CA. XVI.

quod autē de lege in perpetuū non violando preditcerat: vno exempli gratia de illo ſumpto confirnat reſtimonio dicēs: Omnis qui dimittit vxoremlā ⁊pucit alterā mechat̉: ⁊ qui dimiſſaꝫ a viro ducit mechat̉. Ut ex hoc vno diſcerēt etiā in ceterꝭ eūnō ad ſoluēda: ſed implēda decreta legis veniſſe.THEO ꝙ .n. cū imꝑfectis lex imꝑfecte loq̄ret̉: exaret ꝙ duris p̄cordijs iudeoꝝ ait: Si vir odiopabuerit ꝯiugē: dimittet eā: quia cū homicide eētgauderēt in ſanguīe: nec aſtrictoꝝ ſibi mifebant̉adeo vt filios ⁊ filias mactarēt demonibꝰ: nūc v̓oꝑfectioris doctrine opꝰ eſt. Ob hoc igit̉ dico: ꝙ ſiqͥsrepudiat cōiugē: nō incūbente cauſa fornicatōnisccbat̉:. ⁊ qui aliā duxerit mechat̉. 7AMBRO.vius aūt dicendū arbitror de lege coniugij: vt poſtea de ꝓhibēdo diuortio diſputemꝰ. Quidā putātomne cōiugiū a deo eſſe: quia ſcriptū eſt: Quos derit: hō nō ſeparat. Quō ergo apl̓us dixit: Sius (infidelis diſcedit diſcedat. In quo on̄dit nō a deoeſſe omne cōiugiū: neqꝫ .n. chriſtiani gentilibus deiiudicio cōiungūtur. Noli ergo vxorem dimittere:ne deum tue copule diffitearis auctorē. Etenim ſialienos multomagis vxorios debes tolerare ⁊ emēdare mores: que cum paruulis feta dimittit̉. Durūſi excludas parentē: pignora teneas: vt ad cōtumeliam parētis addas etiā pietatis iniuriā: durius ſi ꝓpter matrē etiam filios ſimul pellas: pateris ne liberos tuos viuēte te eſſe ſub vitrico: ac incolumi matre eſſe ſub nouerca? Quā periculoſum ſi fragilemſcētie etatē errori offeras: qͣꝫ impiuꝫ ſi eius detituas ſenectutē cuiꝰ defloraueris iuuētutē. Poneudiata nō nubat: ⁊ hoc tibi debuit diſplicereiltero fidē ſeruat. Pone ſi nubat: neceſſitasuū crimē ē: ⁊ quod ꝯiugiū putas adulteriū eſt.iliter tamē: qꝛ ſupra ꝓpoſuerat regnū deielizari: ⁊ cū dixiſſet de lege vnū apicē nō poſſeidere ſubiecit: Oīs qui dimittit vxorē ſuā ⁊cͣ. Uirchriſtus eſt: vxor eccleſia: charitate vxor: integritatevergo quē deꝰ traxit ad filiū: nō ſeꝑat ꝑſecutionō auertat luxuria: nō ph̓ia dep̄det̉: hereticꝰ nō īficiat: iudeꝰ nō ſeꝑat. Adulteri ſunt oēs qͥ adulterareut fidei ⁊ ſapiētie veritatē.¶Homo ꝗdā erat diues ꝗ induebatur purpura ⁊ byſſo: ⁊ epulabat̉quotidie ſplēdide. Et erat ꝗdā medicꝰ noīe lazarꝰ ꝗ iacebat ad ianuameiꝰ ulceribus plenuſ cupiēs ſaturaride micis q̄ cadebāt de mēſa diuitis:⁊ nemo illi dabat. Sꝫ ⁊ canes ueniebant: ⁊ lingebant ulcera eiuſ.BED. Admonuerat ſupra dominꝰ facere arnicosde mamona iniqͥtatis: quod audiētes phariſei deridebat. deinde illa que p̄poſuerat: exēplis aſtruit dicea hō qͥ erat diues/ CHRV. Erat: nō Eſt. qꝛ p̄terijt qͣſi.bra fugiēs; Nō aūt oīs ſancta pauꝑtas:aut diuitie crimīoſe: ſꝫ vt luxuria infamat diuitiaslla pauꝑtatē ꝯmēdat ſanctitas. Seqͥt̉: Et indu. purcorſſo. AMB. Purpura color regij habitꝰ ē: ⁊ cō

chis marinis ferro circūciſis emiſſa: byſſus v̓o genꝰlini cādidi ⁊ molliſſimi. GRE. in ho. Si aūt ſubtiliū p̄cioſarūqꝫ veſtiū cultꝰ culpa nō eēt: neqͣqͣꝫ ẜmodei hͦ tā vigilāter expͥme̓t. Nemo qͥppe veſtimēta p̄cioſa niſi ad inanē gl̓iam q̄rit: vt honoratior ceteriſeſſe videat̉. nemo enī vult ibi p̄cioſis veſtibꝰ indui:vbi ab alijs nō poſſit videri/ CHRY. Linerē ⁊ puluerē ⁊ terrā purpura ⁊ ſerico ꝓtegebat ẜm veſtimēta eius: ita ⁊ epule. ⁊ nos qͣles ępule: talia ⁊ veſtimēta. vnde ſequitur: Et epulabat̉ quotidie ſplendide.GREGO. pͥmo mora. Ubi ſollerter intuendū eſtquia celebrari ſine culpa ꝯuiuia vix pn̄t: pene ſemꝑcōcomitat̉ voluptas. Nam cum corpꝰ in refectōnisdelectatōe reſoluit̉: cor ad inane gaudiū relaxatur.Sequitur: Et erat quidē mēdicꝰ nomine lazarus.7AMBRO. Narratio magis qͣꝫ parabola videturquādo etiā nomen expͥmitur. Parabola vero illaeſt: vbi exemplū ponitur: ⁊ tacētur nomina. Interpretat̉ aūt lazarus qui adiutus eſt: pauꝑ .n. erat: ⁊ illum dominꝰ adiuuabat. CIRVL. vel aliter: Pn̄sſermo de diuite ⁊ lazaro ſimilitudinarie ſcriptꝰ eſtin parabola: vt innoteſcat ꝙ qui terrenis affluuntopibꝰ: niſi velint opitulari neceſſitatibꝰ pauperum:grauē īcurrāt ſentētiā. Refert aūt traditio iudeoꝝlazarum quēdam fuiſſe tūc temꝑis in hieroſolymisextrema p̄ſſum inopia ⁊ infirmitate: cuiꝰ meminitdominꝰ introducēs eum in exemplū ad maiorē ſermonis manifeſtatōnem/ GREGO. in home. Notandū etiā eſt: quia in populo plus ſolent nominadiuitū qͣꝫ pauperū ſciri. Dominꝰ aūt nomē pauperꝭdicit: ⁊ nomē diuitis nō dicit: quia deꝰ humiles nouit atqꝫ approbat. vt aūt ampliꝰ probaret̉ pauper: ſimul hūc ⁊ pauꝑtas ⁊ egritudo tabefecit. Sequiturenim: Qui iacebat ad ianuā eius vlceribus plenus.CHRV. Ideo iacebat ad ianuā ne diues diceret:Non vidi: nemo mihi nūciauit. videbat eū exiens: etreuertēs. ideo vlceribꝰ plenus vt crudelitatē diuitisſuo corꝑe demōſtraret. mortē corꝑis tui vides iacere ante ianuā: ⁊ non miſereris. ſi dei p̄cepta nō cōſideras: ſaltem cōditōis tue miſerere: ⁊ time ne ip̄e talis efficiaris. egrotatio aūt habet aliquod ſolaciū: ſiopes habet. Quāta ergo in iſto pena eſt: in quo int̓tanta vulnera nō meminit dolores plagarū: ſed fameꝫ? Sequitur enī: Cupiens ſaturari de micis quecadebāt de menſa diuitis. q. d. Qd̓ ꝓijcis de mēſa hͦp̄be in elemoſynā: fac dāna lucrū/ AMB. Inſolētia aūt diuitū in diuitijſ competētibꝰ ſubinfert̉. Sequitur enī: Et nemo illi dabat. Ita enim ſunt cōditionis humane immemores: vt tanqͣꝫ ſupra naturāſiti: de miſerijs pauperū incētiua ſuarū capiāt voluptatū: rideāt inoꝑē: inſultēt egēti: ⁊ quorū miſererideceat: his auferat. AV GV. de ver. dn̄i: Inexplebilis enī auaricia diuitū: nec timet deū: nec hoīemveret̉. nō parcit patri: amico fidē nō ſeruat: viduaꝫoppͥmit: rem pupilli inuadit/ GREGO. in home.Inſuꝑ pauꝑ videbat ꝓcedentē diuitē ab obſequētibus circūfulciri: ſe in infirmitate ⁊ inopia a nulloviſitari. nam quia nemo ei ad viſitādū aderat: teſtātur canes qui vulnera eiꝰ lingebāt. Sequit̉ enī: Sed⁊ ca. venie. ⁊ linge. vlce. ei7 CHRY̓. Ulera q̄ nullꝰhoīm lauare dignabat̉ ⁊ ꝯͣctare: fere mites lābunt.GRE. in home. Ex vna ergo re omnipotēs deus