VICani.

175

Capi.dēdo ꝯcludit dicēs. Dimit. ⁊ dimit. vo. Da. ⁊ da. vobis. Ubximittere nos īiurias ⁊ dare bn̄ficia iubet: vt ⁊ nob̓ pct̄ā dinittent̉ ⁊ vitadet̉ eterna. CLRI L. Ꝙ āt āpliori māu recnēſationē accipiemꝰ a deo ꝗ largiflue donat diligētibꝰ eūandit ſubdēs: mēſurā bonā ⁊ ꝯfertā ⁊ coagitatā: ⁊ ſuꝑefflinrē dabunt ī ſinū vr̄uꝫ. THEOPHI. q. d. Sic̄ ſi farināque pcitate mēſurare velles ꝯferres eā: coagitares: ⁊ ſuperrunderes abūde: ſic dn̄s mēſurā magnā: ⁊ ſuꝑeffluēte dapiti ſinū vr̄uꝫ. AV GV. de cō euā. Dicit aūt: Dabunt. qꝛꝝ merita ꝗbꝰ vel calicē aq̄ frigide ī noīe diſcipl̓i dedetunt mercedē celeſtē reciꝑe merebūt̉. Seꝗt̉: Eadē ꝗp. mē.qua mē. fue. re. vob̓. BASI. Qua enī mēſura vnuſꝗqꝫ voſtrū mēſurat in bene oꝑando aut peccando: eadē vel pͥmiavel penas feret. THEOPHII. Interrogabit autē fortafis aliqs ſubtilius: Si enī ſuꝑfluenter reddit̉: quō eadē eſtmēſura: Ad qd̓ dicimꝰ ꝙ nō dixit: In tāta mēſura remetietur vob̓ ſꝫ ī eadē. Qui .n. bene fecit: bene fiet ei: qd̓ ē remetiri eadē mēſura. Sꝫ ſuꝑfluentē menſurā dicit: qꝛ millies bn̄fiet ei. Sic: ⁊ in iudicādo. Qui .n. iudicat: ⁊ deīde iudicat̉: acipit eandē menſuraꝫ. ẜm v̓o ꝙ ad plus diiudicabat̉: qꝛ ſhi ſimilē iudicauit: ſꝫ hoc ſuꝑeffluēs ē mēſura. CYRILHoc aūt ſoluit apl̓s dicēs: Qui ꝑce ſeminat: hoc eſt modice⁊ manū tēaci: ꝑce ⁊ metet. hoc eſt nō copioſe. ⁊ qui ſeminatin benedictionibus: in benedictiōibus ⁊ metet: hoc ē copioſe Si quis autē non habet ſi non faciat: nō delinquit. in eoenim qd̓ habet acceptatur. non in eo quo caret.¶ Dicebat aūt illis ⁊ ſimilitudinē: Nūquid pōcecus cecū ducere? Nōne ambo in foueā cadūt?Nō eſt diſcipl̓us ſupra magiſtrū. Perfectꝰ autēoīs erit: ſi ſit ſicut magiſter eiꝰ. Quid āt vides feſtucaꝫ in oculo fratris tui: trabem aūt q̄ in oculo tuo eſt nō conſideras? Aut qūo potes dicerefrituo: Frater ſine: eijciā feſtuca d̓ ocl̓o tuo: ip̄ein oculo tuo trabeꝫ non vides? Hypocrita eijceprimū trabem de oculo tuo: ⁊ tūc perſpicies vteducas feſtucam de oculo fratris tui.CIRIL. Addidit dominꝰ p̄dictis parabolā valde nec̄ariā. vnde dr̄. Dice. au. il. ⁊ ſim. Erāt enī eius diſcipuli futuridi doctores: vnde docebat eos ſcire viā conuerſatiōishoneſte quaſi illuſtratam mentem habentes diuino fulgore: ne ceci cecos ducerent. ⁊ ideo ſubdit: Nūquid poteſt ce.ce. duce. nōne am. in fo. cadūt. Atſi cōtingat aliūuos hoc atingere: vt eqͣlē virtutē docētiū virtuti poſſideāt: ſiſtant irmēſura docētiū ⁊ illoꝝ ſequantur veſtigia. vnde ſeꝗt̉: Noē diſ. ſupra ma. ꝑfec. au. om. erit .ſ. diſcipulꝰ ſi ſit ſic̄ magr̄ eiUnde ⁊ paulus dicit: Imitatores mei eſtote ſic̄ ⁊ ego xp̄ixp̄o gͦ nō iudicāte cur tu iudicas; nꝫ .n. venit iudicare mundū: ſꝫ miſereri. THEOPHI. Uel aliter: Si tu aliū iudcas: ⁊ ipſe in eiſdē peccas: nōne aſſimilaris ceco cecū ducēti: quo enī ille a te ducet̉ ad bonū. cū ⁊ tu pecces. Nō ē eniꝫdiſcipulus ſupra magiſtrū: Si igit̉ tu peccas ꝗ te magr̄ꝫ.ductorē putas: vbi erit ꝗ a te diſciplinatur ⁊ ducit̉? Perfeis enī erit diſcipulus: ſi ſit ſicut magr̄ eius. BEDA. Dſenſus huiꝰ ſnīe pēdet ex ſuꝑioribꝰ: vbi dāda elemoſynainiuria dimittēda p̄cipit̉. Si te inꝗt ira ꝯͣ violētū ⁊ ꝯͣ petente auaricia cecauerit: nūꝗd tu mēte vitiata vitiū eiꝰ curarpoteris: Si ēt magiſter xp̄s ꝗ qͣſi deꝰ potuit ſuas vlciſci iniurias: maluit ꝑſecutores patiēdo reddere mitiores: eandoneceſſe eſt ꝙ diſcipuli qui puri homines ſunt regulam perſectionis ſequantur. AVGV. De. q. euan. Uel ꝙ diciſiunquid pōt cecus cecū ducere. iō ſubiunxit: vt non ſperarent a leuitis ſe accepturos mēſuram illam de qua dixit.dabūt ī ſinū veſtrū. qm̄ decimas dabāt eis. quos cecos di

xit: qꝛ euāgeliū nō tenerēt: vt illā remunerationē ꝑ diſcipulos dn̄i potiꝰ plebs īciꝑet iā ſꝑare: quos imitatores ſuos volens oſtēdere addidit: Nō eſt diſcipulus ſupra magiſtrum.THFOPHI. Inducit aūt dn̄s ⁊ aliā ꝑabolā de eodemſubdēs. Quid at vides feſtucā .i. modicū crimīs ī oculo fratris tui: Trabē aūt q̄ in oculo tuo ē ⁊c̄. .i. peccatū tuū maximū nō ꝯſideras. BEDA. Hoc aūt ad ſuꝑiorē ſenſuꝫ reſpicit: vbi cecū a ceco duci .i. peccātē a peccatore caſtigari nonpoſſe p̄monuit. vn̄ dr̄. Aut qūo potes dicere fratri tuo: Frater ſine eijciā feſtucā de oculo tuo: ipſe in oculo tuo trabemnō vides. ¶YRIL. q. d. Qui grauibꝰ obnoxiꝰ ē peccatisq̄ trabē vocat. qualiter dānat eū qui pauca vel qn̄qꝫ nil mali ꝯmiſit: hoc .n. feſtuca ſignificat. THEOPHI. Cōuenitāt hoc oībꝰ ⁊ maxīe doctoribꝰ ꝗ ſubditoꝝ cū minima peccata puniant: ꝓpria īpunita relinquunt. propter hoc eos dn̄shypochritas vocat: qui ex hoc alioꝝ peccata iudicāt vt iuſti videant̉. vn̄ ſeꝗtur. Hypochrita eijce primū tra. de oculo tuo: ⁊ tūc perſpi. vt edu. feſtu. de oculo fratris tui. CYRIL. Uidelicet teipſum primū mūdū oſtēdas a magnispctīs ꝯn̄ter conſules proximo modica confitenti. B ASI.Uidet̉ enī reuera cognitio ſuijpſius grauiſſimū oīum. neqꝫenī ſolus oculus exteriora videns ſuꝑ ſe viſu nō vtit̉: ſed ⁊ipſe noſter intellectꝰ cū alienū velociter coniectat peccatū:lentus eſt erga propriorum perceptionem defectuum.¶ Nō ē enī arbor bona q̄ facit fructꝰ malos: neqꝫarbor mala faciēs fructū bonū. Unaqueqꝫ eniꝫarbor de fructu ſuo cognoſcit̉. Neqꝫ .n. de ſpinis colligūt ficꝰ: neqꝫ de rubo vīdemiāt vuaꝫ.Bonus homo de bono theſauro cordis ſui ꝓfert bonū: ⁊ malus homo de malo theſauro ꝓfert malū. Ex abundantia enī cordis os loquit̉.BED A. Cōtra hypochritā: q̄ ceꝑat dn̄s exeꝗt̉ dicēs. Nōeſt. n. ar. bo. q̄ fa. fru. ma. ne. ar. ma. fa. fru. bonuꝫ. q. d. Si verā ⁊ nō fictā vis hr̄e iuſticiā: q̄ verbis oſtētas: ēt facto cōpēſa: qꝛ ⁊ ſi ſe bonū fingat hypochrita: n̄ ē bonꝰ ꝗ facit oꝑa mala: ⁊ ſi rep̄hēdat īſontē. nō iō malus ē ꝗ fac̄ oꝑa bona. IT V §. Hoc aūt audiēs nō ſumas inde tibi fauorē inertie.naturaliter enī arbor mouet̉: tu vero libero arbitrio fungeris: ⁊ oīs arbor ſterilis ad aliꝗd ordinata ē: tu vero factꝰ esad oꝑa virtutū. ISIDORV§. abbas: Nō ergo penitētiāſꝫ ꝑtinaciā mali excludit: cū enī mala ſit nō pōt fructus bonos ꝓducere: ī virtutē vero cōuerſa fructificabit. Qd̓ aūtarboribꝰ natura: hoc eſt nobis affectio. ⁊ ſi ergo arbor malanō pōt fructū bonū producere: poterit tn̄. CHRY. Quāuis aūt fructꝰ cauſet̉ ex arbore: facit tn̄ noticiam arboris eoꝙ arboris diſtinctio ꝑ fructū apꝑet. vnde ſeꝗtur. Unaqueqꝫ enī arbor de fru. ſuo cognoſcit̉. CVRIL. Sed ⁊ vitamorū vniuſcuiuſqꝫ erit ſignificatiua: nꝫ enī extrīſecis ornamentis ⁊ fictis humilitatibꝰ: vere felicitatis apprehendit̉decor: ſed ex his que aliquis operatur: cuius rei exempluꝫponens ſubdit: Neqꝫ enim de ſpinis colligunt ficus. AMBRO. In ſpinis iſtius mūdi ficus illa reꝑiri nō pōt: que fecundis fructibꝰ melior eſt: bone ſpes ei reſurrectionis aptatur. Uel qꝛ vt legiſti: Ficus dederunt groſſos ſuos: ꝙ īmaturus ⁊ caducꝰ ⁊ inutilis in ſynagoga fructꝰ ante preceſſit.vel qꝛ immatura noſtra vita eſt in corpore: matura in reſurrectione ⁊ ideo procul a nobis debemus ſeculares ſollicitudines abdicare que mordent animum: mentēqꝫ adurūt: vtmaturos fructꝰ culture diligētis poſſimꝰ adipiſci: hoc ergoad mundum ⁊ reſurrectionem: alterum ad animam ⁊ corpus refert̉: cum ſubditur. Neqꝫ de rubo vindemiant vuaꝫvel qꝛ nemo peccatis fructū acquirit aīe ſue: q̄ ſicut vua ꝓxima terris corrumpitur: in ſuperioribus maturatur: vl̓ qꝛnemo pōt dānationē carnis euadere: niſi queꝫ chriſtꝰ rede