Druckschrift 
Opus aureum Sancti Thome// de aquino super quatuor// euangelia
Seite
206r
Einzelbild herunterladen
 

XIIIIapi.

20 6

THEOPHI. Ex duabus ꝑtibus cena cōpoſita .ſ. ex voantibꝰ ⁊ vocitatis: ꝑtē vocatoꝝ ad hūilitate iā monueratſeq̄nter vocantē monēdo remunerat retrahēs eū ne gr̄hoīum ꝯuiuaret. vn̄ dr̄. Dicebat āt ei ꝗ ſe inuitauerat: Cifacis prādiū aut cenā: noli vocare ami. tuos: neqꝫ fra. necogna. neqꝫ vicinos diuites. ¶HRV. Multe cauſe ſūgbus amicitie fedus ꝯͣhit̉: ⁊ illicitas ꝗdem p̄termittimusoponemus āt naͣles ⁊ morales. naͣles ꝗdem puta pr̄i:ad filiū: fratris ad fr̄eꝫ: ⁊ alioꝝ huiuſmodi. qd̓ ſignificat d̓cens. Neqꝫ fr̄es neqꝫ cognatos: morales āt ſūt puta ꝯuiuacactꝰ eſt: aut ꝯuicinꝰ eſt: ⁊ qͣꝫtū ad hos dicit: Neqꝫ vicinosj. Fratres igit̉ ⁊ amicos ⁊ diuites alterutrū conEImia celebrare nō qͣſi ſcelus īterdicit: ſꝫ ſicut cetera neceſitatis humane cōmercia: ad promerenda vite celeſtis pꝫmia nil valere on̄dit. vnde ſubdit. Ne forte ⁊ ipſi te reinutent: ⁊ fiet tibi retributio. Nō ait: Et fiet tibi peccatuꝫ. Cuſimile eſt id qd̓ alibi dicit: Et ſi bene feceritis his ꝗ vobisbene faciunt que vobis eſt gratia: Sunt tn̄ quedā mutufratrū vicinorūqꝫ ꝯuiuia que nō ſolū in pn̄ti retributionē:ſꝫ ⁊ dānationem ꝑcipiunt in futuro: que aūt collatione orum celebrantur: aut vicibus ſolent a contubernalibus exhiberi: in quibus ad hoc ꝯuenitur vt feda gerātur copia vni. ⁊ incitetur libidinis diuerſa voluptas. CHRV. Norigit̉ hac ſpecie alijs bn̄ficia ꝯferamus: vt nobis retribuāt.Hec .n. frigida eſt intētio: vnde talis amicitia celerius euneſcit. Si v̓o pauperē vocaueris: deū nūqͣꝫ obliuiſcentē habebis debitorē. vnde ſeꝗtur: Sꝫ cū facis ꝯuiuiū: voca paperes: debiles claudos: ⁊ cecos. Quāto .n. minor ē frater: t.to magis ꝑ eū xp̄s accedit ⁊ viſitat. Nā qui magnum ſuſcipit ſepe ꝑꝑ vanā gloriam ſacit: ſꝫ vtilitas pluries querit̉ vtpromoueat̉ ꝑ illū. Poſſem ꝗdeꝫ plures proponere ob hocceleberrimos ſanctoꝝ colentes: vt illis mediantibus ampliorē gratiaꝫ obtineant principū. Non igit̉ illos queramqui nobis retribuere pn̄t. Sequitur .n. Et beatus eris: qꝛ īhn̄t retribuere tibi. Nō ergo turbemur: cū n̄ recipimꝰ bn̄ficū cōpenſationē: ſꝫ cū receꝑimus: qm̄ ſi receꝑimꝰ nō amplius recipiemꝰ illic: ſꝫ ſi minime retribuat hō: tunc tibi dus retribuet. vn̄ ſeꝗt̉: Retribuet̉ .n. ī reſurrectione iuſtoꝫA. Etſi oēs reſurgūt: iuſtoꝝ tn̄ reſurrectio dr̄: qꝛ īhacectiōe beatos ſe eē nō dubitant. Ergo ꝗ pauꝑesad ꝯpcāt: ī futuro p̄mia recipiēt. Qui āt amicos fratres ⁊ diuites vocat: recepit mercedē ſuā. Sꝫ ſi hoc ꝑꝑ deum facit in exēplum filiorum iob ſicut cetera fraternelectionis officia: ipſe qui iuſſit remunerat. CHRV. Sedicis immundus eſt pauper ⁊ ſordidus: laua eū: ⁊ fac tecūin mēſa ſedere. Si veſtes ſordidas hꝫ: mūdū īdumētū exbeas. xp̄s accedit ꝑ eū: ⁊ tu friuola loq̄ris? GREGO. niſnus. Nō gͦ negligas iacētes qͣſi nullo ſint digni: cogita quicſint: ⁊ p̄cioſitate eoꝝ īuenies. Saluatoris induerūt imagigine: futuroꝝ bonoꝝ heredes regni clauigeri: accuſatores⁊ excuſatores idonei: non loquentes ſed inſpecti a iudiceCHRI. Decet gͦ eos ſurſuꝫ ī ſolario ſuſciꝑe: ſi nō placetſalte deorſuꝫ vbi ſūt ſubiugalia ⁊ famuli xp̄ꝫ ſuſcipias: fiaſaltē pauꝑ editus. vbi .n. ē elemoſyna: nō audet intrare diabolus. ⁊ ſi nō ſecū cōſedeas: mitte ſaltē eis de mēſa ferculOR IGF. Myſtice v̓o qui vanā gloriam vitat: vocat adſpiritale cōuiuium pauꝑes .i. īperitos: vt dicet debiles hoceſt leſam cōſcīam habētes: vt ſanet claudos .i. declinātes arōne: vt rectas ſemitas faciāt. Cecos .i. ꝗ carent cōtēplatioſe veritatis: vt verā lucē videāt. Ꝙ aūt dicit̉. Non poſſūtretribuere tibi .i. non nouerunt reſponſum proferre. Hec cū audiſſet ꝗdā de ſiml̓ diſcūbētibꝰ dixit illi:. Beatꝰ ꝗ manducabit paneꝫ in regno dei. Atip̄ſe dixit ei: Homo ꝗdam fecit cena magnaꝫ ⁊vocauit ml̓tos. Et miſit ſeruū ſuū hora cene di

XIIIIcere īuitatis vt venirēt qꝛ iā ꝑata ſūt oīa. Et ceperūt ſiml̓ oēs excuſare. Primꝰ dixit ei: Uillamemi: ⁊ neceſſe habeo exire ⁊ videre illaꝫ. Rogote habe me excuſatū. Et alter dixit: Iuga boumemi ꝗnqꝫ: ⁊ eo ꝓbare illa. Rogo te habe me excuſatū. Et aliꝰ dixit: Uxorē duxi: ⁊ iō nō poſſuꝫvenire. Et reuerſus ſeruꝰ nūciauit hec dn̄o ſuo.Tūc iratꝰ pr̄familias dixit ſeruo ſuo: Exi cito inplateas ⁊ vicos ciuitatis: ⁊ pauꝑes ac debiles:⁊ cecos ⁊ claudos ītroduc huc. Et ait ſeruus:Dn̄e factū eſt vt īꝑaſti: ⁊ adhuc locꝰ eſt. Et aitdn̄s ẜuo: Exi ī vias ⁊ ſepes et ꝯpelle intrare: vtīpleat̉ domꝰ mea. Dico aūt vobis ꝙ nemo virorū illoꝝ qui vocati ſunt guſtabunt cenam meaꝫ.EVSE. Docuerat ſupra dn̄s p̄parare ꝯuiuiū repēdere nequeūtibꝰ: cū ſit recōpēſandū in reſurrectōe iuſtoꝝ: ⁊ iō quidā ītelligens vnū ⁊ idē eē reſurrectionē iuſtoꝝ ⁊ regnū deirecōpenſationē p̄dictā cōmēdat. Seꝗtur enī: Hec cum audiſſet ꝗdā. de ſimul diſcū. dixit illi: Bea. ꝗ mādu. panē in regno dei. ¶VRIL. Hō iſte aīalis erat nō diligēter ꝑcipiēea q̄ xp̄s ꝓtulerat: putauit .n. corporeas eē remuneratiōesſanctoꝝ. AVGV. de ver. do. Uel qꝛ in lōginqͣ iſte ſuſpirabat: ⁊ panis iſte quē deſiderabat: ante illū diſcumbebat.Quis eniꝫ eſt panis regni dei. niſi qui dicit: Ego ſum paniviuus qui de celo deſcendi: nolite parare fauces: ſed cor.BED A. Sed quia nonnulli hunc paneꝫ fidetenus quaſi odorando percipiunt: dulcedinem vero eius attīgere veraciter guſtando faſtidiunt. Subiecta parabola dominustalium torporem celeſtibus epulis dignum non eſſe redatguit. Sequitur enim. At ille dixit ei: Homo quidam fecitcenam magnam: ⁊ voca. multos. CYRIL. Homo iſte deus pater eſt: ẜm ꝙ imagines ad ſimilitudinem veritatis figurantur. CH RY. Quotiens enim punitiuam ſuaꝫ vitutem indicare vult deus: vrſa pardus: leo: ⁊ huiuſmodi nūcupatur: quando vero miſericordiam cxprimere vult: dicitur homo. CYRIL. Hic ergo conditor omnium atqꝫglorie pater parauit cenam magnam in chriſto peractam.In nouiſſimis enim temporibus ⁊ quaſi in occaſu noſtri ſeculi illuxit nobis dei filius: ⁊ mortem pro nobis ſuſtinens:dedit nobis proprium corpus comedere: vnde ⁊ agnus inveſꝑe īmolabat iuxta legē moſaycā. merito igit̉ cena dictūeſt paratū in xp̄o cōuiuiū. GRFGO. in ho. Uel fecit cenā magnā: qꝛ ſacietatē nobis dulcedinis eterne preparauitqui vocauit multos: ſed pauci veniunt: qꝛ non nunqͣꝫ ipſi ꝙei per fidē ſubiecti ſunt: eterno eiꝰ cōuiuio viuendo contradicunt. Hoc autē diſtare inter delicias corporis ⁊ cordis ſolet: ꝙ corporales delitie cum non habentur: graue in ſe deſiderium accendunt: cum vero habite edunt̉: comedenteꝫprotinus in ſaſtidiū per ſacietatem vertunt. At cōtra: ſpiritales delitie cū non habētur in faſtidio ſunt: cū vero habētur in deſiderio. Sed ſuperna pietas cōtemptas illas delitias ad memorie noſtre oculos reuocat: atqꝫ vt faſtidiumnoſtrum repellere debeamus inuitat. vnde ſeꝗtur: Et miſit ſeruum ſuum hora cene dicere īuitatis vt venirēt. XRIL. Iſte ſeruus qui miſſus eſt ipſe chriſtus eſt: qui cumeſſet naturaliter deus ⁊ verus dei filius: exinaniuit ſeipſuꝫformam ſerui accipiens. Miſſus eſt autem hora cene: noenim a principio verbum patris noſtram naturaꝫ ſuſcepitſed in nouiſſimo tempore. ſubdit autem: Quia parata ſuntomnia. Parauit enim pater in chriſto bona collata mūdoper ipſum peccatoruꝫ amotionem: ſpirituſſancti participationem. adoptionis ſplēdorē: ad hoc vocauit xp̄s per euan