Ca. XVIII.

De hoc mūdo nō eſtis qͣꝫuis eos eē vellet in mūdovnde ⁊ hoc nō ait: Regnū meū nō ē in hoc mundoſed Nō ē de hoc mūdo. De mūdo enī ē quicqͥd hoībus a deo quidē creatū: ſꝫ ex adā vitiata ſtirpe generatū eſt. factū eſt aūt regnū nō iā de mūdo: quicqͥdinde ī chriſto regeneratū ē. Sic enī nos deus eruitde ptāte tenebraꝝ ⁊ trāſtulit in regnū filij charitatꝭſue./ CHRV. Uel hoc dicit: qm̄ non tenet regnumvt hic reges terreni tenēt: ſꝫ qm̄ deſuꝑ habet pͥncipatū qui nō ē hūanꝰ: ſed ml̓to maior ⁊ clarior. vn̄ ſubdit: Si ex hoc mundo eſſet regnū meū miniſtri meivtiqꝫ decertarent: vt non traderer iudeis. On̄dit hicregni eiꝰ qd̓ apud nos ē imbecillitatē: qm̄ a miniſtrꝭhabet fortitudinē. ſuꝑius v̓o regnū ſufficiēs ē ſibiip̄inullo indigēs. Si igit̉ maius ē illud regnū: volēs captus ē ſeipſū tradēs AAVG Cū aūt ꝓbaſſet regnūſuū nō eſſe de hoc mudo ſubdit: Nūc aūt regnū meum non ē hinc. nō dicit: Non ē hic. hic enī ē regnuꝫeius vſqꝫ ad finē ſeculi: habēs intra ſe cōmixta zizania vſqꝫ ad meſſem: ſed tn̄ nō ē hinc: qꝛ ꝑegrinat̉ inmūdo. THEQ. Uel iō nō dicit Non ē hic: ſꝫ Nōeſt hinc. nam regnat in mūdo ⁊ vtit̉ eiꝰ ꝓuiſione: etiuxta votū cūcta diſponit. Nō ē aūt ab infimis conſtitutū regnū eiꝰ: ſed celitꝰ ⁊ ante ſecula. ICHRV.Hinc aūt heretici accipiētes occaſionē: alienū eū eēa mūdi conditione dicūt. Sꝫ cū dicit: Regnū meumnō eſt hinc: nō priuat mūdū a ſua ꝓuidentia ⁊ p̄lation: ſꝫ on̄dit regnū ſuū nō eſſe humanū neqꝫ corruptibile. Seqͥtur: Dicit itaqꝫ ei pilatꝰ: Ergo rex es tu:Rn̄dit ieſus: Tū dicis: qꝛ rex ſum ego. 7AVG. Nōquia regē ſe timuit ꝯfiteri: ſed ita dictū ē: vt neqꝫ regem ſe neget: neqꝫ regē ſe talē eē fateat̉: cuiꝰ regnuꝫputet̉ eē de hoc mūdo. Dictū eſt enī: Tu dicis. ac ſidiceret̉: Carnalis carnaliter dicis. Deinde ſubiūgit:Ego in hoc natꝰ ſū: ⁊ ad hoc veni in mūdū: ⁊ teſti. ꝑhi. veritati. Nō ē ꝓducenda huiꝰ ꝓnoīs ſyllaba qd̓ait: In hoc natꝰ ſū: tanqͣꝫ dixerit In hoc renatꝰ ſum:ſed corripiēda tanqͣꝫ dixerit: Ad hoc natꝰ ſū. ſicut ⁊ait: Ad hoc veni in mūdū. vnde manifeſtū ē eum tēporalē natiuitatē ſuā hic cōmemoraſſe: qua incarnatꝰ venit in mundū: nō illā ſine initio qua deꝰ erat.THEO. Ul̓ aliter: Queſito ꝑ pilatū ſi dn̄s eēt rexEgo inqͥt in hͦ natꝰ ſū. .i. ad hoc qꝛ rex ſū. hͦ enī ip̄o ꝙa rege ꝓductꝰ ſum: me quoqꝫ teſtor fore regem.CHRY. Si igit̉ rex natꝰ ē: nihil niſi accipiens habꝫAd hoc inquit veni: vt teſtimoniū ꝑhibeā veritati: hͦeſt vt hocipſū ſuadeā oībꝰ. Et notādū ē ꝙ ſuā humilitatē on̄dit: dū dicentibꝰ Qm̄ malefactor ē: ferebatfilens. qn̄ v̓o interrogatꝰ ē de regno: tūc locutꝰ ē adpilatū: erudiēs eū ⁊ reducens ad altiora: ⁊ on̄dit ſenihil verſutū oꝑatū eſſe ꝑ hoc qd̓ dicit: Ut teſtimoniū ꝑhibeā veritati. ¶ A GV. Cū aūt chriſtꝰ teſtimoniū ꝑhibet veritati; teſtimoniū ꝑhibet ſibi. eius qͥppeeſt vox: Ego ſū veritas. Sed qꝛ nō oīm eſt fides: adiugit atqꝫ ait: Oīs qͥ eſt ex veritate: audit vocē meāAudit vtiqꝫ interioribꝰ auribꝰ .i. obedit mee voci: acſi diceret: Credit mihi. Qd̓ v̓o ait: Oīſ qͥ ē ex veritategratiā cōmendauit: qua ẜm ꝓpoſitū vocat. Nam ſinaturā cogitemꝰ in qua creati ſumꝰ: cūoēs veritascreauerit: quis nō eſt ex veritate; ſꝫ nō oēs ſūt: qͥbusvt obediāt v̓itati ex ipſa veritate p̄ſtat̉. Si enī dixiſſet: Oīs qui audit vocē meā ex veritate eſt: iō dictꝰ

ex veritate putaret̉: quia obtēperat veritati. Nō aūthoc dic̄: ſed ait: Oīs qui eſt ex veritate audit vocemmeā. Audit vtiqꝫ ac ꝑ hoc non ideo ē ex veritate: qꝛeius audit vocē: ſed iō audit: qꝛ ex veritate ē: qꝛ hͦ illi donū ex veritate collatū eſt. CHRY. Hec aūt dicens: attrahit ⁊ ſuadet f: eri eoꝝ que dicūtur auditorē. ita deniqꝫ ⁊ eū cepit his breuibꝰ verbis vt quereret: Quid ē veritas? ſeqͥtur enī: Dixit ei pilatꝰ: Quideſt veritas? VTHEO. Nā fere ab hoībꝰ euanuerūt:⁊ a cunctis erāt incognita dum eſſent increduli.¶ Et cū hoc dixiſſet iterū exiuit adiudeos: ⁊ dicit eis: Ego nullaꝫ inuenio in eo cauſaꝫ. Eſt aūt ꝯſuetudouobis ut unū dimittā nob̓ ī paſchaUultis ergo dimittam uobis regeꝫiudeorum? Clamauerunt rurſumomnes dicentes: Nō hunc ſed barrabam. Erat aūt barrabas latro.AVG. Cū dixiſſet pilatꝰ: Quid ē veritas: credo inmentē illi veniſſe ꝯtinuo ꝯſuetudinem iudeoꝝ qͣ ſolet eis dimitti vnꝰ in paſcha: ⁊ ideo non expectauitvt rn̄deret ei ieſus: ne mora fieret cū recoluiſſet morem quo poſſet eis in paſcha dimitti: qd̓ eum valdevoluiſſe manifeſtū eſt. vn̄ dicit: Et cū hoc dixiſſet: iterū exiuit ad iudeos ¶ CHRl̓. Sciebat enim qͥdē ꝙhec indigebat tꝑe interrogatio. oportebat aūt eumeriꝑe ab impetū iudeoꝝ: iccirco ⁊ exiuit 7AL CVI.Uel nō expectabat audire rn̄ſū: qꝛ forte indignꝰ fuit audire. Seqͥtur: Et dixit eis: Ago nullā in eo inuenio cām. CHRV. Non dixit: qꝛ peccauit ⁊ dignꝰeſt morte: donate eum feſto: ſed primū eū excuſanstūc rogat ex abundanti: vt ſi nollēt eū vt īnocenteꝫdimittere: ſaltē obnoxiū donarēt tꝑi. Ideoqꝫ induxit: Eſt aūt cōſuetudo vobis: vt vnū dimittā vobis īpaſcha ¶BEDA: Hec cōſuetudo nō erat legis p̄ceptū: ſed ex antiquā patrū traditōe deſcēdit: vt ob recordationē liberationis ex egypto vnū etiam in diepaſche dimitterēt vinctū. Deinde exhortatiue dicit:Uultis gͦ dimittā vobis regē iudeorum. ¶AVG.Auelli enī ex eiꝰ corde nō potuit ieſū rege iudeoruꝫeſſe tanqͣꝫ hoc ibi ſicut in titulo ipſa veritas fixit dequa qͥd eſſet interrogauit. THEO. Pulchre autēpilatꝰ rn̄det ꝑ hoc ꝙ in nullo ieſus errauerit: ſed fruſtra inquietat̉ ab eis velut regnū deſiderās. Nō eūenī qͥ ſe regē aſſereret: ac emulū romane ptātis romanoꝝ vicarius abſoluiſſet. Quāobrē in hoc qd̓ dixit: Regē iudeorū abſoluā: prorſus innoxiuꝫ ieſumprodit illuditqꝫ iudeos. q. d. quē vos criminaminivt regē: ſe putantē hūc ego abſolui iubeo quaſi nōexiſtentē. VG. Sed hoc audito clamauerunt.vnde ſeqͥtur: Clamauerūt oēs rurſū dicentes: Nonhūc ſꝫ barrabā. Erat āt barrabas latro. Non rephēdimus o iudei ꝙ ꝑ paſcha liberaſtis nocentem ſedoccidiſtis innocentem: quod tamē niſi fieret verumpaſcha non fieret̉. ED. Quia ergo reliquerūt ſaluatorē ⁊ petiuerūt latronē: vſqꝫ hodie diabolꝰ ſualatrocinia exercet in ipſos. ALCVI. Barrabasaūt interp̄tat̉: Iſte filius magiſtri eoruꝫ .i. diabolus