Ca. XVI.

meo nō petiſtis: quod nomē nō ſicut cognoſcendūeſt cognouiſtis: vel Nō petiſtis qͥcqͣꝫ. qm̄ in ꝯꝑatiōerei quā petere debuiſtis ꝓ nihilo hn̄dū ē qd̓ petiſtisUt igit̉ in noīe eiꝰ nō nihil: ſed gaudiū plenū petātſubdit: Petite ⁊ accipietis: vt gaudiū vr̄m ſit plenūhoc qd̓ dicit Gaudiū plenū: nō carnale ſed ſpiritalegaudiū eſt. ⁊ qn̄ tātū erit vt aliqͥd ei iā n̄ ſit addēdūtūc erit plenū. AVG. i. de tri. Hoc aūt eſt plenuꝫgaudiū vr̄ꝫ quo ampliꝰ nō eſt: frui deo: trinitate: adcuiꝰ imaginē facti ſumus. ¶A VG. ſuꝑ ioh̓. Quicqͥdergo petit̉ qd̓ ꝑtinet. ad hͦ gaudiū ꝯſequēdū: hoc eſtin noīe xp̄i petēdū. Iſto .n. bono in petēdo ꝑſeuerātes ſanctos ſuos neqͣqͣꝫ mīa diuina fraudabit. qͥcqͥdaūt alid̓ petit̉ nihil petit̉: nō qꝛ nll̓a reſē: ſꝫ qꝛ ī tāterei cōꝑatōe qͥcqͥd aliud ꝯcupiſcit̉ nihil ē. Seqͥt̉: Hecin ꝓuer. lo. ſum vo. ve. ho. cū iā nō in ꝓuer. lo. vo. ſedpa. de pa. annū. vobis. Poſſem dicere hāc de qͣ loqͥtur horā futurū ſcl̓m intelligi: vbi videbimꝰ palā qd̓apl̓us dicit: facie ad faciē: vt qd̓ ait: Hec in ꝓuerbijslocutꝰ ſum vobis: hoc fit qd̓ ab apl̓o dictū ē: Uidemꝰ nunc ꝑ ſpeculū in enigmate. Annūciabo aūt vobis qꝛ ꝑ filiū pr̄ videbit̉. neqꝫ .n. prēm ꝗͥs cognoſcitniſi filiꝰ: ⁊ cui voluerit filius reuelaret GRE. xxx.mo. Palā quippe de patre annūciare ſe aſſerit: qꝛ ꝑpatefactā tūc maieſtatis ſue ſpēm: ⁊ quō ip̄e gignēti nō īpar oriat̉: ⁊ quō vtrorūqꝫ ſpūs vtriqꝫ coet̓nꝓcedat on̄det ¶ AVG. Sed iſtū ſenſum videt̉ īpedire qd̓ ſequit̉: In illo die in noīe meo petetis. In futuro .n. ſeculo qͥd petituri ſumꝰ qn̄ ſatiabit̉ in bonisdeſideriū nr̄m? petitio nāqꝫ alicuiꝰ eſt indigētie. Relinquit̉ itaqꝫ vt intelligat̉ ieſus diſcipulos ſuos decarnalibꝰ vel aīalibꝰ ſe ſpiritales eē facturū. Homoaūt aīalis ſic audit q̄cūqꝫ audit de dei naͣ: vt aliud qͣꝫcorpꝰ cogitare nō poſſit. Ideo ꝓuerbia illi ſunt quecūqꝫ dicta ſapiētie de īcorꝑea immutabiliqꝫ ſubſtātia: non ꝙ tanqͣꝫ ꝓuerbia deputet: ſed qꝛ ſic cogitatquō qui ꝓuerbia ſolēt audire neqꝫ intelligere. Cumv̓o ſpiritalis ceꝑit oīa dijudicare: etiā ſi ī hac vita velut ꝑ ſpeculū ⁊ ex ꝑte ꝑſpicit: tn̄ nullo corꝑis ſenſu:nulla imaginaria cogitatōe: ſed mētis certiſſima intelligētia capit deū nō corpꝰ eē: ſed ſpm̄. Ita palamde patre annūciāte filio vt eiuſdē ſubſtātie ꝯſpiciat̉⁊ ip̄e qui annūciat: tūc in eiꝰ noīe petūt qui petunt:quia in ſono eiꝰ noīs nō aliud qͣꝫ reſ ip̄a eſt que hocnomīe vocat̉ intelligūt. Hi pn̄t cogitare dn̄m nr̄mieſum xp̄m inqͣꝫtū homo eſt ꝓ nobis interpellare patrē: inqͣꝫtū deꝰ eſt uos exaudire cū pr̄e: quod eum ſignificaſſe arbitror vbi ait: Et nō dico vobis qͥa egorogabo prēm ꝓ vobis. Ad hoc quippe intuēdū quomodo non rogat patrē filius: ſed ſimul exaudiantrogātes pater ⁊ filius: non niſi ſpiritalis oculus mētis aſcendit.¶ Dicunt ei diſcipuli eiꝰ: Ecce nūcpalam loqueris: ⁊ ꝓuerbiū nullumdicis. Nunc ſcimus: quia ſcis oīa:⁊ non opus eſt tibi ut quis te īterroget. In hoc credimus: qꝛ a deo exiſti. Reſpondit eis ieſuſ: Modo creditis. Ecce uenit hora ⁊ iaꝫ uenit ut

diſpergamini unuſquiſqꝫ in propria⁊ me ſolum relinquatis: ⁊ non ſumſolus: quia pater mecū eſt. Hec locutus ſum uobis: ut in me pacemhabeatis. In mundo preſſuraꝫ habebitis: ſed ꝯfidite: ego uici mūdū.CHRY. Quia diſcipulos hoc maxime reſpirarefecit ꝙ erāt patris amici: ꝓpterea dicūt ſe cognoſcere ꝙ oīa noſſet. vnde ſequit̉: Di. ei diſci. eius: Ec. nūcpa. lo. ⁊ ꝓuer. nul. dicis AVG. Cū aūt adhuc ꝓmittat̉ futura illa hora in qua ſine ꝓuerbijs locuturꝰ ēcur iſti hoc dicūt: niſi quia illa que ſcit ipſis nō ītelligētibꝰ eſſe ꝓuerbia: vſqꝫadeo non intelligūt: vt necſaltē nō ſe intelligere intelligāt. CHRI. Qm̄ autēad id quod in eoꝝ mente erat reſpōdit ſubdūt: Nūcſcimꝰ qm̄ ſcis omīa. Uides qualiter imꝑfecte ſe habebāt: qui poſt tot ⁊ tāta demōſtrata dicūt: Nuncſcimus. ⁊ hoc dicūt tanqͣꝫ ei quādā gratiā tribuētesEt nō eſt opus tibi vt quis te interroget. hoc eſt anteqͣꝫ audias noſti ea que ſcādalizāt nos: ⁊ quieſcerenos feciſti dicēs: Quoniā pater vos amat. AVG.Quid ergo vult ſibi ꝙ ei quē ſciebāt noſſe omīa: cūdicere debuiſſe videant̉: Nō eſt opꝰ tibi vt qͥcqͣꝫ interroges: dicēdū potiꝰ putauerūt: Nō eſt opꝰ tibi vtquis te interroget. Quod vtrūqꝫ legimꝰ factū: ⁊ īterrogaſſe .ſ. dn̄ꝫ ⁊ interrogatū fuiſſe. Sed hͦ cito ſuluitur: qui hoc nō ei: ſed illis potiꝰ opꝰ erat quos interrogat: vel a quibꝰ interrogabat̉. Neqꝫ enī aliquosille interrogabat: ut ab eis aliquid diſceret: ſed eospotiuſ vt doceret: ⁊ qui interrogabāt eū volētes abeo aliquid diſcere illis ꝓfecto id opꝰ erat: vt ſcirentab eo aliqua: qui nouerat omnia. Ille aūt nō opushabebat: ut ꝙ ab eo ſcire quiſqꝫ vellet: ꝑ ipſiꝰ cognoſceret interrogatōem: quia pͥuſqͣꝫ interrogaret̉: īterrogatoꝝ nouerat volūtatē. Preuidere aūt cogitationes hominū: magnū domino nō erat: ſed magnuꝫꝑuulis erat qui ſubdūt: In hoc credimꝰ quia a deoexiſti. HILA. vi. de tri. Per id enī credūt ꝙ a deoexijt: quia ea que dei ſunt agit. nā cū dominꝰ vtꝝqꝫdixiſſet. A deo exiui: ⁊ a patre veni in hūc mūdū: nihil admiratōis in eo habuerūt: quod frequēter audierāt. vnde nō addūt: A patre veniſti in huc mundum. ſciebāt enī a deo miſſum: ⁊ exiſſe tamē a deoneſciebāt. Inenarrabilē vero illam filij natiuitatē ꝑvirtutē dicti iſtius intelligētes: tunc primū ceperūtaduertere: cum illum fine prouerbijs profiterent̉ eēlocutū. Non enī per cōſuetudinē humani ꝑtus deus ex deo naſcit̉: cuius a deo exitio potiꝰ qͣꝫ ꝑtus eſtEſt enī vnꝰ ex vno: nō eſt portio: nō eſt deſectio: nōeſt diminutio: nō deriuatio: nō eſt ꝓtēſio: nō paſſioſed viuētis nature ex viuēte natiuitas eſt. Deꝰ ex deoexiens eſt: non creatura in dei nomē electa: non vteſſet cepit ex nihilo: ſed exijt a manēte: ⁊ exiſſe ſignificatōem habet natiuitatis: nō īchoatōis ¶ AGV.Deniqꝫ de ipſa eorū etate adhuc ſcd̓m interiorē hominē parua ⁊ infirma eos admonet. vnde ſubditurReſpondit eis ieſus: Modo creditꝭ. ¶ BED. Quodduobus modis pronunciari poteſt affirmando: ſcilicꝫ et inſultando. Si inſultando: hic eſt ſenſus: