Marcus

iſte factus ē pͥmi. THEO. Erat ēt ioannes redargutor ⁊c̨elotes ⁊ heremita vt helias: nō tn̄ audiuerūt illū ſic̄ heliaꝫaudiēt. nefario v̓o ludo eū occiderūt caput illius amputātes. vn̄ ſeꝗt̉: Et fe. il. q̄ vo. ſic̄ ſcriptū ē de eo. CHRV. Ueal̓r. īterrogabāt diſcipl̓i ieſū: quo ſcriptū ē pati filiuꝫ hoīs:Ad hͦ āt qͣſi rn̄dēs dic̄: Sic̄ ad ſil̓itudinē helie ioānes veni⁊ ei mala ītulerūt: ſic ẜm ſcripturas oportet filiū hoīs pati¶ Et veniēs ad diſcipulos ſuos vidit turbā magnā circa eos: ⁊ ſcribas ꝯq̄rētes cū illis. Et confeſtī oīs ppl̓s vidēs ieſum ſtupefactꝰ ē ⁊ expauerunt: ⁊ accurrētes ſalutabāt eū. Et interrogauiteos: Quid īter vos cōq̄ritis? Et rn̄dens vnꝰ deturba dixit: Magiſter attuli filiū meū ad te hn̄tēſpm̄ mutū: ꝗ vbicūqꝫ eū apprhēderit allidit illu⁊ ſpumat ⁊ ſtridet dētibꝰ ⁊ areſcit. Et dixi diſcipulis tuis vt eijcerēt illū ⁊ nō potuerūt. Qui reſpōdens eis dixit: O gn̄atio īcredula: qͣꝫdiu apd̓vos ero? Quādiu vos patiar? Afferte illum adme: ⁊ attulerūt eū. Et cū vidiſſet eum ſtatī ſpūsꝯturbauit illū: ⁊ e liſus ī terrā volūtabatur ſpumans. Et īterrogauit patrē eiꝰ: Quātū tꝑis ē exquo ei hoc accidit? At ille ait: ab īfātia. Et freq̄nter eū ī ignē ⁊ ī aquā miſit: vt eū ꝑderet. Sꝫ ſiꝗdpotes adiuua nos miſertꝰ nr̄i. Ieſus aūt ait illi: ſpotes credere: oīa poſſibilia ſunt credēti. Et cōtinuo exclamans pr̄ pueri cū lachrymis aiebat:Credo dn̄e: adiuua īcredulitatē meā. Et cū vidiſſet ieſus cōcurrentē turbā cōminatꝰ ē ſpirituīmūdo dicēs illi: Surde ⁊ mute ſpūs ego p̄cipiotibi: exi ab eo: ⁊ ampliꝰ ne ītroeas ī eū. Et exclamās ⁊ multū diſcerpēs eū: exijt ab eo: ⁊ factuseſt ſic̄ mortuus: ita vt multi dicerēt: qꝛ mortueſt. Ieſus aūt tenēs manū eiꝰ eleuauit eū ⁊ ſurexit. Et cū ītroiſſꝫ in domū diſcipuli eiꝰ ſecretoterrogabāt eū: Quare nos nō potuimꝰ eijcere⁊ dixit illis: Hoc genus in nullo poteſt exire: niſi in oratione ⁊ ieiunio.THEO. Poſtqͣꝫ gl̓iaꝫ ſuā tribꝰ diſcipulis ī mōte on̄derat: reuertitur ad alios diſcipl̓os ꝗ cū eo nō aſcēderāt ī mōte. vnde dicit̉: Et ve. ad di. fu. vi. tur. ma. circa eos: ⁊ ſcri. cōcū il. Phariſei nāqꝫ captātes horā cū pn̄s nō extiterat xp̄sacceſſerūt vt ipſos ad ſe attraherēt. HIF. Nō ē āt hoī reꝗes ſub ſole: ſꝑ ꝑuulos occidit īuidia. magnos ꝑcutiunt fugura mōtes: alij diſcētes cū fide vt turbe: alij īuidētes cū faſtu vt ſcribe ad eccl̓iaꝫ ꝯueniūt. Seꝗt̉: Et cō. om. po. vi. ieſtu. ē ⁊ ex. BED A. Notādū ī oībꝰ locis diſtātiā mētis ſcribaꝝ ⁊ turbe. Scribe .n. nihil deuotōis: fidei: hūilitatis: ⁊ reuerētie ei exhibuiſſe narrāt̉: ſꝫ veniēte dn̄o mox oīs turbaſtupefacta expauit: eūqꝫ ſalutās aceurrit. vn̄ ſeꝗt̉: Et ac. ſaeum. THEO. Affectabāt enī turbe eū videre: ita vt euvēientē a lōge ſalutarēt. Quidā v̓o dn̄t ꝙ aſpectꝰ eiꝰ ex trāfiguratōe ſpecioſior factꝰ: turbā ad ſalutatiōeꝫ eiꝰ attrahebat. HIERO. Populꝰ aūt vidēs ſtupefactꝰ ē ⁊ expauitnō diſcipuli: qꝛ nō eſt timor ī charitate: timor ē ẜuoꝝ: ſtupſcere ſtultoꝝ. Seꝗt̉: Et īter. eos. Quid īter vos cō. Quid.dn̄s interrogat: vt ꝯfeſſio pariat ſaluteꝫ: ⁊ murmur cordisnr̄i ẜmonibꝰ pijs ſoluat̉. BED A. Pōt v̓o: niſi fallor: ītellgi de hoc qōnē fuiſſe motā: qͣre ip̄i cū eſſent diſcipuli ſalua

toris ſaluare d̓moniacū ꝗ ī medio erat poſitꝰ nō poſſem.ex ſeq̄ntibꝰ pōt cōuīci cū dicit̉: ⁊ reſpōdēs vnus de turMagiſter attu. fi. me. ad te ha. ſpi. mu. CHRV. Picp.minē ſcriptura īfirmū ī fine on̄dit: ex hoc qd̓ chriſtꝰ dic. cgn̄atio īcredula. ⁊ ꝑ hoc ꝙ ſb̓dit: Si potes credere. S. ccī fidelitas eiꝰ occaſio extiterit demonē nō pellēdi. icuſatdiſcipulos. vn̄ ſubdit̉: Et di. diſ. tu. vt eij. il. ⁊ nō po. Uide.iſtiꝰ īſipiētiā. Ieſū ī medio turbaꝝ p̄cat̉ diſcipulos īcuſavn̄ ⁊ dn̄s corā plebe multo magis hoc ei īputat nō ſoli inſonā eiꝰ acccuſationē ītendēs: ſꝫ ī ꝑſonā oīuꝫ iudeoꝝ. pbale .n. ē ml̓tos pn̄tiū ſcādalicatos: ea q̄ nō cōueniebāt de dipulis cogitaſſe. vn̄ ſeꝗt̉: Qui eis rn̄dēs dixit: Ognātio īcreqͣꝫdiu apd̓ vos ero; qͣꝫdiu vos patiar; In quo on̄dit: ⁊ moſe d̓ſiderare: ⁊ graue ei eē cū illis cōuerſari. BEDAInnāt nō ē hoī iratꝰ: ſꝫ vitio vt ſtatī ītulerit: Afferte illū ad⁊ at. eū. Et cum vidiſ. il. ſta. ſpi. ꝯtur. illū: ⁊ eli. ī ter. volu. ſbCHRV. Hoc āt dn̄s ꝑmiſit ꝑꝑ pr̄eꝫ pueri: vt cū ved̓monē videret̉: ad fidē futuro miracl̓o traher̄t̉. THboPermittit ēt vexari pueꝝ: vt ex hoc ſciremꝰ demōis īpieratē: ꝗ occidiſſꝫ eū niſi fuiſſꝫ a dn̄o adiutꝰ. Sequit̉: Et īter meeiꝰ. Quātū tē. ē ex quo hoc ei acci. At ille ait. Ab ifā. ⁊ fre eūī ignē ⁊ in aq. mi. vt eū ꝑ. BED A. Erubeſcat iulianꝰ ꝗ dicre audet oēs hoīes abſqꝫ pctī ꝯtagiōe naſci ī carne tāqͣꝫ inocētes ꝑ oīa: vt fuit adā qn̄ creatꝰ e. Quid .n. hūit iſte puer vab īfātia demōio vexaret̉ acerbiſſimo: ſi nullo original̓ povīculo tenebat̉: qꝛ ꝯſtat illū adhuc ꝓpriū nō hēre potuiſſipctm̄: GLO. Expͥmat āt ī v̓bis ſue petitiōis fidei defectivn̄ ſubdit: Sꝫ ſiꝗd po. adiu. nos mi. no. Cū. n. dic̄: Sigtes māifeſtat ſe de eiꝰ potētia dubitare: qꝛ viderat filiūa diſcipul̓ xp̄i curatū nō eē. Dic̄ aūt Miẜtus nr̄i: vt deſicret miſeriā filij ꝗ patiebat̉: ⁊ pr̄is ꝗ ꝯpatiebat̉. Seꝗt̉: Xſuāt ait illi: Si po. cre. om. poſ. ſūt cre. HIERO. Liberiarbitrij hoc īdicat qd̓ dic̄: Si potes. Que at ſunt oīa q̄ pobilia ſunt credēti: niſi q̄ ī noīe ieſu .i. ſalutis poſtulant̉ cū lachrymis. BED A. Aptū āt rn̄ſuꝫ dn̄s dedit petēti. Ipeait: Siꝗd potes adiuua nos: Et dn̄s: Si potes īꝗt crecAt ꝯtra leproſus ꝗ fideliter clamabat: Dn̄e ſi vismūdare: cōgruum ſue fidei accepit rn̄ſum: Uolo:CHRV. Qd̓ āt dic̄: tale ē: Tāta ē v̓tutis apd̓ me ſutia: vt nō ſolū hoc poſſiꝫ: ſꝫ ⁊ alios hoc faciā oꝑari. qͣre ſidideris vt oꝫ: ⁊ hūc ip̄e curare poteris ⁊ alios ml̓tos. Seū ad fidē reducebat: ꝗ adhuc de īfidelitate loꝗt̉. vn̄ ſeꝗEt cō. excla. pr̄ pu. cū la. aiebat: Credo dn̄e: adiu. īcream. Sꝫ ſi crediderat dicēs: Credo: qūo ſubdit: Aua īcidulitatē meā? Dicamꝰ igr̄ qm̄ ml̓tiplex ē fides: ītroductoria.ſ. ⁊ ꝑfecta. Hic āt īcipiēs credere ſaluatorē dep̄cabat̉: vtponeret reliquū ad ſuā v̓tutē. BED A. Nemo .n. repēte ſiſummꝰ: ſꝫ ī bona ꝯuerſatōe a minimis ꝗſqꝫ īchoat: vt adgna ꝑueniat. Alia nāqꝫ ſūt v̓tutis exordia: alid̓ ꝓfectꝰ: aliudꝑfectio. Qꝛ igr̄ ꝑ occultā īſpirationē gr̄e meritoꝝ ſuoꝝdibꝰ fides creſcit: vno eodēqꝫ tꝑe is ꝗ necdū ꝑfecte credidrat: ſimul ⁊ credebat: ⁊ īcredulꝰ erat. HIERO. Perhocēt mōſtrat̉ ꝙ credulitas nr̄a īfirma ē: niſi īnixa ſubſiſtat adiutorio ſubſidij d̓i. Fides aūt cū lachrymis optata votacapit. vn̄ ſeꝗt̉: Et cū vi. ieſus cōcur. tur. comi. ē ſpi. īmū. di. iiiSurde ⁊ mu. ſpi. ego tibi p̄ci. exi ab eo: ⁊ amplius ne ītro. ineū. THEO. Iō āt cū videret turbā ꝯcurrere: ꝯminatꝰſpūi īmudo. nolebat .n. corā turba curare: vt on̄tatione fire doceret. CHRV. Ꝙ āt cōminat̉ ⁊ dixit: Ego tibi p̄cidiuine attribuit̉ ptāti. Ꝙꝛ v̓o dic̄ nō ſolū: Exi ab eo. ſꝫ et aplius noli ītroire ī eū: on̄dit qꝛ ad reitrādū ꝓmptus eratoille nōdū erat ī fide ꝑfectꝰ: ſꝫ hͦ dn̄i iuſſio īhibebat. SeqEt exclama. ⁊ mul. diſ. eū exijt ab eo: ⁊ factꝰ ē ſic̄ mor. ita vimul. di. qꝛ. mor. eſt. Non .n. valuit mortē diabolꝰ imponeiꝰꝑꝑ vere vite aduentū. BED A. Quē auteꝫ hoſtis immorti ſil̓eꝫ reddidit: hūc piꝰ ſaluator pie dextere tactū ſa

ctlub3a6iiſxxtixi.xxiiſnultinutila luma