Druckschrift 
Opus aureum Sancti Thome// de aquino super quatuor// euangelia
Seite
296v
Einzelbild herunterladen
 

Ioannes

Igaudiū in nobis nō erat: qꝛ nec nos in ꝗbus eſſe poſſet: eramus. cepit āt eſſe in nobis qn̄ vocauit nos. Et hoc gaudiunoſtrū merito dicimus: quo nos beati futuri ſumus: qd̓ inchoat̉ in fide renaſcentiū: īplebit̉ āt in premio reſurgētiū Hoc eſt p̄ceptū meū vt diligatis īuicē ſicut dlexi vos. Maiorē hac dilectionē nemo hꝫ qͣꝫ vtaīam ſuā ponat ꝗs pro amicis ſuis. Vos amicimei eſtis ſi feceritis q̄ ego p̄cipio vobis. Iā nondicaꝫ vos ſeruos: qꝛ ſeruus neſcit ꝗd faciat dn̄seius. Vos aūt dixi amicos: qꝛ oīa quecūqꝫ audiui a patre meo nota feci vobis. Nō vos me elegiſtis: ſed ego elegi vos: ⁊ poſui vos vt eatis ⁊fructū afferatis: ⁊ fructus veſter maneat: vt qd̓cūqꝫ petieritis patrē in nomine meo det vobis.THEOPHI. Quia p̄dixerat: ꝙ ſi mandata mea cuſtodieritis: tunc in me ꝑmanebitis: hic oſtēdit que mandataobſeruare oporteat dicens: Hoc eſt preceptum meū vt diligatis inuicē. QREGO. in ho. Cuꝫ āt cuncta ſacra eloꝗadn̄icis ſint plena p̄ceptis: ꝗd ē quod de dilectione quafi deſpeciali mandato hic dicit: niſi qꝛ omne mandatum de ſola dilectione eſt: ⁊ oīa precepta vnum ſunt: qꝛ quicquid p̄cipitur ī ſola charitate ſolidatur: vt .n. multi arboris ramī exvna radice prodeunt: ſic multe virtutes ex vna charitategenerātur. Nec hꝫ aliquid viriditatis ramus boni operisſi n̄ manet in radice charitatis. AVGV. Ubi ergo charitas eſt: quid eſt quod poſſit deeſſe? Ubi āt non eſt: ꝗd eſquod poſſit prodeſſe; Diſcernitur āt iſta dilectio ab ea qͣinuice diligunt hoīes ſicut hoīes. vnde adiunctu ē: Sicudilexi vos. Ut ꝗd .n. nos dilexit xp̄s niſi vt poſſimus regnare cum xp̄o: Ad hoc ergo ⁊ nos inuiceꝫ diligamus: vt dilectionē noſtraꝫ diſcernamus a ceteris: ꝗ nō ad hoc ſeinuiodiligunt vt deus diligatur: qꝛ nec vere diligunt. Qui aūtꝑꝑ habenduꝫ deum diligunt: ipſi ſe diligunt. QREGCUna āt ⁊ ſūma eſt probatio charitatis: ſi ⁊ ipſe diligat̉ quaduerſat̉. nā ⁊ ipſa v̓itas ⁊ crucis patibulū ſuſtīet: ⁊ tn̄ ip̄iſuis ꝑſecutoribus affectū dilectionis impendit dicens: Peter ignoſce il. qꝛ neſciunt ꝗd fa. cuius dilectiōis ſūmā expꝫmit cū ſubiūgit: Maio. hac dilecti. ne ha. qͣꝫ vt ani. ſuā poquis pro amicis ſuis. Mori pro inimicis dn̄s venerat: ⁊ tn̄poſituꝝ ſe animam pro amicis dicebat: vt nobis oſtenderet qꝛ cum diligendo lucruꝫ facere de inimicis poſſumusetiā ipſi amici ſunt ꝗ ꝑſequunt̉. AVGV. Quia ergo ſius dixerat: Hoc ē p̄ceptū meū vt diligatis īuicē ſicut dilexi vos: fit ex hoc cōſequēs qd̓ idē ioānes in epiſtola ſua divt quēadmodū xp̄s ꝓ nobis aīaꝫ ſuā poſuit: ſic ⁊ nos delmus aīas ꝓ frībꝰ ponere. Hoc martyres ardēti dilectionēfecerūt: iō ad mēſaꝫ xp̄i: nō ſic eos cōmemoramꝰ quēadmdū alios: vt ēt ꝓ eis oremꝰ: ſꝫ magis vt eoꝝ veſtigijs heresmus. Talia enī ſuis frībꝰ exhibuerūt: qͣlia de dn̄i mēſa pariter acceperūt. GREGO. Qui v̓o tranꝗllitatis tꝑe nordat ꝓ deo tunicā ſuā: qͣliter in ꝑſecutiōe daturꝰ eſt aīaꝫ ſuāUirtꝰ gͦ charitatis vt īuicta ſit in ꝑturbatiōe: nutriat̉ ꝑ miſericordiā in trāꝗllitate. A VGV. viij. de tri. Ex vna aūeadēqꝫ charitate deū ꝓximūqꝫ diligimꝰ: ſꝫ deū ꝑꝑ deū: nosaūt ⁊ ꝓximū ꝑꝑ deū. Cu ergo duo ſint p̄cepta charitatis inꝗbꝰ tota lex pedet ⁊ ꝓphete: dilectio dei ⁊ ꝓximi nō īmerto plerūqꝫ ſcriptura ꝓ vtroqꝫ vnū ponit: qꝛ ꝗ diligit deū cōſequens eſt vt faciat q̄ p̄cepit deꝰ. cōſequens ergo eſt vt proximū diligat qꝛ ⁊ hoc p̄cepit deꝰ: vn̄ ⁊ hic ſeꝗtur: Uos amici mei eſtis ſi feceritis q̄ p̄cipio vo. GRFGO. xxvij. morAmicus ꝗppe quaſi aīe cuſtos dicit̉: vn̄ nō īmerito qui voluntatē dei cuſtodire in p̄ceptis illius dicit̉: eius amicus vocat̉. AVGV. Magna dignatio cū ẜuus bonꝰ eē nō poſ

ſit: ſi p̄cepta dn̄i ſui nō fecerit: hinc amicos ſuos voluit īterligi: vn̄ boni ẜui pn̄t ꝓbari. Pōt igit̉ eē ⁊ ẜuus ⁊ amicus quẜuus ē bonꝰ. Quo āt ītellecturi ſumꝰ ⁊ ẜuū ⁊ amicū eē: ẜuubonū declarat cū ſubdit: Iā nō dicā vos ẜuos qꝛ ſer. ne. ꝗdfa. do. eiꝰ. Itaqꝫ tūc ẜui nō erimꝰ: qn̄ boni ẜui fuerimꝰ. Nūꝗd ẜuo bono ⁊ ꝓbato dn̄s eiꝰ non ēt ſua ſecreta cōmittitSed ſicut ſunt duo timores: ſic ſūt due ẜuitutes. Eſt timorquē ꝑfecta charitas mittit foras: in quo ēt ē ẜuitus ſiml̓ foras cū ipſo timore mittēda. Et ē aliꝰ timor caſtꝰ: ꝑmanensin ſeculū ſeculi. Ad pͥmā ergo ẜuitutē ẜuos ꝑtinētes ītuebatur dn̄s dicēs: Iā nō dicā vos ſer. qꝛ ſer. neſcit ꝗd fa. do. eiꝰNō ille vtiqꝫ ſeruꝰ ad timorē ꝑtinēs caſtū cui dr̄: Euge ſerue bone: ītra in gaudiū dn̄i tui: ſꝫ ille ſeruꝰ ꝑtinēs ad timorēforas a charitate mittēdū: de quo alibi dr̄: Seruꝰ nō manetin domo in eternū: filiꝰ aūt manet in eternū. Qm̄ itaqꝫ dedit nobis ptātē filios dei fieri: vt miro mō ẜui nō ẜui eē poſimꝰ: hoc dn̄m facere ſcimꝰ: hoc ẜuus ille neſcit ꝗ neſcit qcfaciat dn̄s eiꝰ: ⁊ cū aliꝗd boni facit. ſic extollit̉ qͣſi hoc ipſefaciat ⁊ nō dn̄s eiꝰ: ⁊ in ſe ⁊ nō in dn̄o gloriat̉: Seꝗt̉: Uos ātdi. ami. qꝛ omnia quecunqꝫ audiui a pa. meo nota feci vo.THEOPHI. q. d. Seruꝰ nō nouit cōſilia ſui dn̄i: vos ātcū amicos reputē: ſecreta mea vobis cōicaui. AVQV.Quo āt pacto ītellecturi ſumꝰ: oīa enī nota feciſſe diſcipulis q̄cunqꝫ audiuit a pr̄e: cū ꝓpterea multa nō dicat eis: ꝗſcit eos modo portare non poſſe. Sed oīa ſe nota feciſſe diſcipulis dicit: q̄ ſe nouit nota eē facturū: in illa plenitudinede qua dicit apoſtolꝰ: Tūc cognoſcā ſicuti ⁊ cognitꝰ ſum. ſicut enī īmortalitatē carnis ⁊ ſalutē aīarū futuraꝝ expectamus: ita oēm noticiā q̄cūqꝫ vnigenitꝰ audiuit a pre futuraexpectare debemꝰ. GRFGO. Uel oīa q̄ audiuit a pr̄e q̄nota fieri voluit ẜuis ſuis: ſunt gaudia interne charitatis ⁊feſta ſuꝑne pr̄ie: q̄ nr̄is quottidie mētibus ꝑ aſpirationē ſuiamoris īprimit: dū enī audita ſuꝑna celeſtia amamꝰ amataiā nouimꝰ: qꝛ amor ipſa noticia eſt. Oīa ergo nota eis fecerat: qꝛ a terrenis deſiderijs īmutati: amoris ſummi facibusardebāt. CHRV. Uel oīa dicit q̄cunqꝫ eos audire oportebat. Per hoc aūt ꝙ dicit ſe audiſſe: on̄dit ꝙ nihil alienuꝫloꝗtur: Sed que pr̄is. QREGO. Sed ꝗſꝗs ad hāc peruenit dignitatē vt amicꝰ dei vocet̉: dona que percipit ſuꝑ ſe:nō ſuis meritis tribuat. vn̄ ſubdit̉: Nō vos me elegiſtis: ſꝫego elegi vos. AVGV. Hec eſt īeffabilis gr̄a: ꝗd enī eramus qn̄ xp̄m nondū elegeramꝰ: niſi iniꝗ ⁊ ꝑditi. Neqꝫ eniꝫcredideramꝰ in eū vt eligeret nos. nā ſi credētes elegit: elegētes elegit. hic certe vana illoꝝ rō ꝗ iō nos dn̄t electos an̄mundi conſtitutionem: qꝛ p̄ſciuit nos deus futuros bonosnon ſeipſum nos facturū bonos: qm̄ ſi propterea nos elegiſet quia bonos futuros eē preſcierat: ſimul ēt preſciſſet ꝙeū nos fuiſſemus prius electuri. nō enī aliter poſſumus eēhoni: niſi forte dicendus eſt bonus qui non elegit bonum.Quid ergo elegit in non bonis? Non eſt vt dicas. Ideo electus ſum: qꝛ iam credebā. Si enī credebas in eum: iam elegeras eum. Nec eſt vt dicas. Anteqͣꝫ crederē iam bona operabar: ideo electus ſum. Quid enim eſt boni operis ante fdem: Quid ergo dicturi ſumꝰ: niſi quia mali eramus: ⁊ electi ſumꝰ: vt boni per gratiaꝫ nos eligētis eſſemꝰ. AVCV.de predeſtinatiōe ſanctoꝝ. Electi ſunt itaqꝫ ante mūdi: cōſtitutionē ea predeſtinatiōe: in qua deꝰ ſua futura facta preſciuit: electi aūt de mūdo ea vocatione qua deꝰ id quod predeſtinauit impleuit. quos enī predeſtinauit: hos ⁊ vocauitAVCIV. ſuꝑ Ioannē: Et videte quēadmodū non eligatbonos: ſꝫ quos elegit faciat bonos. nā ſeꝗtur. Et poſui vosvt eatis ⁊ fructū afferatis. Iſte eſt fructꝰ de quo iam dixerat: Sine me nihil poteſtatis facere: ipſe eſt via in qua nospoſuit vt eamꝰ. QREGO. in ho. Poſui ergo vos .ſ. ad gratiam plātaui: Ut eatis: qꝛ velle iā mēte ire eſt: Et fructumafferatis. oꝑando. Quale v̓o fructū afferre debeāt: Et fru-