Lucas

quā intrinſecus hn̄t queris īuenire. ita illi querebāt ieſum:ne forte relinquēs eos reuerſus eēt ad celos: cū illi placuiſſet iteꝝ deſcēſurus. Oportet ergo eū qui querit ieſuꝫ nō negligenter ⁊ diſſolute trāſire ſic̄ multi querūt ⁊ nō īueniūt:cū labore ⁊ dolore. GLO. Uel metuebāt ne qd̓ herodes īīfantia eiꝰ patraſſe queſierat: tūc iā in pueritia poſitū inuerta opportunitate alij īterficerēt. GRECV S. Sꝫ ipſe dn̄srn̄det ad oīa ⁊ corrigēs quodāmō dictū eiꝰ de eo ꝗ putabapater. veꝝ patrē manifeſtat docēs nō ꝑ īfima gradi: ſꝫ in altū extolli. vn̄ ſeꝗtur: Et ait ad illos: Quid eſt ꝙ me querebatis? BED A. Et qd̓ potiꝰ debebat ei cui eſt eternus filiusmentis oculos attolere cogit. vn̄ ſeꝗtur: Neſcie. qꝛ in his q̄pa. mei ſunt opor. me eē: AMBRO. Due ſunt in chriſtogeneratiōes: vna ē paterna: altera materna. pr̄na diuiniormr̄na vero q̄ in nr̄ꝫ laborē vſūqꝫ deſcēdit. CYRIL. Hoigit̉ dicit on̄dēs ſe mēſurā humanā trāſcēdere: ⁊ innuēsſacra virgo effecta ſit miniſtra negocij cū peperit carnē. ip̄overo naͣliter ⁊ vere deꝰ erat: ⁊ filiꝰ patris excelſi. Hinc autvalētini ſeqͣces audiētes ꝙ tēplū erat dei pudeāt dicerecreator ⁊ legis deꝰ ⁊ tēpli nō ip̄e pr̄ eſt chriſti. EPIPH AAttēdat ⁊ hebion ꝙ poſt ānos. xij. ⁊ nō poſt triceſimū annūchriſtus reꝑitur ſtupēdus in ẜmonibus gr̄e. quāobrē nō eſtdicere ꝙ poſtqͣꝫ venit ad eū ſpiritus in baptiſmo: factꝰ fuitxp̄s: ſꝫ ab ip̄a pueritia ⁊ tēplū agnouit ⁊ pr̄eꝫ. QRECV.Hec ē demōſtratio prima ſapīe ⁊ virtꝰ pueri ieſu. que nāqꝫpuerilia eius vocant: diabolice putamus eſſe conſiderationis: niſi quis ea ſola velit acceptare nequaqͣꝫ his q̄ tenemꝰoppugnantia: ſed magis conſona ꝓpheticis dictis: quia ſpecioſus p̄ filijs hoīum: ⁊ matri obediens ⁊ moribus facetus⁊ viſu nō modicū venerādus ⁊ placidus: ad loquendum facundus: dulcis ⁊ ꝓuidus: ⁊ multū ſtrēnuitate cognitꝰ tanqui repletus ſapīa fuerat: ⁊ ſicut in alijs ſic conuerſationishumane atqͣꝫ locutionis qͣꝫuis ſupra hominem terminus.rō: manſuetudo .n. ſibi precipuū. Super hec aūt omnia vbiaſcendit ſuper verticem eius: nec humana manus exceptamr̄na. Hīc aūt poſſumus vtilitatē cōſequi. Dum .n. mariaincrepat dn̄s querentē ipſum inter ꝓpinquos: omiſſionemvinculoꝝ ſanguinis apertiſſime ſuggerit: on̄dens ꝙ nō cortingit metā ꝑfectionis attingere eū: ꝗ adhuc vagatur in hisque corpori cōferunt: ⁊ ꝙ homo deficit a ꝑfectione per affectū cognatoꝝ. Seꝗtur: Et ipſi nō intel. ver. quod locu. eſtad illos. BED A. Quia .ſ. de ſua diuinitate ad eos loquebatur. ORIGE. Uel neſciebant vtrū dicēs: in his pue patris mei ſunt: ſignificaret ī tēplo: an aliꝗd altius ⁊ qd̓ magisedificat. Unuſꝗſqꝫ .n. nr̄ꝫ ſi bonꝰ fuerit: potiꝰ ſeſſio d̓i pr̄is ēSiꝗs aūt noſtꝝ ſeſſio dei patris eſt: hēt in medio ſui ieſum¶ Et deſcendit cum eis: ⁊ venit nazareth ⁊ eratſubditus illis. Et mater eius cōſeruabat omniaverba hec ꝯferēs ī corde ſuo. Et ieſus ꝓficiebatſapientia ⁊ etate ⁊ gratia apud deum ⁊ hoīes.GRECVS Totam intermediā chriſti vitā que eſt īteroſtenſionē etatis ⁊ tempus baptiſmatis velut immunē alicuius famoſi ⁊ publici miraculi ⁊ doctrine euangeliſta ſubvno verbo colligit dicēs: Et deſcē. cū eis: ⁊ venit nazareth.ORIGE. Crebro ieſus deſcēdit cū diſcipulis ſuis nec ſemꝑ verſat̉ ī mōte. qꝛ nō valebāt ꝗ varijs morbis laborabantaſcendere in montē. iccirco ⁊ nunc deſcēdit ad illos ꝗ deoſum erāt. Seꝗtur: Et erat ſubditꝰ illis. GRECV§: Quādoqꝫ .n. verbo prius leges inſtituens: ipſe ſecundario operecōprobabat: ſicut illud: Bonꝰ paſtor aīaꝫ ſuā ponit pro ouibus ſuis. Ipſe nāqꝫ paulo poſt noſtram ſalutem exquirensaīam expoſuit ꝓpriā. aliquando vero prius viuēdi ꝓponitexemplar: ⁊ poſtea ꝓmebat verbotenus fanctionem: ſicuthic: hec tria pre ceteris opere monſtrans: diligere deum: honorare parentes: deum vero ⁊ ipſis pre ferre parentibus

Cū .n. reprehēderet̉ a parentibꝰ minoris cure ceterā repitat qͣꝫ que ſunt dei: deniqꝫ ipſis quoqꝫ parētibꝰ obedientipreſtat. BED A. Quid .n. magiſter virtutis niſi officiū pietatis īpleret: Quid īter nos aliud qͣꝫ quod agi a nobis vell.ageret? ORIGE. Diſcamꝰ ergo ⁊ nos filij parētibꝰ noſtrioeſſe ſubiecti: ꝙ ſi patres nō fuerint: ſubijciamur his qui patrum habent etatē. Ieſus filiꝰ dei ſubijcitur ioſeph ⁊ marego v̓o ſubijciar epiſcopo ꝗ mihi cōſtitutꝰ eſt pr̄: puto ꝙ intelligebat ioſeph: qꝛ maior ſe erat ieſus: ⁊ trepidus moderbat̉ imperiū. Uideat ergo vnuſꝗſqꝫ ꝙ ſepe ꝗ ſubiectꝰ ē maior ſit. qd̓ ſi intellexerit: nō eleuabit ſuꝑbia ꝗ eſt ſublimdignitate: ſciēs ſibi meliorē eē ſubiectū. GREGO. niſenꝰAmplius qm̄ impuberibꝰ adhuc ē īꝑfecta diſcretio: egetper ꝓuectos ad ſtatū ꝓuehi perfectiorē. iō cū ꝑtigiſſet dedecimū ānū: paret parentibꝰ vt on̄dat ꝙ ꝗcꝗd ꝑ ꝓmotioneꝓficit̉: an̄qͣꝫ ad finē ꝑueniat: obedientiā tanqͣꝫ ꝑducentēbonū vtiliter amplexat̉. BA SI. in libro religionū. Ab ip̄aaūt pͥmeua etate parentibꝰ obediēs quēlibet laborē corpereum humiliter ⁊ reuerenter ſuſtinuit. Cum .n. hoīes. eēnhoneſti ⁊ iuſti: egeni tam ē neceſſarioꝝ penuriā patiētes: teſte preſepi partꝰ venerādi mīſtro. manifeſtū eſt ꝙ ſudorescorporeos cōtinuo frequētabāt: neceſſaria vite ſibi querentes: ieſus aūt obediens illis vt ſcriptura teſtat̉ etiā in ſuſtinēdo labores ſubi ectionē plenariā ſuſtīebat. AMBRO.Et miraris ſi patri defert qui ſubditur matri; nō vtiqꝫ īfirmitatis: ſed pietatis eſt iſta ſubiectio. Attollat lꝫ caput hereticus vt alienis auxilijs aſſerat ꝗ mittit̉ īdigere. Nūꝗdhumano egebat auxilio: vt materno ſeruiret imperio: defrebat ancille: deferebat ſimulato patri: ⁊ miraris ſi deo detulit: an homini deferre pietatis ē: deferre deo: īfirmitatisBED A. Uirgo aūt ſiue q̄ intellexit ſiue q̄ nōdū ītelligere potuit oīa ſua pariter ī corde qͣſi rumināda ⁊ diligentiusſcrutāda recōdebat. vn̄ ſeꝗt̉: Et mr̄ eiꝰ ꝯſer. oīa ver. hec ꝯfe.ī cor. ſuo. GRECV S. Cōſidera prudētiſſimāmulierē mariā: v̓e ſapīe mr̄em qͣl̓r ſcholaris ſit pueri. Non .n. vt puero:neqꝫ vt viro: ſꝫ vt d̓o vacabat: vlteriꝰ ⁊ illius voces dīnas ⁊oꝑa reputabat: iccirco nil ex victis aut actis ab eo īcaſſū illipatebat: ſed ſic̄ ip̄m verbū prius in viſceribus ita nunc eitdem modos ⁊ dicta cōcipiebat: ⁊ in corde ſuo quodamdo fouebat: ⁊ hoc quidē iā ſecū in pn̄ti cōtēplabat̉. hoc auexpectabat in futuꝝ clarius reuelandū: ⁊ hac quidem tregula ⁊ lege ⁊ per totā vitā vtebat̉. vn̄ ſeꝗtur: Et ieſusciebat etate ⁊ ſapīa ⁊ gr̄a apd̓ deū ⁊ hoīes. THEOPH.Sꝫ īquiūt: Qūo pōt equalis patri eē in ſub̓a: ꝗ quaſi imfectus creſcere dr̄: nō aūt in eo ꝙ eſt v̓bū dr̄ incrementū ſſcipere: ſed in eo ꝙ factꝰ eſt hō. Si euī vere ꝓfecit: poſtqͣꝫctum eſt caro ꝗ an̄ imperfectꝰ extiterat: ꝗd ergo gras.ei velut incarnato pro nobis? Qualiter aūt ſi ipſe eſt v̓a ſapiētia: in ſapientia pōt augeri: vel qual̓r ꝗ ceteris largitugr̄am: ip̄e ī gr̄a ꝓmouet̉: Ampliꝰ ſi nemo ſcādalicat cū audit ꝙ v̓bū ſeip̄m humiliauerit: īfima q̄dā de deo v̓bo ſentens: ſed potiꝰ mirat̉ mīam eiꝰ: quō nō ē ſuꝑuacaneū ſcadelicari audiēdo ꝙ ꝓficit? Nā ſic̄ ꝓ nob̓ humiliatꝰ ē. ſic ꝓbis ꝓfecit vt nos in eo ꝓficiamꝰ ꝗ lapſi fuimꝰ ꝑ pctm̄. naꝗd ſpectat ad nos ipſe vere pro nobis xp̄s ſuſcepit: vt cucireformet in melius. CVRIL. Et attēde ꝙ nō dixit ꝓfire v̓ōū ſꝫ ieſū: ne ſimplex v̓bū ꝓficere intelligas: ſꝫ v̓bū carfactū. THEOPHI. Et ſic v̓bū ī carne paſſum fatemqͣꝫuis ſola caro fuit paſſa: qꝛ caro v̓bi erat q̇ patiebat: itacere dr̄ ex eo ꝙ humanitas ꝓficiebat in ipſo. GRFOnazangenus. Dicit̉ aūt ẜm humanitatē ꝓficere: nō cſcipiat augmentū que ab initio fuit ꝑfca: ſꝫ ex eo ꝙmanifeſtabat̉. THEO. Nālis .n. lex reſpuit hoīermaiore vti qͣꝫ etas corꝑis patiat̉: erat itaqꝫ v̓bū factū ſfectū: cū ſit virtꝰ ⁊ ſapīa pr̄is. Ueꝝ: qꝛ dandū erat alicnāe moribꝰ: ne aliqd̓ extraneū a vidētibꝰ reputet̉ ranquo