Ca. XXI.

quia dum finitur mūdus: cuius amici nō eſtis ꝓperoedeptio quam queſiſtis. In ſcriptura enī ſacraepe caput pro mente ponitur: quia ſicut capite reembra: ita cogitatōnes mente diſponūtur.capita itaqꝫ leuare: eſt mentes noſtras ad gaudianatrie celeſtis erigerē. EVSE. Uel aliter: Trāſactꝭvporalibꝰ aderūt intelligibilia celeſtia .ſ. regnū ſeculi non ampliꝰ trāfituri: ⁊ tūc dignis ſalubriā proiſſa tribuent̉. vnde dicit̉: His autē fieri incipienabꝰ reſpicite ⁊ leuate capita veſtra: quoniā approuat redēptio veſtra. Acceptis enī dei ꝓmiſſisne ſperamꝰ erigemur qui ante curui fueramus: etdleuabimꝰ capita noſtra: humiliati quondā: eo ꝙ remnotio noſtra quā ſperabamꝰ aderit: illa .ſ. quamrota creatura expectat. THEO. i. ꝑfecta libertasporis ⁊ anime. Sicut enim primꝰ aduentꝰ domini fuit ad reformatōem animarū noſtrarū. ſic ſecūdus ad reformatōem corꝑum celebrabit̉ EVSE.icit autē hec ad diſcipulos ſuos: non tāqͣꝫ ad eoēqui durare deberēt in vita iſta vſqꝫ ad terminū mūdi ſed quaſi vno corpore exiſtēte ip̄is ⁊ nobis ⁊ poad conſummatōnem mūdi credituris inſteris.GREGO. in home. Qd̓ autē calcari mūdus atqꝫ deſpici debeat: prouida comꝑatōne manifeſtat cum ſubdit: Uidete ficulneā ⁊ omnes arboin ꝓducūt ex ſe fructū: ſcitis quoniā ꝓpe eſteſtas. ita ⁊ vos cum videritꝭ hec fieri: ſcitote quoniāope eſt regnū dei. q. d. Sicut ex fructu arboris vicina eſtas agnoſcit̉: ita ex ruina mūdi prope cognoſcit eſſe regnū dei. Et ex hoc oſtendit̉ quia fructꝰ mūina eſt. Ad hoc enim germinat: vt quecūqꝫ genrine aluit: cladibꝰ cōſumat. Bene autē regnuꝫ deſtati comꝑatur: quia tūc meroriſ noſtri nebule traut: ⁊ vite dies eterni ſolis claritate fulgeſcunt.AMBRO Mattheꝰ autē de ſola dixit ficulneahic de arboribꝰ omnibus. Duplicē autē habet figuam ficulnea: vel cum dura niteſcūt: vel cum peccaxuriāt. Siue ergo cum fructꝰ omnibus vireſcitarboribus: ⁊ ficulnea fecūda iam floret .i. cū omīs ſyga confitet̉ deo: confitēte etiā populo iudeoum: ſperare domini debemꝰ aduentū quo tanqͣꝫ teoribꝰ eſtiuis reſurrectōnis fructꝰ metent̉. Siue cūnem fragilēqꝫ iactantiā tanqͣꝫ folia ſynagoge hōtatis induerit: cōijcere debemꝰ appropinqͣreliciū: nam remunerare fidem dominꝰ ⁊ delinq̄ndi finē afferre feſtinat. AVG. ad heſitiū: Cū autēdicit: Cum videritis hec fieri que intelligere poterinus niſi ea que ſupra memorata ſunt? In his autēeſt quod ait: Et tūc videbūt filium hominis veniētem. Proinde cum hoc viſum fuerit: nō iam erit remū dei: ſed prope erit. An dicendū eſt non omniaque ſupra cōmemorata ſunt eſſe intelligēda vbi aitum videritis hec fieri: ſed aliqua eorū: hoc .ſ. excepto quod dictū eſt: Et tūc videbūt filiū homīs. Sednattheꝰ aperuit nullis exceptis eſſe accipiendū diens: Ita ⁊ vos cum videritis hec omīa. Inter queeſt quod videbit̉ filiꝰ homīs veniēs: vt intelligat̉ deaduētu quo nūc venit in membris ſuis tāqͣꝫ ī nubena TFTVS: Uel aliter dicit: Prope ē regnūquia dum hec fient: nondū vltimꝰ finis reꝝ euenet. ſediam in finē tendūt. nam ⁊ ip̄e aduentꝰ dn̄ilas omniū pͥncipatū ⁊ ptātē p̄ꝑat regno dei.

EVSE. Sicut enim in hac vita ſol hyeme recedete ac ſuccedente verum radiū calidū mittens fouetac viuificat humi cōdita ſemina exuētia priſcā figuram: pullulāt autem noua variū virorē habētia: ſic⁊ glorioſus vnigeniti dei aduētus: viuificatiuis radijs illuſtrans nouū ſeculū dudū condita per totuꝫmundū ſemina .ſ. dormiētes in puluere terre potioribus corporibꝰ qͣꝫ pͥus ꝓducet in lucem: ac cōfutatamorte regnabit deinceps vita ſeculi noui / GRE.in home. Omnia autem predicta ſub magna certitudine confirmātur: cum ſubdit̉. Amen dico vobiſquia non p̄teribit generatio hec donec omīa fiant.BED. Multū commēdat quod ita pronuciat. Etſi dicere fas eſt: iuratio eius eſt quod dicit: Amē dico vobis. Amen quippe interp̄tatur verū. Igit̉ veritas dicit: Ueruꝫ dico vobis: quod ſi non diceret: mētiri omnino non poſſet. Generatiōem aūt aut om̄ehumanū genus dicit: aut ſpecialiter iudeorū/ EVSE. Uel generatōem dicit nouam generatōem eccleſie ſancte ſue: oſtendēs duraturū populū fideliūvſqꝫ ad id tempꝰ quo viſurꝰ ſit omīa: ⁊ euentꝰ verborum ſaluatoris oculis apprehēdet. THEO. Quiaenim turbatōnes ⁊ bella: ⁊ alteratiōes tam elementorum qͣꝫ ceterarū rerū futurū eſſe predixerat: ne qͦsſuſpicaret̉ ꝙ ⁊ ip̄a chriſtianitas peritura foret ſubiungit: Celum ⁊ terra tranſibūt: verba autē mea nōtranſient. q. dicat: Et ſi cūcta commoueātur: fideſ tamen mea non deficiet. Ex quo innuit eccleſiā p̄ferre toti creature: ſed creatura patietur alteratiōem:fideliū vero eccleſia ⁊ ſermones euāgelij ꝑmāebūt.FGREGO. in home. Uel aliter: Celuꝫ ⁊ terra trāſibunt ⁊cͣ. q. dicat. Omne quod apud nos durabileeſt: ſine mutatōne durabile ad eternitatē non eſt:⁊ omne quod apud me tranſire cernitur: fixū ⁊ ſinetranſitū tenetur: quia ſine mutabilitate manentesſentētias exprimit ſermo meꝰ qui tranſit BEDA:Celum autē quod tranſibit: non ethereū ſiue fidereum ſiue aereū: a quo aues celi nominātur intelligere debemuſ. Si autē terra tranſibit: quomodo eccleſiaſtes dicit: Terra in eternū ſtat?; ſed aperta ratione. celum ⁊ terra per eam quā nunc habent imaginem tranſeūt: attamē ꝑ eēntiā ſine fine ſubſiſtūt.Attendite autem uobis ne fortegrauētur corda ueſtra in crapula etebrietate ⁊ curis huiuſ uite: ⁊ ſuperueniat in uos repētina dies illa. Tāquā laqueus enī ſuperueniet in omnes qui ſedent ſuper faciem omnisterre. Uigilate itaqꝫ om̄i temporeorantes: ut digni habeamini fugereiſta omnia que futura ſunt: et ſtareante filium hominis.LTHEO. Poſuit ſupra dn̄s terribilia ⁊ ſenſibiliamalorū indicia que occupabūt peccatores: ſed ꝯtrahec mala remediū eſt cautela ⁊ oratio. vnde dicit̉:Attē. aūt vo. ne for. gra. cor. ve. in crapu. ⁊ ebrietate.BA5 . Singulū animaliū a ꝯditore omniū deohabet intrīſecus cauſas faciētes ad tutelā ꝯſiſtentie