Lucas
GRECV§. Recte aūt cōiungit hec duo: abneget ſemerip̄m ⁊ tollat crucē ſuā. Sicut .n. ꝗ paratꝰ eſt aſcendere cru1cē ſumit in mente ſua mortis intentionē: ſicqꝫ vadit vt noneſtimās ampliꝰ hāc vitā ꝑticipare: ita ꝗ ſeꝗ vult dn̄m: pͥmo1dꝫ abnegare ſeipſuꝫ: ⁊ ſic tollere crucē: vt eiꝰ volūtas ſit ꝓm1pta ad oēm miſeriā ſuſtinēdā. BA SI. In hoc igr̄ ꝯſiſtit ꝑfectio vt īpoſſibiliter ſe hēat ẜm affectuꝫ etiā ad ip̄m viue-re: ⁊ hēat ī ꝓmptu mortis reſpōſum ut nequaqͣꝫ in ſeipſo ꝯfidat. Sumit aut exordiū ꝑfectio ab exterioꝝ alienatiōe: puta poſſeſſionū vel inanis glorie vel p̄ciſe affectiōis inutiliuꝫrerū. BED A. Predictā igit̉ crucē ⁊ quotidie tollere: ⁊ eaſumpta dn̄m ſeꝗ iubemur: ꝗ crucē ꝓpriā baiulauit. vn̄ ſequitur: ⁊ ſequat̉ me. QRIGE. Huiꝰ aūt cāꝫ aſſignat ſubdes:Qui .n. voluerit aīaꝫ ſuā ſaluā facere ꝑdet illaꝫ .i. ꝗ vult ẜmvitā pn̄ tē viuere: ⁊ ꝓpriā aīam in ſenſibilibꝰ ꝯſeruare: hic eāꝑdet. non ducēs eā ad terminos beatitudinis. Ecōtrario ātſubdit: Nā qui ꝑdiderit aīam ſuā ꝓpter me ſaluā faciet illā.i. qui negligit ſenſibilia ītuitu veritatis: exponēs ſe mortihic tanqͣꝫ aīam ꝑdens pro xp̄o eaꝫ potius ſaluabit. Itaqꝫaīam ſaluari beatū eſt: relatū ad eā que eſt in deo ſalutemdꝫ eſſe ⁊ quedā bona ꝑditio aīe que fit intuitu chriſti. Uidetur etiā mihi ꝑ ſimile ei qd̓ eſt abnegare ſeip̄m ẜm predictadicere: ꝑdere quēlibet ꝓpriā aīam peccatricē: vt ſumat eamque ꝑ virtutē ſaluatur. ¶VRIL. Ꝙ aūt incōparabiliterexercitiū pacis xp̄i: ſuꝑet delitias ⁊ p̄cioſa mūdi: īſinuat ſubdēs: Quid ꝓficit hoī ſi lucret̉ vniuerſum mundū: ſeip̄ꝫ aūtꝑdat ⁊ detrimentum ſui faciat; q. d. Cū aliꝗs aſpiciēs pn̄tedulcedinē aut vtilitatē: rēnuit ꝗdē pati: eligit aūt ſplendidviuere ſi ſit opulētus: qd̓ inde ſibi cōmodū erit cū ꝑdideriaīam? Trāſit .n. huius mūdi figura ⁊ amena velut vmbradiſcedūt. Nō .n. ꝓderūt theſauri īpietatis: eripit aūt a mote iuſticia. RF. in ho. Quia ergo ſcā eccl̓a hꝫ aliud tēpuperſecutiōis: atqꝫ aliud pacis: dn̄s vtraqꝫ tꝑa deſignauit inp̄ceptis. nam ꝑſecutiōis tꝑe ponēda ē aīa qd̓ ſignificauit d̓cens: Qui ꝑdiderit aīam. Pacis aūt tꝑe ea que ampliꝰ dn̄ri pn̄t frāgēda ſunt deſideria terrena: qd̓ ſignificauit dicēsQuid ꝓficit homini? Plerūqꝫ aūt labētia cūcta deſpicimſed tn̄ adhuc humane verecūdie vſu prepedimur: vt rectitudinē quā ſeruamꝰ in mente nōdū exprimere valeamꝰ invoce. Sed huic quidē vulneri cōgruū dn̄s ſubiungit medicamētū dicēs: Nā qui me erubuerit ⁊ meos ſermones: hūfilius hoīs erubeſcet. THFO. Erubeſcit chriſtuꝫ qui dicit: Nunꝗd credā crucifixo? Sed ⁊ ſeniores eius erubeſcitqui euangelij ruditatē ꝯtemnit ꝙ āt hunc dn̄s erubeſcet inregno ſuo tale eſt: ſicut ſi aliquis pater familias hn̄s ſeruuprauuꝫ: erubeſcat eum noīare. ¶VRIL. Incutit autē ei:timorē dicēs ſe celitꝰ deſcenſuꝝ: nō in priſtina humilitatemēſura ꝓportiōabili nobis: ſed in gloria patris miniſtrātibangelis. Seꝗtur. n. Cum venerit in maieſtate ſua ⁊ patrisꝰſanctoꝝ angeloꝝ. Peſſimuꝫ igr̄ ⁊ damnoſuꝫ notari inimictia ⁊ operis inertia: qn̄ tantꝰ iudex deſcenderit: agminibuscircūſtantibꝰ angeloꝝ. Hinc aūt ꝑcipias: ꝙ carne ſumptaſanguine filiꝰ nō minus eſt deus ꝙ ſe pollicet̉ in maieſtat.dei patris venturum: ⁊ ꝙ ei tanqͣꝫ iudici omnium miniſtrabūt angeli: ꝗ factus eſt homo ſil̓is nobis. AMBRQ. S.per aūt dn̄s ſicut exigit ad p̄mia futura virtutū: atqꝫ vtilē ſeculariū rerū docet eſſe ꝯtēptum: ita etiā infirmitatem mentis humane pn̄tiū remuneratione ſuſtentat. Arduum quippe eſt crucem tollere: ⁊ animam periculis: morti corpus offerre: negare quid ſis: cuꝫ velis eſſe qd̓ non ſis: raroqꝫ qͣꝫuisexcelſa virtus futuris cōmutat pn̄tia. ergo bonus magiſterne ꝗs deſperatiōe frangat̉ aut tedio: ꝯtinuo ſe videndumfidelibus pollicet̉ dicens: Dico autē vobis vere: ſunt aliquhic ſtantes qui nō guſtabūt mortē: donec videant regnundei. THEOPHI. Ideſt gloriā in qua iuſti erunt. hoc aūdixit de trāſfiguratiōe que forma erat future glorie: ac ſi di
ceret: ſunt aliqui hic ſtātes .ſ. petrus iacobus ⁊ ioannes qunon attingent mortē: donec in tempore trāſfigurationis vedeant ī qua gl̓ia erūt ꝗ me cōfitētur. GREGQ. īho. prregnū dei hoc loco pn̄s eccl̓ia vocat̉. ⁊ ꝗdā ex diſcipl̓is.adeo in corꝑe victuri erāt vt eccl̓iaꝫ dei ꝯſtructā ꝯſpicer⁊ cōtra mūdi huius gl̓iam erectaꝫ. AMBRO. Itaqꝫ ſinos volumꝰ mortē nō timere: ſtemꝰ vbi xp̄s eſt. ſoli enī noqueunt guſtare mortē: qui ſtare poſſunt cū chriſto: in quocet ex verbi ipſius qualitate ꝑpendere: nec tenuē quidē ſepſum mortis hīturos: ꝗ xp̄i videantur meruiſſe cōſortia. Certe mors corporis libando guſtet̉: vita aīe poſſidendo tencatur. Non enī hic mors corporis: ſed anime denegatur.¶ Factū eſt aūt poſt hec verba fere dies octo ⁊aſſūpſit petrū iacobū ⁊ ioānē: ⁊ aſcēdit in montēvt oraret. Et facta eſt dum oraret ſpecies vuliꝰeiꝰ altera: ⁊ veſtitꝰ eius albꝰ: ⁊ refulgēs. Et ecccduo viri loq̄bāt̉ cū illo. Erant aūt moyſes ⁊ helias viſi in maieſtate ⁊ dicebant exceſſū eiꝰ queꝫcompleturus erat in hieruſalem.EVSE Cum dn̄s diſcipulis ſuis ſecū apparitionis ſue ꝑmulgauerit ingens myſteriū: ne ſolis verbis credere viderentur: ꝓcedit ad oꝑa on̄dens eis oculata fide imagineꝫ regni ſui. vnde dr̄: Factum eſt aūt poſt hec v̓ba fere dies octo⁊ aſ. pe. ia. ⁊ io. ⁊ aſcen. ī mon. vt ora. DAMA Mattheusꝗdem ⁊ marcus ſexto die poſt factā ꝓmiſſionē diſcipulis: lueas aūt poſt octauū dicit celebratā fuiſſe trāſfigurationemnec eſt diſſonātia in dictis: ſꝫ ꝗ ſex numerauerunt demptis.extremis. pͥmo dico ⁊ vltimo quo pollicitꝰ ē: ⁊ quo fecit: medios cōputauerūt. At ꝗ octo conumerauit: vtrūqꝫ p̄dictoꝝcōputauit. Sed cur nō oēs ſꝫ aliꝗ vocati ſūt ad hanc viſionē? Unus ꝗdem erat ꝗ ſolus indignus erat dīnitatis viſiōe.ſ. iudas: ẜm illud: Tollat̉ impiꝰ: ne videat gl̓iaꝫ deilus ergo eēt dimiſſus tanqͣꝫ inuidus ad maiorā eēt meꝓuocatꝰ. Proinde ꝓditori tollit ꝓditionis occaſionēdimiſit inferius reliquā apl̓oꝝ cogerieꝫ. Aſſumpſit āt trovt ī duobꝰ vel tribus ſtet oē v̓bū. Petrū ꝗdē aſſūpſit: volesteſtimoniū qd̓ teſtatus fuerat ei oſtēdere ꝑ pr̄is tecōfirmari: ⁊ qͣſi p̄ſidem futurū totius eccl̓ie. Sꝫ iacobū aſſumpſit tanqͣꝫ morituꝝ ꝓ xp̄o ante oēs diſcipulos. iōav̓o tanqͣꝫ theologie puriſſimū organū: vt viſa gl̓ia filiꝰſubiacet tēpori reſonet illud: In pͥncipio erat verbū. AlBRO. Uel petrus aſcēdit ꝗ claues regni celoꝝ accepit: iiannes cui cōmittit̉ mr̄: iacobꝰ qui pͥmꝰ ſoliū ſacerdotale cſcendit. TEHO. Ul̓ aſſumit hos tāqͣꝫ hāc rē celare potetes ⁊ nulli alij reuelare. Aſcēdit autē in mōtē vt oraret: decens nos ſolitarios ⁊ aſcēdentes orare ad nihil terreno:declinātes. DA MA. Al̓r tam̄ orant ſerui: al̓r orabat d̓nā ẜui orātis or̄o eſt ꝑ ītellectꝰ aſcenſū ad eū. ſed ſacer ſtellectꝰ xp̄i ꝗ ẜm hypoſtaſiꝫ deo vnitꝰ erat: manuduces nos aaſcēſuꝫ quo ꝑ or̄onē ad deū aſcendit̉: ⁊ docēs ꝙ aduerſatdei nō eſt: ſed tanqͣꝫ pͥncipiū venerat̉ genitoreꝫ: ꝗnētia aliūens tyrānū explorantē ſi deꝰ eēt: qd̓ miraculoꝝ v̓tus pdltbat: qͣſi ſub quadā eſca hamū cōtegeret: vt ꝗ ſpe deificalinis hamauerat hoīeꝫ: corpus amictu decenter hamat civn̄ ſeꝗt̉: Et fcā ē dū oraret ſpēs vultꝰ eiꝰ altera. CNRNon tanqͣꝫ corꝑe humanā formā mutāte: ſed quādā ipdida gloria ſuperueniēte. DAMA. Uidens aut diaoor̄onibus refulgentē: recordatꝰ eſt moyſi cuius glorincutaeſt facies: ſed moyſes quidē glorificat̉ extrinſecus aducite gloria. dn̄s aūt ex īnato glorie diuine fulgore. Cum cuiẜm hypoſtaſis vnionē vna ⁊ eadem ſit gloria verbi ⁊ cunis: trāſſiguratur: non quaſi accipiens qd̓ non erat ſꝫ īerat manifeſtās diſcipl̓is. vn̄ ẜꝫ mattheū dr̄ ꝙ trameſt corā eis: ⁊ ꝙ facies eius refulſit vt ſol. qd̓ enim eſt ī ſciꝰ