝗ videre faciē ſuā nō pōt. Sꝫ plerunqꝫ in eis nr̄a credulitas fallitur: qꝛ nōnunqͣꝫ ⁊ hiſtoria ⁊ multomagis famamentit̉. Pertinet aūt ad nos: vt qꝛ nō poſſumꝰ hominuꝫ indagare ꝯſcīaꝫ: de ip̄is rebꝰ habeamꝰ verā certamqꝫ ſnīam.Quādo ergo nō errat̉ in rebꝰ vt recta ſit īprobatio vitioꝝvirtutūqꝫ approbatio: ſi errat̉ in hoībꝰ: venialis ē humanatētatio: proinde ſicut fieri poteſt vt homo bonus hoīem bonū oderit: neſciēs nō ipſuꝫ: ſed qd̓ putat eē ipſuꝫ: vel potiusdiligat neſciēs cū bonū diligit: qd̓ eſt ille. ita fieri pōt vt hōiniuſtꝰ hoīeꝫ oderit iuſtū: ⁊ tn̄ dū eū credit iniuſtuꝫ: diliganō ip̄ꝫ ſꝫ qd̓ putat eē ip̄ꝫ: quēadmodū āt hoīes: ſic ⁊ deū. Deīde ſi īterrogarent̉ iudei vtrū diligerēt deū: ſe diligere rn̄derēt: n̄ ex aīo mētiētes: ſꝫ errādo potius opinātes: quō enī diligerēt patrē veritatis ꝗ hn̄t odio v̓itatē? Nolūt enī ſua factidānari: ⁊ hoc hꝫ v̓itas. Tātū igit̉ oderūt v̓itatē: quātū oder̄tſuas penas qͣs talibꝰ irrogat. Neſciūt āt illā eē v̓itateꝫ: q̄ tales qͣles ipſi ſunt damnat: ac per hoc qꝛ v̓itateꝫ qͣ iudicantedānant̉: de pr̄e deo natā neſciūt: etiā ip̄ꝫ ⁊ neſciūt ⁊ oderūtCHRY. Sic igit̉ nō hn̄t inꝗt excuſationē: per hoc ꝙ eaꝫq̄ a ẜmonibꝰ doctrinā tribuebā: ſꝫ ⁊ eā q̄ ab operibus adiecẜm moyſi legeꝫ: ꝗ ab eo ꝙ hoc facit ꝑſuaderi vniuerſos iuſit: cum ad pietateꝫ ducat: ⁊ miracula tribuat. vn̄ ſubdit: Sꝫoꝑa nō feciſſeꝫ in eis q̄ nemo alius fecit: pctm̄ nō haberēt:AVGV. Hoc .ſ. pctm̄ qd̓ in eū loquēteꝫ ⁊ operātē nō crediderūt. Sed ꝗd eſt qd̓ addidit que nemo alius fecit? Nula ꝗppe in oꝑibꝰ chriſti vidētur eē maiora qͣꝫ ſuſcitationituoꝝ: qd̓ ſcimꝰ etiā antiquos feciſſe ꝓphetas: fecit tn̄ alixp̄s q̄ nemo alius fecit. Sꝫ rn̄det̉ nobis ⁊ alios feciſſe: q̄ necip̄e nec alius fecit. Sꝫ ꝙ tā multa vitia ⁊ malas valitudīesvexationeſqꝫ mortaliū tāta ptāte ſanaret: nullus oīno legit̉
antiquoꝝ: vt enī taceat̉ ꝙ iubēdo ſicut occurrebant: ſaluosſingulos fecit: Marcus dicit ꝙ quocunqꝫ introibat ī vicesvel in villas aut in ciuitates: in plateis ponebāt infirmos: ⁊deprecabantur: vt vel fimbriā veſtimenti eius tangeremt⁊ quotquot tangebāt eū ſalui fiebāt. Hec nemo aliꝰ fecit ineis. Sic enī intelligēdū eſt ꝙ ait: In eis: nō īter eos: vel corā eis ſꝫ ꝓrſus in eis: qꝛ ſanauit eos: nemo tamē alius fecitquicūqꝫ talia oꝑa in eis fecit: qm̄ ꝗſꝗs alius hō aliꝗd eoꝝ fcit: ip̄o faciēte fecit: hec aūt ipſe nō illis facientibꝰ fecit: ſedhec ⁊ ſi pater aūt ſpūſſcūs fecit: nemo aliꝰ fecit: qꝛ totius trinitatis vna ſubſtātia eſt: his ergo beneficijs amorē nō odiuꝫ retribuere debuerūt: ⁊ hoc eis exprobrās adiūgit dicēsNūc aūt vide. ⁊ ode. me ⁊ pa. meū. CHRV. Hoc aūt dine diſcipuli dicāt: Cur igit̉ intra tot nos īduxiſti mala: Nōne p̄lia ⁊ odiū p̄uidiſti; ſed ⁊ ꝓphetiā inducit cū ſubdit: Sꝫvt adimpleat̉ ſermo ꝗ in lege eo. ſcri. ē: qꝛ odio habue. megra. AV GV. xij. d̓ tri. Legis noīe aliqn̄ ſiml̓ oīa veteristeſtī ſcāꝝ ſcripturaꝝ ſignificant̉ eloꝗa: ⁊ ita dn̄s hic dic̄. Inlege eo. ſcri. eſt: cū legatur ī pſalmis. AVGV. ſuꝑ ioānē.Eoꝝ aūt legē dicit nō ab ipſis īuētā: ſꝫ ipſis datā. Gratis ātodit ꝗ nullū ex odio ꝯmodū q̄rit vel īcōmodū fugit: ſic oderunt deū impij: ſic diligūt iuſti: vt alia p̄ter illū bona non expectent. qm̄ ipſe erit in oībꝰ oīa. QREGO. xxv. mo. Aliudeſt āt bona nō facere: aliud bonoꝝ odiſſe doctorē: ſicut alid̓ē ex p̄cipitatiōe: aliud ex deliberatōe peccare. Ex infirmitate enī plerūqꝫ ſolet accidere: amare bonū: ſed īplere nō poſſe. Ex ſtudio aūt peccare: ē bonū nec facere nec amare. Sicut ergo nōnūqͣꝫ grauiꝰ eſt peccatū diligere qͣꝫ ꝑpetrare: itanequs ē odiſſe iuſticiā qͣꝫ nō feciſſe. Sunt gͦ nōnulli in eccleſia ꝗ nō ſolum bona nō faciūt: ſꝫ etiam ꝑſequunt̉: ⁊ q̄ ipſi facere negligunt etiā ī alijs deteſtāt̉. Hoꝝ peccatū nō ex īfirmitate aut ignorātia: ſꝫ ex ſolo ſtudio perpetratur.¶ Cum aut venerit paraclytus quē ego mittamvobis a patre: ſpirituꝫ veritatis qui a patre ꝓcedit: ille teſtimōiuꝫ ꝑhibebit de me. Et vos teſtimoniū perhibetis: qꝛ ab initio mecum eſtis.CHRY. Poſſent diſcipl̓i dn̄o dicere. Si v̓ba a te audierūt q̄ nullus dixit: ſi oꝑa viderūt q̄ nullus alius fec̄: ⁊ tamēnō ꝓfuerūt. Si oderūt ⁊ patrē tuum ⁊ te cum eo: cuius gr̄anos mittis: qͣl̓r digni fide erimꝰ; Ne igr̄ hec cogitantes turbent̉: ꝯſolationē inducit dicēs Cū au. vene. paraclytus quēego mittā vobis a patre: ſpiritū v̓itatis ꝗ a patre ꝓcedit: illeteſtimoniū ꝑhibebit d̓ me. AVGV. Tāqͣꝫ diceret. Odiome habuerūt ⁊ occiderūt vidētes: ſꝫ tale de me teſtimoniūꝑaclytꝰ ꝑhibebit: vt eos faciat ī me credere nō vidētes: ⁊ qꝛille ꝑhibebit: ⁊ vos ꝑhibebitis. vn̄ ſeꝗt̉. Et teſtimoniuꝫ phibebitis. Ille cordibꝰ vr̄is īſpirādo: vos vocibꝰ veſtris ſonādo. vn̄ poteritis p̄dicare qd̓ noſtis. Quia ab ini. me. eſtis. qd̓mō nō facitis. qꝛ illius ſpūs plēitudo nōdū adeſt vobis. Dabit enī vobis fiduciā teſtimoniū ꝑhibendi charitas dei diffuſa in cordibus veſtris ꝑ ſpm̄ſcm̄ ꝗ dabitur vobis. Ille ꝗpe teſtimoniū perhibēs ⁊ teſtes fortiſſimos faciēs: abſtulitamicis xp̄i timorē ⁊ inimicoꝝ odium cōuertit in amorem.DID I. de ſpūſcō. Spm̄ autē ſcm̄ veniētē conſolatorē dicit. ab operatione ei nomen īponēs: quia nō ſolū eos quosſe dignos eſſe reperit ab omni ꝑturbatiōe reddit aliēos. verū incredibile quoddā gaudiū eis tribuit. Sempiterna ꝗppe leticia in eoꝝ corde verſatur: quoruꝫ ſpirituſſcūs habitator eſt. Iſte ſpūs cōſolator a filio mittitur: non ẜm angeloꝝaūt ꝓphetaꝝ aūt apoſtoloꝝ miniſterium: ſꝫ vt mitti deceta ſapientia ⁊ virtute ſpm̄ dei indiuiſaꝫ habētē cū eadē ſapietia ⁊ virtute naturā. Etenim filius miſſus a patre nō ſeparatur atqꝫ diſiūgit̉ ab eo: manēs in illo ⁊ habēs illū ī ſemeip̄oꝗ ſpūſſcūs ſupradicto mō miſſus a filio: de patre egredit nōaliūde ad alia trāſmigrās. Quō enim pater non conſiſtit in