Luca.
in ipſiꝰ andree ſnīa hoc poſſet ītelligi. Cum .n. dixiſſet. Eſtpuer vnus hic ꝗ hꝫ ꝗnqꝫ panes hordeaceos ⁊ duos piſcesadiūxit. Sꝫ hec ꝗd ſunt īter tātos; hoc eſt dicere: niſi fortenos eamꝰ ⁊ emamꝰ in oēm hāc turbā eſcas. Ex qͣ varietatev̓boꝝ: reꝝ aūt ſnīarumqꝫ ꝯcordia ſatis apparet ſalubriternos doceri: nihil q̄rendū in v̓bis niſi loquētiū volūtatē: cuidemonſtrāde īuigilare debēt oēs veridici narratores: cude hoīe vel d̓ āgelo vl̓ de deo aliꝗd narrāt. CVRIL. Utaūt adhuc ad magis ardua ferat̉ miraculū: on̄dit̉ n̄ paruafuiſſe multitudo viroꝝ cū ſequit̉: Erāt aūt viri fere quincmilia: exceptis .ſ. mulieribus atqꝫ pueris: vt aliꝰ euāgeliſtarefert. THFOPHI. Docet aūt dn̄s ꝙ decet cū hoſpitamur aliquē: reclinare ip̄ꝫ: ⁊ oīs ꝯſolatiōis participē facere.vn̄ ſeꝗtur. Ait āt ad diſci. faci. il. diſcū. ꝑ ꝯui. ꝗnqͣgēos: ⁊ itafecerūt: ⁊ diſcū. fece. oēs. AVGV. De cō. euan. Ꝙ lucashic dicit: ꝗnqͣgenos iuſſos eē diſcūbere marcꝰ vero ꝗnqͣgenos ⁊ cētenos: iō nō mouet: qꝛ vnꝰ ꝑtē dixit: alter totū. veſi aliꝰ de ꝗnqͣgenis tm̄ cōmemoraret: alius de cētenis tm̄valde videret eē ꝯͣriū: nec ſatis dinoſceret̉ vtrūqꝫ dcm̄ eē.vnū aūt ab altero: alteꝝ ab altero eē cōmemoratū: ⁊ tn̄ attētiꝰ ꝯſideratū īueniri debuiſſe ꝗs nō fateat̉ hoc ideo diciqꝛ exiſtūt ſepe aliqͣ eiuſmodi q̄ paꝝ ītendētibus: temere iudicātibꝰ ꝯͣria videant̉: ⁊ nō ſint. ¶HRV. Et qꝛ credēduerat xp̄ꝫ veniſſe a pr̄e facturꝰ miraculū aſpexit in celuꝫ. vn̄ſeꝗtur. Acce. aūt ꝗnqꝫ panibus: ⁊ duobꝰ piſcibꝰ reſpexit incelū. ¶VRIL. Hoc etiā diſpēſatiue ꝓ nobis fecit vt diſcamꝰ ꝙ in pͥncipio mēſe cū frāgere debemꝰ panē: debemdeo offerre ⁊ elicere ſuꝑ ip̄ꝫ benedictionē ſuꝑnā. vn̄ ſeꝗtur.Et bn̄dixit ⁊ fregit: ⁊ diſc. ſuis diſtri. vt pone. ante turbasCHRV. Dat ꝗdē eis ꝑ manꝰ diſcipuloꝝ honorādo eos⁊ ne dēt obliuioni iā ꝑacto miraculo: nō aūt ex nō entibusfacit eſcas ad paſcendū turbas vt obturet os manichei atſcrētis alienā eſſe ab eo creaturā: oſtendēs ſe eſſe victualiilargitorem: ⁊ eum qui dixit. Germinet terra. Multiplicaquoqꝫ piſces: ad ſignificandū ꝙ taꝫ mari qͣꝫ aride dn̄abatbene aūt in languentibus ſpāle ꝑegit miraculū: agit ⁊ bn̄ficiū generale alens oēs etiā non languētes. vnde ſeꝗtur. Etmādū. om. ⁊ ſaturati ſunt. GREGO. niſenus. Quibꝰ neccelū fluebat māna: nec tellus iuxta ſui naͣꝫ ꝓducēs frumētū eoꝝ ſatiſfaciebat egeſtati: ſꝫ ex īeffabilibus horreis diuine potētie bn̄ficiū affluebat. Panis parat̉ factus in manibus miniſtrātiū: necnō ꝑ ſaturitatē edētiū augmētat̉. Eſuꝫetiā piſciū eoꝝ neceſſitati non adminiſtrabat mare: ſꝫ illein mari piſciū genus īſeruit. AMBRO. Non exiguo ſedmultiplicato cibo populū liquet̉ eſſe ſatiatū: vidēs īcomp̄hēſibili quodā rigatu īter diuidentiū manus: quas non fregerāt multiplicare particulas: ⁊ ītacta frāgentium digitisſpōte ſua fragmēta ſurripere. CVRIL. Nec vſqꝫ adhuctantū ꝑuenit miraculū: ſed ſeꝗtur. Et ſubla. eſt qd̓ ſuꝑfluiteis frag. cōphini. xij. Ut hinc eſſet manifeſta certificatio ꝗopus charitatis in ꝓximos vberē vendicat retributionēadeo. THEOPHI. Et vt addiſceremus qͣꝫtuꝫ hoſpitalitas pōt. ⁊ qͣꝫtū augent̉ noſtra cū indigentibus ſubuenimus.¶HRV. Fecit aūt ſuꝑabūdare nō panes: ſed fragmenta: vt oſtendat illoꝝ panū eſſe reliquias: que tot facte ſuntvt totidē eēt cōphini quot ⁊ diſcipuli. AMBRO. Miſtice aūt poſtqͣꝫ illa: que eccleſie typuꝫ accepit: fluxu curatſanguinis: poſtea qͣꝫ apoſtoli ad euangelicandū ſunt deſtinati gratie celeſtis īpartitur alimentum. Sed quibus īpartiatur aduerte: nō ocioſis: non in ciuitate quaſi in ſinagogavel ſeculari dignitate reſidentibus: ſed īter deſerta queretibus chriſtū. BED A. Qui derelicta iudea que prophetie ſibi non credendo caput abſtulerat: in deſerto eccleſie:que virūᵗ non habebat: verbi pabula largit̉. Petentē veredeſerta gētiū chriſtū multe fidelium caterue relictis menibꝰ priſce ꝯuerſationis ⁊ varioꝝ dogmatum ſequūtur.
cQCAMBRO. Qui āt faſtidiūt. ip̄i excipiunt̉ a xp̄o: ⁊ cū leisloquit̉ dei v̓bū: nō d̓ ſecularibꝰ ſꝫ de regno Et ꝗ corpalis.rūt vlcere paſſionis: his medicinā ſuaꝫ libenter inqUbiqꝫ aūt myſterij ordo ſeruat̉: vt pͥus ꝑ remiſſionē peceatoꝝ vulneribꝰ medicina tribuat̉: poſtea v̓o alimonia mōceleſtis exuberet. BED A. Die āt declināte turbā reficfine ſeculoꝝ appropinquāte: vel cū ſol iuſticie ꝓ nobis ocbuit. AMBRO. Quāqͣꝫ nōdū validioribꝰ hec turba recciat̉ alimētis primū enī ī modū lactis quinqꝫ ſūt panes ꝝſeptē: tertiū ip̄ꝫ corpus xp̄i ē eſca ſolidior. Siꝗs aut pererecibū veret̉ ipſe relictis ſuis oībus feſtinet ad dei v̓bū. duautē aliꝗs audire incipit dei verbū incipit eſurire. Incipitapoſtoli eſurientē videre: ⁊ ſi illi adhuc nō ītelligāt ꝗd eſriāt ītellexit xp̄s ſcit ꝙ nō ſecularē cibū eſuriāt ſed cibumxp̄i. nōdū enī intellexerant apoſtoli cibū credētes nō eē venalē. Nouerat xp̄s nos potiꝰ eſſe redimendos: ſuas v̓o epulas eē gratuitas. BED A. Nōdū aūt erāt apl̓is niſi quiopanes moſayce legis: ⁊ duo piſces vtriuſqꝫ teſtamēti: que inabdito myſterioꝝ latētiū quaſi aquis abyſſi regebant. Oꝛvero ꝗnqꝫ ſunt exterioris hoīs ſenſus: qn̄qꝫ milia viri dn̄mſecuti deſignāt eos ꝗ ī ſeculari adhuc habitu poſiti exterioribꝰ que poſſident: bene vti nouerūt: ꝗ quinqꝫ panibꝰ alūtqꝛ tales neceſſe ē legalibus adhuc p̄ceptis inſtrui. nā cdo ad ītegrū renuciāt euāgelica refectiōe ſublimes ſūt. ꝓuerſi autē ꝯuiuātium diſcubitus: deſignāt diuerſos per orbē terrarū eccleſiarū conuentus: qui vnā catholicā faciuntAMBRO. Hic vero panis quē frangit ieſus: myſtice quidem dei verbū ē ⁊ ſermo de chriſto: qui cū diuiditur auotur. de paucis .n. ſermōibꝰ populis redundantē alimominiſtrauit. Dedit ſermones nobis velut panes: ꝗ nr̄o dilibātur ore geminant̉. BE D A. Turbis āt eſurientibꝰ ſaluator nō noua creat cibaria: ſꝫ acceptis his que habueridiſcipuli benedicit: qꝛ veniēs in carne: non alia qͣꝫ predictaſūt p̄dicat: ſed prophetie dicta myſterijs gratie grauida d̓monſtrat. Reſpicit in celū: ut illuc dirigendā mentis aciēibi lucē ſcīe doceat eſſe querēdā. Frangit ⁊ ante turbas pnēda diſtribuit diſcipulis: qꝛ legis ⁊ prophetie ſacr̄a eis vtper mundū p̄dicent patefecit. AMBRO. Nō ocioſe ātque turbe ſuperſūt a diſcipulis colliguntur. qꝛ ea que diuna ſunt apud electos facilius poſſis qͣꝫ apud populos rerire. Beatus ille qui poteſt colligere: que etiā doctis ſupſunt. Qua rōne aut cophinos chriſtus. xij. īpleuit: niſi vt illud populi iudaici ſolueret: qꝛ manus eius in cophino ſeuierunt; hic eſt populus qui ante lutū in cōphinis collibat. ſed iam per crucē chriſti vite celeſtis operatur alimeniam. Nec paucorū hoc munus ſꝫ oīum eſt. nā ꝑ. xij. cōnos tanquā tribuū ſingularū fidei firmamētum redūdBED A. Uel ꝑ cōphinos. xij. apl̓i figurātur: ⁊ oēs ſetes doctores: foris quidem hominibus deſpecti: ſed ītus ſalutaris cibi reliquijs cumulati.¶ Et factū ē cū ſolus eſſet orans erant cum illo⁊ diſcipuli: ⁊ interrogauit illos dicens: Que mndicunt eſſe turbe? At illi reſponderūt ⁊ dixerumtIoānē baptiſtā: alij aūt heliā: alij vero qꝛ vnusꝓpheta de prioribꝰ ſurrexit. Dixit aūt illis. Uobaūt quē me eſſe dicitis? Reſpōdens ſimō petrusdixit: Chriſtū dei. At ille increpans illos p̄cepine cui dicerēt hec: dicēs qꝛ oꝫ filiū hoīs multa pti ⁊ reprobari a ſenioribꝰ ⁊ a principibus ſacedotū ⁊ ſcribis ⁊ occidi: ⁊ tertia die reſurgenCVRIL. Sequeſtratus a populis dn̄s: ⁊ ſeorſum povacabat orationibus. vn̄ dicitur: Et factū eſt cum ſolus eēorans: erant cum illo ⁊ diſcipuli. Formā enim in hoc ſcipꝫ