Lucas

auxit ¶ BED. Uel pecuniā in ſudario ligare: ē ꝑcepta dona ſub ocio lēti corꝑis abſcōdere. Qd̓ aūt putauerat ſe ꝑ excuſatōem dixiſſe: in culpā ꝓpͥā vertit̉vnde ſequit̉: Dicit ei: De ore tuo te iu. ẜ. neqͣꝫ. Seruꝰneqͣꝫ vocat̉ qͣſi piger ad exercēdū negociū: ⁊ ſuꝑbusad accuſandū dn̄i iudiciū. Sciebas ꝙ ego auſterushomo ſum: tollēs qd̓ nō poſui: metēs qd̓ nō ſemīaui: ⁊ qͣre nō dediſti pecuniā meā ad mēſaꝫ? q.d. Durū me eſſe noueras ⁊ aliena ſectari: qͣre nō tibi hͨ cogitatio incuſſit timorē: vt ſcires me mea diligētiꝰ q̄ſiturū? Pecunia aūt l̓ argētū p̄dicatio euāgelij eſt etfermo diuinꝰ: qꝛ eloquia dn̄i caſta: argētu igne examinatū qͥ ſermo dn̄i dari debuit ad mēſam: hͦ ē ꝓmptis cordibꝰ imitari. AVGV. de que. euā. Uel mēſa ad quā dāda erat pecunia ꝓfeſſionē ip̄am religionis accipimꝰ: q̄ tanqͣꝫ publice ꝓponit̉ ad vſum neceſſariū ſaluti ¶ CHRV. In ſenſibilibꝰ autē diuitijsdebitores ſoliꝰ obẜuatōis obnoxij ſunt: qͣꝫtū .n. recipiūt tantū eos reddere neceſſe eſt: ⁊ nihil plꝰ ab eisquerit̉. In diuinis aūt eloqͥis nō ſolū ad cuſtodiaꝫobligamur: ſed etiā multiplicare monemur. vn̄ ſeqͥt̉Et ego veni. cū vſu. vtiqꝫ exegiſſet illā. ¶ BED. Quienī verbi pecuniā a doctore ꝑcipit credēdo: neceſſeeſt eā cū vſuris ſoluat oꝑando vel vt ex eo qd̓ audiuit etiā alia ſtudeat intelligere: que necdū ex p̄dicatoris ore didicit¶ CIRYL. Doctoꝝ .n. eſt inſere̓ atditoribꝰ ſalutarē ⁊ ꝓficuū ſermonē: opꝰ autē diuinevirtutis eſt attrahere obediētes ad audiētiā: ⁊ fertilem eoꝝ reddere intellectū. Nō eſt aūt hic ſeruꝰ laudatꝰ: neqꝫ honorē ꝓmeruit: ſed potiꝰ tanqͣꝫ iners eſtcōdēnatꝰ. vnde ſequit̉: Et aſtāti. dixit. Aufer. ab eomnā: ⁊ da. il. qui. x. mnas hꝫ. ¶ AVGV. de que. euā.Per qd̓ ſignificat̉ ⁊ illū poſſe amitte̓ munꝰ dei qͥ habens nō hꝫ .i. eo nō vtit̉: ⁊ eo augeri qͥ hn̄s hꝫ. i. benevtit̉. BED. Myſtice aūt hoc vt reor indicat ītrāteplenitudine gentiū oēm iſrl̓ ſaluū futuꝝ: ⁊ tūc abūdātiā gratie ſpiritalis quā modo nos tepide exercemuſ: illiꝰ ppl̓i doctoribꝰ eſſe ꝯferēdā CHRY. Ideoaūt dicit aſtātibꝰ. Auferte ei mnā: qꝛ nō eſt prudētꝭanimi punire: ſed alio quodā .ſ. miniſtro eget ad puniēdū officio iudicis. nā ⁊ deꝰ ip̄emet penas irrogatſed mediātibꝰ angelis. ¶ AMB. De alijs ẜuis ſilet̉: qͥqͣſi ꝓdigi debitores que acceperāt ꝑdiderūt. In duobus ſeruis illis qui lucrati ſunt: pauci ſignati ſunt: qͥꝑ duas vices ad cultores vinee ſunt deſtinati: in reliquis omēs iudei. Seqͥt̉: Et dixe. il. Dn̄e hꝫ. x. mnas.Et ne hoc iniuſtū videret̉ ſubdit: Di. aūt vo. qꝛ ō. ha.dabit̉ ¶ THEO. Quia cū decē auxerit decuplādo:palā eſt ꝙ ⁊ plura decuplās plurꝭ lucri fiet occaſiodn̄o. A deſide v̓o ⁊ ocioſo qui nō ſatagit augere qd̓acceꝑat: ip̄m quoqꝫ qd̓ poſſidet auferet̉. vnde ſeqͥt̉:Ab eo aūt qͥ nō hꝫ ⁊ qd̓ hꝫ aufe. ab eo. Ne vacet ſenſus dn̄icꝰ: cū poſſet dari alijs ⁊ multiplicari. Hec ātnō ſolū ad ẜmonē ⁊ doctrinā referēda ſunt: ſꝫ etiaꝫad morales virtutes: qm̄ ⁊ in his dat nobis deꝰ ſuachariſmata: hūc dotās ieiunio: illū orōe: aliū māſuetudine vel hūilitate: qͥbꝰ ſi inuigilauerimꝰ ml̓tiplicamꝰ ea: ſi v̓o tepeamꝰ extīguemꝰ. Deīde de aduerſarijſſubdit: Uerutn̄ ini. me. il. qͥ no. me regna. ſu. ſe: ad. et⁊ int̓fi. an̄ me. AVG. de qͣ. euan. Per qd̓ deſignatīpietatē iudeoꝝ: qꝛ ad eū noluerūt cōuerti. THE.Quos tradidit morti mittēs eos in ignē exterioreꝫ

ſꝫ ⁊ in hͦ mūdo mactati ſunt flebil̓r ab exercitu rōanoꝝ. CHRY. Hec ꝯͣ martōniſtas cōpetūt. nam etchriſtꝰ dicit: Adducite hoſtes ⁊ occidite corā me: cūtn̄ illi bonū dicāt chriſtū: deū v̓o veteris teſtī malPatet aūt ꝙ pr̄ ⁊ filiꝰ eadē facit. nā pr̄ ad veniā deſtinat exercitu: filiꝰ aūt hoſtes corā ſe trucidari fac̄.Hec aūt q̄ in luca ſcribit̉ ꝑabola: alia ē ab ea que inmattheo narrat̉ de talētis. nā h̓ qͥdē ex vno capitali accepto: varij fuere ꝓuētꝰ: qꝛ ex vna mna acceptahic quīqꝫ talēta: ille obtulit decem. Sed apud mattheū cōtrariū: nā qui duo accepit duo ſuꝑaddidit:⁊ qͥ qͥnqꝫ tm̄dē: vn̄ ⁊ p̄mijs donāt̉ imparibus.¶ Et his dictiſ p̄cedebat aſcēdenshieroſolymā. Et factū eſt cū appropinqͣſſet ad betphage ⁊ bethania admōtē qui uocat̉ oliuēti: miſit duosdiſcipulos ſuos dicēs: Itē in caſtellū qd̓ cōtra uos eſt. In qd̓ introeūtes: inueniētis pullū aſine alligatuꝫcui nemo unqͣꝫ hoīm ſedit. Soluite illum: ⁊ adducite. Et ſiquis uosinterrogauerit quare ſoluitis: ſic dicetis ei: Quia dn̄s oꝑam eiꝰ deſiderat. Abierūt aūt qui miſſi erāt: ⁊ inuenerūt ſicut dixit illis ſtantē pullūSoluētibus aūt illis pullū dixerūtdn̄i eius ad illos: Quid ſoluitiſ pullum? At illi dixerūt: Quia dominꝰeū neceſſariūˡ habet. Et duxeruntillū ad ieſum. Et iactātes ueſtimenta ſua ſupra pullū: impoſuerūt ieſūEunte autē illo ſubſternebant ueſtimenta ſua in uia.TITVS: Quia dn̄s dixerat: Appropinqͣuit regnū dei: vidētes illū in hieruſalē aſcedētē: putabatiō aſcēde̓ vt regnū dei īchoaret. Cōſūmata gͦ ꝑabola in qͣ errorē p̄dictū correxit. Et on̄ſo ꝙ nōdū inſidiantē ſibi mortē deuicerat: ꝓcedebat ad paſſiōemaſcēdēs hieroſolymā. ¶ BED. On̄dēs ēt de eiuſdeꝫciuitatꝭ euētu ꝑabolā fuiſſe p̄miſſā: q̄ ⁊ ip̄m erat occiſura ⁊ hoſtili clade ꝑitura. Seqͥt̉: Et fa. ē cū app.ad beth. ⁊ betha. ad mon. qͥ vo. oli. mi. du. diſci. ſuos.Betphage erat locꝰ ſacerdotū ī mōte oliueti: bethania quoqꝫ ciuitas ſiue villula ex latē mōtꝭ eiuſdē qͥniſtadijs. xv. a hieruſalē. CHRI. Et qͥdē in exordijsindifferent̉ ſe dn̄s ingē̓bat iudeis: ſꝫ vbi ſufficiēt̉ edidit ſue ptātꝭ exꝑimētū: aucͣte ml̓ta fingl̓a q̄qꝫ ptctatMl̓ta igit̉ fiūt miracl̓a: p̄dixit qm̄ inuenietis pullūindomitū. ⁊ hͦ ē qd̓ ſubdit̉ dicēs: Ite in ca. qd̓ ꝯͣ vosē: in qd̓ ītro. inue. pul. aſi. alli. cui ne. vn̄qͣꝫ ho. ſedit.Predicit etiā ꝙ nēo ꝓhibebit: ſꝫ cū audierit ſilebūt.vnde ſequit̉: Soluite illū ⁊ adducite. Siqͥs vos īterrogauerit: Quare ſoluitis: ſic dicetis ei: Quia domi-