Druckschrift 
Opus aureum Sancti Thome// de aquino super quatuor// euangelia
Seite
133r
Einzelbild herunterladen
 

IXCapi.

i 3 3

auit. vnde ſeqt̉. Ieſus aūt te. ma. eius ele. eū ⁊ ſur. Ex quoſicut veꝝ ſe eē deum potētia ſaluādi docuit: ita ⁊ verum ſehabuiſſe carnis naͣꝫ more tactꝰ humāi d̓clarauit. Negat nāqꝫ Manes īſanꝰ v̓aciter eū carne īdutū fuiſſe. ſꝫ ipſe cū tolāguentes ſuo tactu erexit mūdauit: illumīauit: hereſiꝫ illus anteqͣꝫ nata eēt dānauit. Seꝗt̉: Et cū ītro. ī do. di. eiꝰ ſe.ter ci. Quare nos nō po. eij. CHRV. Timebāt .n. ne forte collocatā ſibi gr̄aꝫ amiſiſſent. receꝑant .n. tātā iā ſpirituūidoꝝ. Seꝗt̉: Et di. il. Hoc ge. ī nul. pōt exi. Ni. ī or̄o. ⁊ ieeoHI.ſ. lunaticoꝝ: vl̓ ſimpl̓r oīuꝫ d̓mōioꝝ genꝰqꝫ ieiunare eū ꝗ curari dꝫ ⁊ illū ꝗ curat. Sic .n. v̓a or̄.ꝑficit̉: cū ꝯiūgit̉ or̄oni ieiuniū: qn̄ n̄ grauat̉ ꝗ orat ex ſūptō.aboꝝ: ſꝫ ſorbiꝰ ē. BEDA. Myſtice āt dn̄s ſurſū diſcipumyſteria regni reſerat: deorſū turbis pct̄ā infidelitatis exbrat: ⁊ ſpūs malos ab his ꝗ vexant̉ expellit. Naꝫ carnales adhuc ⁊ īſipiētes ꝯfortat: docet: caſtigat: ⁊ ꝑfectōeꝫ liberiꝰ d̓ eternis īſtruit. THOPHI. Demo āt iſte ſurdꝰ ⁊ muVē. ſurdꝰ inqͣꝫtū nō vult dei ẜmones audire: mutꝰ v̓o inqͣꝫtū nō vult alios qd̓ cōdecens ē docere. ¶HRV. Peccator āt ſpumat ſtultitia: ſtridet iracundia: areſcit ignauia. Oſcerpit aūt ſpūs appropinqͣntē ad ſalutē: ⁊ ſil̓r quos ventroſiuu trahere d̓ſiderat: diſcerpit ꝑ terrores ⁊ dāna vt fec̄ iobBEDA. Sepe .n. dum ꝯuerti ad deū poſt pctā conamurribꝰ nouiſqꝫ antiꝗ hoſtis pulſamur īſidijs: qd̓ facit: vtvel odiū v̓tutis īcutiat: vl̓ expulſiōis ſue vīdicet iniuriamRFCO. x. mora. Uelud mortuꝰ āt on̄dit̉: qꝛ a malignpus ptāte liberat̉: qꝛ ꝗſꝗs iā terrena d̓ſideria ſubegit: vit.ī ſe carnalis ꝯuerſatōis extīguit. ⁊ mō mortuꝰ apparet: quemulti mortuū dicūt: qꝛ ꝗ ſpiritual̓r viuere neſciuteuꝫ ꝗ canalia bona nō ſequit̉ extīctum funditꝰ arbitrantur. HIERO. per hoc aūt ꝙ ab īfantia vexatꝰ ē: ſignificat̉ getilisppl̓us: cuiꝰ a natinitate creuit cultus īutil̓ idoloꝝ: vt ſtultꝭimmolaret filios ſuos demonijs: Un̄ dr̄: ꝙ in ignē ⁊ aquaeū miſit. Alij .n. degētibus ignen venerabantur: alij aquaꝫBEDA. Uel ī hoc demōiaco ſiginficant̉ ꝗ original̓ culpereatu aſtricti veniūt in mundū: rei ẜm gr̄am ſaluādi. Igniautē ad feruorē iraucūdie referēdꝰ ē: aqͣ ad voluptates canis que diſſoluere mētē ꝑ delitias ſolēt. Nō autē pnero quvim patiebat̉: ſꝫ demoni qui inferebat ꝯminatꝰ ē: qꝛ ꝗ pecante emēdare deſiderat: vitium vtiqꝫ īcrepādo ⁊ execrardo dꝫ exterminare: ſꝫ hoīeꝫ amādo refouere. HIEROnputat autē dn̄s ſpūi qd̓ hōi p̄ſtat dicens: Surde ⁊ muteſpūs. qꝛ ille nūqͣꝫ audiet nec loquet̉. qd̓ peccator penitēs ardit ⁊ loquit̉: Exiēs autē demō ab hoīe: nūqͣꝫ reueritur: ſi hōcor ſuū ſerauerit clauibꝰ humilitatis ⁊ charitatis ⁊ oſtiumiuerit īmunitatis. Factꝰ ē hō ſanatꝰ velud mortuꝰ. Sꝫnatis et enī dr̄: Mortui eſtis: ⁊ vita veſtra abſcōdita ē cumchriſto ī deo. THEOPHI. Sꝫ ſi ieſus .i. euāgelicꝰ ſermoteneat manū .i. v̓tute actiuā: tūc a demone liberabimur. Uide etiā ꝙ pͥmo deꝰ nos iuuat: deīde reꝗritur a nobis ꝙ bonū oꝑemur. Un̄ dr̄ ꝙ ieſus eleuauit illum: ī quo on̄dit̉ deauxiliū ⁊ ſurrexit: in quo mōſtrat̉ hoīs ſtudium. BED A.dū aut docet dn̄s apl̓os quo demō nequiſſimus debeat expelli: oēs inſtituit ad vitam: vt .ſ. nouerimꝰ grauiora queovel immundoꝝ ſpūuꝫ: vel hoīuꝫ tentamēta: ieunijs ⁊ orōnibꝰ eē ſuꝑanda. Irā quoqꝫ dn̄i cū in vltionē celerū nr̄oꝝ futrit acceſa: hoc remedio ſingulari poſſe placari. Ieiuniumat gnale ē nō ſolū ab eſcis: ſꝫ ⁊ a cuctis illecebris abſtinercarnalibus: īmo ab oībꝰ vitioꝝ paſſionibus. Sic ⁊ or̄o gnaͣnō ſoluꝫ ī v̓bis ē ꝗbꝰ diuinā clemētiā ī uocamꝰ: veꝝ etiā indibus q̇ ī obſequꝫ nr̄i ꝯditoris fidei deuotione gerimꝰ teſteapl̓o qui ait. Sine ītermiſſiōe orate. HIERO. Uel ſtulticia que ad luxuriā carnis ꝑtinet ſanat̉. Ira ⁊ ignauia oratione depellit̉. Medicina cuiuſqꝫ vulneris adhibēda ē eilion ſanat oculū: qd̓ calcaneo ad hibetur: Ieiunio paſſiōesorporis: ⁊ oratione peſtes ſanāde ſunt mentis. Et ide ꝓfecti p̄tergrediebāt̉ galilea: nec vole

bāt q̄nqͣꝫ ſcire. Docebat āt diſcipl̓os ſuos ⁊ dicebat ill̓: Qm̄ filiꝰ hoīs tradet̉ ī manꝰ hoīuꝫ ⁊ occidēt eū: ⁊ occiſus tertia die reſurget. At illi ignorabāt verbū: ⁊ timebāt īterrogare eū. Et venerūt capharnaū ꝗ cū domī eēt īterrogabāt eos:Quid ī via tractabatis? At illi tacebat. Siꝗdē īvia īter ſe diſputauerat. ꝗs eoꝝ maior eēt. Et reſidēs vocauit. xij. ⁊ ait illis: Siꝗs vult primuseē: erit oīuꝫ nouiſſimus: ⁊ oīuꝫ miniſter. Et accipiēs pueꝝ ſtatuit eū ī medio eoꝝ: quē cū cōplexus eſſet ait ill̓: Quiſꝗs vnum ex hmoi pueris receꝑit in noīe meo: me recipit. ⁊ ꝗcūqꝫ me ſuſceꝑit: nō me ſuſcipit: ſed eū qui miſit me.THEO. Poſt miracl̓a īterpōit dn̄s ẜmonē d̓ paſſiōe: nōputaret ꝙ īuolūtarie paſſus ē. Un̄ dr̄: Et in. ꝓ. p̄ter gal. necvo. quē. ſci. i. ſe ibi eē. Do. āt di. ſu. ⁊ di. il. qm̄ fi. ho. tra. ī maho. ⁊ oc. eū. BED A. Sꝑ ꝓſꝑis miſcet triſtitia: vt cū repētevenerīt: n̄ terreāt apl̓os: ſꝫ p̄meditatis aīs ferāt. TIECPHI. Poſtqͣꝫ v̓o dixerat ꝙ triſte erat: tūc adiūgit qd̓ letiſcare dꝫ. Un̄ ſeꝗt̉: Et oc. ter. die re. vt diſceremꝰ ex hͦ ꝙ poſanguſtias letitie ſubſequunt̉. Seꝗt̉. At illi ign. ver. ⁊ ti. cuꝫiter. BED A. Hec ignorantia diſcipuloꝝ: non tam de tarditate īgenij: qͣꝫ de amore naſcit̉ ſaluatoris: qui carnales adhuc ⁊ myſterij crucis ignari quē deū veꝝ cognouerāt mortuū credere neꝗbāt. ⁊ qꝛ ꝑ figuras eū loquentē ſepe audireꝯſueuerāt: horrētes euētū mortis eiꝰ ēt in eis q̄ de ſua traditione ac paſſiōe aꝑte loq̄bat̉: figurate aliꝗd ſi gnificari volebāt. Seꝗt̉: Et venerūt capharnaū. HIERO. Capharnaum dr̄ villa ꝯſolatiōis. ⁊ ꝯgruit īterp̄tatio ad p̄dictā ſnīaꝫ qͣdixerat: Et occiſus: ter. die reſur. Seꝗt̉: Qui cū domi eēt:terro. eos: Quid ī via tractabatis; at illi tacebāt. CHRV.Mattheꝰ āt dic̄ ꝙ acceſſerūt ad ieſū: diſcipl̓i dicētes: Quiſputas maior ē ī regno celoꝝ: Nō .n. ab initio narrationē incepit: ſed tacuit de ītelligētia ſaluatoris circa diſcipuloꝝ cogitatiōes ⁊ dcā: qͣꝫuis poſſꝫ ītelligi ꝙ ea ēt q̄ ſeorſum cogitabāt aūt dicebāt: dicebāt ad eū: qm̄ oīa erāt ei ita cognita: acſi ad eū dcā fuiſſent. Seꝗt̉: Siꝗdē īter ſe ī via diſputauerāꝗs eēt illorū maior. Lucas āt dic̄ ꝙ cogitatio ītrauit ī diſcipulos ꝗs eēt illoꝝ maior. Cogitationē .n. ⁊ intētionē eorumdn̄s ex illoꝝ v̓bis māifeſtauit ẜꝫ hiſtoriā euāgelicā. HIERO. Recte āt ī via tractabāt de pͥncipatū. Sil̓is .n. ē hectractatio loco. Principatꝰ .n. ſic̄ īgredit̉: ſic deſerit̉: ⁊ qͣꝫdiutenet̉: labit̉: ⁊ īcertū ē ī qͣ māſiōe .i. in qͣ die finiat̉. BEDA.Inde āt videt̉ orta diſputatio diſcipuloꝝ de pͥmatu: qꝛ viderāt petꝝ iacobū ⁊ ioānē ſeorſuꝫ ductos ī mōtē: ſecretūqꝫ eisibi aliꝗd eē creditū. ſꝫ ⁊ petro ẜꝫ Matt. claues regni celoꝝeē ꝓmiſſas. Uidēs āt diſcipuloꝝ cogitatōes dn̄s: curat deſideriū gl̓ie hūilitate ſanare: pͥmatū nō eē q̄rendū: ⁊ pͥus ſimplici humilitatis cōmonet īꝑio. vn̄ Seꝗt̉: Et reſides vocauit. xij. ⁊ ait ill̓: Siꝗs vult pͥmꝰ eē: erit oīuꝫ nouiſſimꝰ: ⁊ oīuminiſter. HEIRO. Ubi notādū ꝙ illi eūtes diſputabāde pͥncipatu: ip̄e ſedēs docet humilitatē. Prīcipes .n. laborant: hūiles ꝗeſcūt. CHRY. Appetebāt ꝗdē diſcipuli honorē hr̄e adn̄o. d̓ſideriū ēt eis īerat vt magnificarent̉ a xp̄oQuāto .n. ꝗs maior ē: tāto maioribꝰ honoribꝰ dignꝰ exiſtiꝑꝑ hoc nō eoꝝ deſideriū īpediuit: ſed hūilitatē introduxitTHEO. Non .n. vult vt vſurpemus nobis primatus: ſedper humilitatem altitudinē cōſequamur. Mox aūt moneteos īnocētie puerilis exēplo. vn̄ ſeꝗt̉: Et ac. pu. ſta. eū ī me.eo. CHRV. Ipſo viſu eis perſuadēs humiles eſſe ⁊ ſimplices. Etenī ab īuidia ⁊ vana gl̓ia ꝑuulus mūdꝰ extitit: ⁊ aꝯcupiſcēdo pͥmatū. Nō ſolū āt ait ſi tales efficiamī: mercedē magnā accipietis: ſꝫ ⁊ ſi alios tales honorabitis ꝑꝑ mevn̄ ſeꝗt̉: Quē cū ꝯplexꝰ eēt: ait ill̓: Quiſquis vnuꝫ ex huiuſ