Druckschrift 
Opus aureum Sancti Thome// de aquino super quatuor// euangelia
Seite
205v
Einzelbild herunterladen
 

Lucas

deridet eos ſicut amētes: deo .n. bn̄dicēte ſabbatū: ip̄i ꝓhibēt oꝑari bona ī eo. dies āt q̄ bonoꝝ oꝑaꝫ n̄ admittit: maledicta ē. BED A. Sꝫ merito īterrogati tacēt: qꝛ ꝯͣ ſe dictūꝗcꝗd dixerit vidēt. Nā ſi licet ſabbato curare: qͣre ſaluatore an curet obẜuāt; ſi nō licet: qͣre ipſo ſabbato pecora curāt; vn̄ ſeꝗt̉: At illi tacuer̄t. ¶VRIL. Neglectis igr̄ iudeoruꝫ īfidijs: liberat a morbo hydropicū: ꝗ mētu phariſeorūremedia n̄ poſtulabat ꝑꝑ ſabbatuꝫ: ſꝫ ſolum aſtabat vt exaſpectu miẜtꝰ eiꝰ ſaluaret eū. Qd̓ dn̄s cognoſcēs nō poſtulat ab eo ſi vellet ſaluꝰ fieri: ſꝫ ꝓtinꝰ eū ſanauit. vn̄ ſeꝗturIpſe v̓o app̄. ſana. eū ac dimiſit. THEOPHII. In quo n̄hoc ꝓſpexit dn̄s: ne ſcandalizaret phariſeos: ſꝫ vt bn̄faciategēti remedijs: decet .n. nos cū magna reſultat vtilitas nōcurare ſi ſtulti ſcādalizent̉. CVRIL. Sꝫ qꝛ phariſei īexte tacuerūt: ſoluit xp̄s īflexibilē eoꝝ īprudētiā ꝯſideratiorbus ſerijs ad hoc vtēs. vn̄ ſeꝗtur: Et rn̄. ad il. dixit: Cu. veaſi. aut bos in pu. ca. ⁊ non co. ex. il. die ſabbati. THFO.PHII. q. d. Si ꝓhibuit lex miſereri ī ſabbato: ne curā hēafilij tui ꝑiclitātis ī ſabbato: ſꝫ ad dico filij qn̄ nec bouē p̄teris ſi ꝑiclitāteꝫ videris? BED A. In quo ſic obẜuatoresſuos phariſeos ꝯuīcit: vt eoſde et auaritie ꝯdēnet: ꝗ ī lb̓atione aīalis ſue auaricie ꝯſulebāt. Quāto ergo magis xp̄s hominē ꝗ multo melior ē pecore debuit liberare? AVGVde cō. euā. Cōgruenter at hydropicū aīali qd̓ cecidit ī puteum ꝯꝑauit: humore .n. laborabat: ſicut illā mulierē quā alligatā dixerat ⁊ ipſe ſoluebat ꝯꝑauit iumento qd̓ ſoluit̉ vtad aquā ducat̉. BED A. Cōpetēti gͦ exēplo ſoluit qōeꝫ: vton̄dat eos violare ſabbatū in oꝑe cupiditatis ꝗ eū violarearguerūt in oꝑe charitatis. vn̄ ſeꝗtur: Et nō po. ad hoc rn̄.illi: Myſtice āt hydropicꝰ ꝯꝑat̉ ei quē fluxus carnaliū voluptatū exuberās aggrauat. hydropicus .n. morbꝰ ab aquoſo hūore vocabulum trahit. AVGV. de qͣ. euā. Uel hydropicuꝫ recte ꝯꝑamꝰ diuiti auaro. ſicut .n. ille qͣꝫto magisabudat humore inordinato: tāto ampliꝰ ſitit: ſic ⁊ iſte qͣꝫtoē copioſior diuitijs ꝗbꝰ non bn̄ vtit̉: tāto ardētius talia cōcupiſcit. GREGO. xiiij. mo. Recte gͦ hydropicus antephariſeū curat: qꝛ ꝑ alteriꝰ egritudinē corporis ī altero eprimit̉ lāguor ſeu egritudo cordis ⁊ mētis. BEDA. Bn̄at ī exēplo bouē ⁊ aſinū noīat: vt vl̓ ſapiētes ⁊ habetes: velvtrūqꝫ populum ſignificet .ſ. iudeum: iugo legis preſſum: ⁊gentilem nulla ratione domitum: omnes .n. a puteo concupiſcentie demerſos dominus extrahit. Dicebat aūt ⁊ ad īuitatos parabolā: ītendensqūo primos accubitꝰ eligerent: dicens ad illos.Cū inuitatꝰ fueris ad nuptias nō diſcūbas in prmo loco. ne forte honoratior te ſit inuitatꝰ ab illo: ⁊ veniens is ꝗ te ⁊ illū vocauit dicat tibi: dahuic locū: et tūc īcipias cū rubore nouiſſimū locū tenere. Sed cū vocatꝰ fueris: vade recūbe innouiſſimo loco. vt cū venerit ꝗ inuitauit dicat tibi: Amice aſcende ſuperiꝰ. Tunc erit tibi gloriacoram ſiml̓ diſcūbentibus. Ꝙꝛ oīs qui ſe exaltathumiliabit̉: et qui ſe humiliat exaltabit̉.AMBRO. Prius curatꝰ ē hydropicus in quo fluxꝰ carnis exuberās aīe grauabat officia: ſpūs extīguebat ardoreDeīde docet̉ humilitas: dū in ꝯuiuio nuptiali appetētia loci ſuꝑioris arcet̉. vn̄ dr̄. Di. an̄t ad īui. ꝑa. inte. quo pri. accu.eli. di. ad il. Cū īui. fu. ad nup. nō diſ. in pri. loco. CVRILProſilire enī ꝓmpte ad honores ꝗ nobis nō ꝯueniūt: inccat nos temerarios eē: ⁊ nr̄a facta vituꝑio replet. vn̄ ſeꝗt̉Ne forte hono. te ſit īui. ab eo: ⁊ ve. is ꝗ te ⁊ il. īui. di. ti. Da.huic lo. ⁊ tūc īci. cū ru. no. lo. tenere. CHRY. Et ſic qd̓ cōcupiuit: nequaqͣꝫ obtinuit ābitioſus honoris: ſꝫ paſſus ē re

pulſam ⁊ ſatagēs qͣliter abūdet honoribꝰ nō honorat̉.nihil ē eꝗpollēs modeſtie: auditorē ad oppoſitū hucitſolū ꝓhihet ābire pͥmatū: ſꝫ ⁊ venari vltīa. vn̄ ſeqt̉. Sꝫ cvo. fu. va. re. in no. loco. GREGO. Si enī aliꝗs non.alijs p̄locari: nāciſcit̉ hoc ex diuina ſnīa. vn̄ ſeꝗtur. Et cve. ꝗ te īui. di. ti. Amice aſce. ſuꝑius. Hec dices nō grobiurgat: ſꝫ leniter iniūgit. ſufficit .n. monitio apud diqtos ⁊ ſic ꝓ humilitate aliꝗs coronat̉ honore. vn̄ ſeerit ti. gl̓ia co. ſi. diſcūbētibꝰ. B ASI. Occupare igit̉vltimū ī ꝯuiuijs iuxta mādatū dn̄icū ꝯueniēs ē ſꝫ rurſus īhūc ꝯtētioſe irruere reprobatū tāqͣꝫ īterēptoriū ordīs ⁊ caſatiuū tumultꝰ: ⁊ de eo mota ꝯtētio eꝗparabit vos lbus de pͥmatu. Qua ꝑꝑ ſic̄ hic dn̄s dicit expedit ꝯuiuiū ſꝫciēti cōmittere accubitꝰ ordinē: ſic ⁊ in patiētia nos mutuſuſtinebimꝰ honeſte ⁊ ẜm ordinē oīa ꝓſequētes: nō ad opparētiā pluriū nec videbimur humilitateꝫ ꝑtractere ꝑ vohemētē ꝯtradictionē: magis aūt ꝑ humilitatē patiētiā obtinebimꝰ. Maiꝰ ē .n. ex repugnātia ſuꝑbie īdiciū qͣꝫ ex prīoaccubitu qn̄ eū cū imꝑio obtinemus. THEOPHI. IImo aūt putet p̄miſſam xp̄i doctrinā modicā eē ⁊ īdiculminis dei v̓bi. nō enī piū dicēs eē medicū pollicitu ſanre podagrā: ictū v̓o digiti vel dētis dolorē nolētem curaroPorro qūo ꝑua paſſio vane gl̓ie: q̄ v̓ſabat pͥmos ꝑquirēteaccubitꝰ; Decebat igit̉ humilitatis magr̄m oēm ramū praue radicis āputare: ſꝫ ⁊ illud ꝯſidera: qꝛ p̄ſto cena ⁊ paſſiōpͥmatꝰ corā ſaluatore vexāte miſeros opportunitatē hēmonitio. ¶YRI L. Oſtēſo igit̉ tā modico exēplo amb̓ſoꝝ cōtēptū: ⁊ nō ambitioſoꝝ exaltationē: aducit inꝑuo: gnaͣlē ſnīaꝫ ꝓferēs cū ſubdit̉: Quia oīs ꝗ ſe exal. huꝗ ſe hu. exal. qd̓ dr̄ ẜm diuinū iudiciū: nō ẜm humanātudinē: ẜm quā plures cōcupiſcētes honorē cōſequunt̉v̓o ſe humiliantes inglorij remanēt. THEOPHro nō final̓r nec oībꝰ hominibꝰ eſt reuerēdꝰ: ꝗ ſe hoingerit: ſed dū a ꝗbuſdā honorat̉: alij detrahūt ei: ⁊qꝫ etiā ipſi honorantes. BED A. Sed qm̄ hanc admotionē euāgeliſta parabolā vocat: breuiter intuendū ꝗd rſtice ſignificet: quiſquis nuptias chriſti ⁊ eccleſie inadierit: mēbris eccleſie per fidem coniunctꝰ non ſe extollat. q. ſublimior ceteris de meritis gloriādo. Dabit enim licum honoratiori poſt inuitato cum illoruꝫ qui ſe in chriſtſecuti ſunt agilitate preit̉: ⁊ cū rubore noniſſimum locuꝫnet quādo de alijs meliora cognoſcēs quicquid de ſua oꝑtione celſum ſentiebat humiliat. Sed recūbit aliquis ī nōuiſſimo loco ẜm illud: Quāto magnus es: humilia te in oībus: veniens aūt dn̄s quem humilem inuenerit: amici nomine beatificans aſcendere ſuperius precipet. Quicūqꝫ. ſhumiliauerit ſe ſicut ꝑuulus: hic eſt maior in regno celepulchre āt dr̄: Tūc erit tibi gl̓ia ne nūc q̄rere īcipias qd̓ tſeruat̉ in fine. Pōt etiā ⁊ hoc in hac vita intelligi: qꝛ qudie dn̄s ſuas nuptias intrat: ſuperbos deſpiciens: ⁊ humbus ſepe tāta ſui ſpūs onera preſtans: vt diſcūbentium .i. īdelium cetus eos admirando glorificet. Ex concluſiōe ẜgenerali que ſubditur manifeſte claret precedentem dn̄ſermonem typice intelligenduꝫ. Neqꝫ enī oīs ꝗ̄ ſe cora hobus exaltat humiliat̉: aut ꝗ ſe in cōſpectu hoīum humiexaltat̉ ab eis. ſed qui ſe de meritis eleuat humiliabitur adn̄o: ⁊ qui ſe de beneficijs humiliat: exaltabitur ab eo. Dicebat aūt ⁊ ei ꝗ ſe īuitauerat: Cū facis prdiū aut cenaꝫ noli vocare amicos tuos: neqꝫ fitres tuos: neqꝫ cognatos: neqꝫ vicinos. neqꝫuites: ne forte et ipſi te reinuitēt: et fiat tibi retibutio. Sed cū facis cōuiuiū. voca pauꝑes: deles: claudos: et cecos. et beatꝰ eris: qꝛ n̄ hn̄t retibuere tibi. Retribuet̉ .n. tibi ī reſurrectōe iuſtoꝝ.