Capi.II

16 1

Capi.arnulus eſſet habebat gratiam dei: vt quō in illo oīa mirapila fuerant ita ⁊ ꝑitia mirabilis eſſet: vt dei ſapīa cōplererir Seqtur: Et ibant parentes eius ꝑ oēs annos ī hie. ī dioleni paſthe. CHRV. In hebreoꝝ ſolēnitatibꝰ nō ſolicesꝫ ſed etiā locum obſeruare lex iuſſerat: ⁊ ideo nec domiinarētes extra hieroſolymā celebrare paſcha volebantVCV. de cō. euan. Qūo aūt ibant parētes eius ꝑ oēsannos pueritie xp̄i in hierl̓m: ſi archelai timore illuc prohpebant accedere: hoc mihi diſſoluere non eēt difficile: necgi aliqs euangeliſtaꝝ expreſſiſſet qͣꝫdiu regnaret archelauscieri n. poterat vt ꝑ die feſtū īter tam ingentē turbā latenter aſcenderēt mox reuerſuri: vbi tn̄ alijs diebꝰ hītare memuerunt: vt nec ſolēnitate p̄termiſſa eſſent irreligioſi: nec cōmua māſione cōſpicui cū vero etiā de regno archelai oēsqꝫ fuerit diuturnū tacuerint: iſte quoqꝫ intellectus patꝫ: ꝙiucas dicit per omnes annos eos aſcēdere ſolitos ī hierl̓mtunc accipimus factum: cum iam non timeret̉ archelaus¶ Et cum factus eſſet annorum duodecim: aſcēdentibus illis in hieroſolymam ẜm ꝯſuetudinēdiei feſti: conſumatiſqꝫ diebus cum redirent: remanſit puer ieſus in hieruſalē: ⁊ nō cognouerūtparentes eius. Exiſtimātes aūt illū eſſe in comtatu: venerunt iter diei: ⁊ reꝗͥrebāt eū īter cognatos ⁊ notos. Et non inuenientes: regreſſi ſunt īhieruſalem requirentes eū. Et factū eſt poſt triduum īuenerunt illum in templo ſedentem ī medio doctoꝝ audiētē illos: ⁊ īterrogātē eos. Stupebant aūt oēs ꝗ eū audiebāt ſuꝑ prudētia ⁊ reſponſis eiꝰ. Et vidētes admirati ſūt. Et dixit mater eiꝰ ad illū: Fili ꝗd feciſti nobis ſic? Ecce pater tuus ⁊ ego dolētes querebamꝰ te. Et ait adillos. Quid ē ꝙ me q̄ rebatis? Neſciebatis qꝛ inhis q̄ patris mei ſunt oportet me eē? Et ipſi nonītellererunt verbum quod locutus eſt ad eos.RII. Quia dixerat euangeliſta ꝙ puer creſcebatconfortabatur: ꝓprium ſermone verificat: inducens ieſumvna cū ſacra virgine in hieruſalem aſcendentē. vn̄ dr̄: Et cūfactꝰ eſſet ie. an. xij. aſcen. illis hie. QRECV §. Non enidiciū ſapīe trāſcēdit etatis menſuram: ſed quo tēpore penes nos diſcretionis ratio perfici cōſueuit. xij .ſ. anno xp̄ipientia demōſtratur. AMBRO. Uel a. xij. anno dn̄ice ſimitur diſputationis exordium: hic .n. p̄dicāde fidei euāgelzantiū numerus debebatur. B ASI. Poſſumus ⁊ hoc d̓cere: qꝛ ſicut ſeptenario numero ſic ⁊ duodenario ꝗ multplicatis inter ſe inuiceꝫ ſeptenarij partibus conſtat: vl̓ revel temporum vniuerſitas ac perfectio deſignetur: atqꝫ iquo oīa loca vel tempora doceat occupari: recte a duodecmō numero iubar xp̄i ſumit exordiuꝫ. BED A. in homiqꝛ aut dominus per oēs annos cum parentibus ī paſca hicroſolymā venit: humilitatis eſt humane indiciū: hoīs nāceſt ad offerenda deo ſacrificia cōcurrere: ⁊ eū orationibꝰ cōtillare. Fecit ergo dominus īter homines homo natus: q̄raciendū hominibus per angelos imperauit deus. vnde d̓titur. Scd̓m cōſuetudinē diei feſti. Sequamur igit̉ iter huane couerſationis eius: ſi deitatis gl̓iam delectamur iniueri. GRECVS. Celebrato autem feſto alijs remeantibus. ieſus latenter remanſit. vnde ſequitur. Cōſummatiſodiēbus cum redirent: remanſit puer ieſus in hieruſalem:non cognouerunt parentes eius. Dicit autem. cōſummatidedus: qꝛ ſeptem diebus durabat ſolēnitas. Ideo auteꝫ laenter remanet: ne parentes īpedimēto eēnt diſputatiōi ꝑdede cū legiſpitis: vl̓ forſitā hoc euitās ne videat̉ parentes

contēnere: ſi mandantibus nō pareret. Latēter ergo remanet: ne aut retrahatur: aut ſit inobediens. ORIGF. Nonaūt miremur parētes vocatos: quoꝝ alter ob partum alterob obſequꝫ patris ⁊ matris meruerūt vocabula. BED A.in ho. Sꝫ queret aliꝗs: Quomō dei filius tāta parentuꝫ cūra nutritus potuerit obliuiſcendo relinꝗ; Cui reſpōdendū:Quia filijs iſrael moris fuit vt tēporibus feſtis vel hieroſolymā cōfluentes: vel ad ꝓpria redeūtes: ſeorſuꝫ viri: ſeorſuꝫfemine incederēt: infanteſqꝫ vel pueri cū quolibet parenteindifferēter ire potuerint: ideoqꝫ mariā vel ioſeph viciſſimputaſſe puerū ieſum quē ſecū nō cernebāt: cū altero parente reuerſum. vnde ſeꝗtur. Exiſti. au. il. eſſe ī comi. vene. iterdiei: ⁊ requi. eū īter cognatos ⁊ notos. ORIGE. Sicut ātqn̄ inſidiabantur ei iudei: elapſus eſt de medio eoꝝ ⁊ nō apparuit. ſic ⁊ nunc puto remanſiſſe pueꝝ ieſuꝫ: ⁊ parentes eivbi remanſerit ignoraſſe. Seꝗtur .n. Et nō inue. re. ſunt inhie. reꝗ. eum. ¶LO. Una quidē die reuerſi ſunt a hieruſalē. ſecūda querūt īter cognatos ⁊ notos: ⁊ nō inueniētes tertia die regreſſi ſunt in hieruſalē: ⁊ ibi inuenerūt. vnde ſequitur: Et factū eſt poſt tri. īue. eū in tēplo. ORIGE. Nō ſtatim vt querit̉ īuenit̉: nō .n. īter cognatos ⁊ carnis ꝓpinquosinuenitur ieſus: neqꝫ .n. poterat humana cognatio dei filiūcōtinere. Nō inuenit̉ inter notos: qꝛ maior eſt mortali noticia in multoꝝ comitatu nō pōt īueniri: nec vbiqꝫ īuenerūt:ſed in tēplo. Et tu ergo quere ieſum in templo dei: quere ineccl̓a vbi xp̄i ẜmonē atqꝫ ſapīaꝫ .i. filiū dei reperies. ARBRO. Poſt triduū reꝑit̉ in tēplo: vt eſſet īdicio qꝛ poſt triduuꝫ triuphalis paſſionis in ſede celeſti ⁊ honore diuino fidei nr̄e ſe on̄deret: reſurgens ꝗ mortuꝰ credebat̉. GLO.Uel qꝛ queſitꝰ aduētus chriſti a patriarchis an̄ legē nō eſtīuentus: queſitus a ꝓphetis ⁊ iuſtis ſub lege nō eſt inuentꝰ:queſitꝰ a gentilibꝰ ſub gr̄a īuenit̉. ORIGE. Quia v̓o paruulus erat: inuenit̉ in medio p̄ceptoꝝ ſanctificās ⁊ erudiēseos. vn̄ dr̄: Sedentē ī medio doctoꝝ audientē illos ⁊ interrogantem. ⁊ hoc pietatis officio vt nos doceret quid puerisqͣꝫuis ſapiētes ⁊ eruditi ſint cōueniret: vt audiāt potiꝰ magiſtros qͣꝫ docere deſiderent: ⁊ ſe vana oſtētatiōe nō iactent.Interrogabat aūt nō vt addiſceret: ſed vt īterrogans erudiret. ex vno ꝗppe doctrine fonte manat ⁊ interrogare ⁊ rn̄dere ſapiēter. vn̄ ſeꝗt̉: Stupe. āt om. ꝗ eum audie. ſu. pru. ⁊rn̄. ſuis. BED A. Ad on̄dendū .n. qꝛ homo erat: hoīes magiſtros humiliter audiebat. ad ꝓbādū v̓o qꝛ d̓us erat eiſdēloquētibus ſublimiter rn̄debat. QRECV §. Querit .n.rationabiliter: audit prudēter: rn̄detqꝫ prudetiꝰ qd̓ ſtuporefaciebat. vn̄ ſeꝗtur: Et vi. admi. ſunt. CHRV. ſuꝑ ioānēNullū ꝗppe miraculū egit dn̄s in puerītia. hoc tamē vnumꝓdit lucas: ꝑ qd̓ mirabilis videbat̉. BED A. Diuina ſiꝗdē lingua ſapīaꝫ ꝓdebat: ſed īfirmitatē etas p̄tendebat humanā. vn̄ iudei īter alta que audiūt: ⁊ īfirma que vidēt dubia admiratiōe turbātur. nos aūt nequaqͣꝫ miremur: ſi ſciētes ẜm ꝓphetam ꝙ ſic paruulꝰ natus eſt nobis: ꝙ ꝑmanetdeꝰ fortis. GREGV §. Mirāda v̓o d̓i genitrix maternisaffecta viſceribꝰ quaſi cū lamētis inꝗſitionē doloroſaꝫ on̄dit: ⁊ oīa ſicut mater ⁊ fiducialiter ⁊ humiliter ⁊ affectuoſeexprimit. vn̄ ſeꝗtur: Et dixit mater eius ad illū: Fili ꝗd feciſti nobis ſic. ecce pa. tuus ⁊ ego do. quere. te. ORIGE. Nouerat virgo ſacrata hūc nō eē filiū ioſeph: ⁊ tn̄ patre vocatilliꝰ ſpōſuꝫ ſuū: ꝑꝑ iudeoꝝ ſuſpitiōeꝫ eſtimātiū ip̄m vulgofore cōceptū. Dicet̉ aūt forte ſimpliciꝰ ꝙ eū honorauit ſpūſſanctus pr̄is noīe: eo ꝙ pueꝝ ieſū educauit. artificioſius vero eo ꝙ genealogiam ioſeph ex dauid ꝓduxit: ne ſuperfluacenſeret̉. Cur autē dolētes eū querebat: an ex eo ꝙ ꝑieritpuer: an errauerit; Abſit. Nūquid .n. fieri poterat vt perditum formidarent infantem: quē dn̄m eſſe cognouerant; ſꝫquomodo tu ſi qn̄ ſcripturas legis queris in eis ſenſum cuꝫdolore: non ꝙ ſcripturas erraſſe arbitreris: ſed veritatem