Druckschrift 
Catena aurea super quattuor Evangelistas
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Ca. XII.

AO Ili ergo tegēdi corꝑis curā relīquite: cuiꝰis cura factū vt tāte ſtature corpꝰ habeatisVGde euā. aūt de augēda corꝑis ſtatura: dicit mīmū eſt .ſ. deo corꝑa oꝑari.MCōſiderate lilia agri quō creſcūtNon laborāt neqꝫ nent. Dico aūtnobis: nec ſalomon in omni gloriaſua ueſtiebat̉ ſicut unuꝫ ex iſtis. Siautē fenū quod hodie eſt in agro: etcras in clibanū mittit̉ deuſ ſic ueſtitquāto magis uos puſille fidei? Etuoſ nolite querere quid māducetisaut quid bibatiſ: nolite in ſublimetolli. Hec autē omnia gētes mūdiquerūt. Pater autē ueſter ſcit quoniam his indigētia. Uerūtamē querite primū regnū dei iuſticiā eius hec omnia adijcient̉ uobis.CHRI. Sicut ſuꝑiꝰ dominꝰ de alimentis monebat: ita nūc monet de veſtitu dicēs: Conſideratelilia agri: quō creſcūt: laborāt neqꝫ nent. vt .ſ. ſibifaciāt indumēta. Sicut aūt ſupra dn̄s dixit:ſemināt volatilia. reprobauit ſementē ſꝫ ſuꝑfluācurā: ſic dixit: laborāt neqꝫ nent. opꝰ int̓emit: ſed cogitatōnem / EVSE. Siquis aūt mortaliū vult decorari precioſo veſtitu: videat oculatedeꝰ etiā vſqꝫ ad flores qui ex terra oriunt̉: ml̓tiplicēſui ſapientiā ꝓpagās: ornauit hos diuerſis coloribtenuibꝰ mēbranis: floꝝ auro lōge melioreſ tīcturasaccōmodās: adeo nec penes aliquē regē delicioſum: nec etiā ip̄m ſalomonē qui apud antiquosin diuitijs in delitijs celeber fuit: p̄cioſū opꝰ fuerit inntū. vnde ſequit̉: Dico āt vo. qꝛ nec ſalo. inoi glo. ſua veſtie. ſic̄ vnū ex iſtis/ CHRY. vtit̉hic volatiliū exēplo: cignū ꝯmemoras aut pauonēſed lilia. Uult .n. vtrīqꝫ declarare hyꝑbolē .ſ. ab infirmitate rerū: que tm̄ ſunt ſortite decorē a p̄cio decoris qui cōceſſus eſt lilijs. vnde poſtmodū non vocat ea lilia ſed fenū ſubdit̉: Si aūt fenū qd̓ ī agroeſt hodie. nec dicit: Cras non entia: ſed ſubdit: Sedcras in clybanū mittet̉. neqꝫ dicit ſimpl̓r. Deꝰ veſtitſed dicit: Deꝰ ſic veſtit. qd̓ multā habet exp̄ſſionē. etſubdit: Quātomagis vos? qd̓ eſt expͥmētis p̄cioſitatem prudētiā humani generis. Deniqꝫ increpaſe deceret: vtit̉ hic moderātia infidelitatis: ſedaucitatis fidei: arguēs ſubdit: Puſille fidei. vthoc magis excitet nos ad dictorū ꝑſuaſionē: vtſolū nos cogitemꝰ de veſtibꝰ ſed nec affectemꝰ veſtinētorū decore. CIRL. Sufficit enī prudētibusbilꝰ cauſa neceſſitatis aptu habere veſtitū: ciboꝝnodeſtiā excedētē: qd̓ ſatis eſt. Sufficiūt etiamſanctis que ſunt in chriſto ſpiritales delitie ſubſenes gloriā. MBRO. ocioſū aūt videt̉:nos vel hōi ꝯfert̉ vel certe plꝰ pene qͣꝫ hōibꝰ in ſalonone p̄fert̉ vt pre claritate coloris angeloꝝ celeſtiūdoriā putemꝰ exp̄ſſam: qui vere mūdi iſtiꝰ flores ſūt

eorū claritatibus mūdus ornat̉: bonū odoremſanctificatōis aſpirāt: qui nulla ſolicitudine p̄pediti: nullo vſu laboris exerciti: diuine in ſe liberalitatꝭgrām: celeſtis ſeruāt dona nature. vnde beneveſtitꝰ gloria ſua ſalomō: alibi cooꝑtus oſtēdit̉infirmitatē corporee nature velut virtute quadammētis ad opertā opeꝝ gloriā veſtiebat. Angeli veroquoꝝ natura diuinior exꝑs manet iniurie corꝑalisrecte lꝫ maximo viro preferūtur: nec tamē in nobismīam dei deſꝑare debemꝰ: quibꝰ reſurrectōis gratiam dn̄s ſil̓em angelorū ſpēm pollicet̉. CIRVL.Abſonū aūt erat diſcipulos debentes normā exēplar cōuerſatōis honeſte alijs tradere: in ea incide̓:a quibꝰ diſcedēdū eſſe oportebat eos ꝯſulere. Etdn̄s ſubdit: Et vos nolite querere quid māducetis:aut quid bibatis. In hoc etiā dn̄s ꝯſuluit modi ſtudio ſacrarū p̄dicationū: monēs diſcipulos ſolicitudinē humanā abijcere. BED. Notādū tamēeſt ait: Nolite querere aūt ſoliciti eſſe de ciboaut potu aūt indumēto: ſed qͥd māducatiſ aūt bibatis: vbi mihi vidēt̉ argui ſpreto victū veſtitu cōilautiora ſibi vl̓ auſteriora his quibꝰ vitā ducūtalimēta vel indumēta reqͥrūt̉. ¶GRE. niſenꝰ: Sꝫ dicet̉: aliqui obtinuerūt dominia: honoreſ: diuitias oraſſent: qual̓r ergo ꝓhibēs nos talia orādo q̄re̓Et quidē oīa hec ad diuinū ꝯſiliū ꝑtineāt oībuspatet: hec tn̄ a deo ꝯferūt̉ petētibꝰ vt diſcētes deumnos exaudire in minoribꝰ petitōibꝰ: eleuemur ad altiorē affectū. ſicut in pueris videmꝰ: mox nati maternis adherēt vberibꝰ: ſi v̓o pubuerit ꝑuulꝰ ſpernitmāmas: q̄rit aut monile aut aliqͥd taliū: quibꝰ oculus delectat̉: poſtqͣꝫ aūt mens corꝑe creuerit: cedens cūctis puerilibꝰ deſiderijs: q̄rit a parētibꝰueniūt vite ꝑfecte. AVGV. de que. euā. Prohibita aūt ſolicitudine de alimētis: ꝯn̄ter ne extollāturadmonuit dicens: Nolite in ſublime tolli. Primo ad neceſſitatē cōplēdā q̄rit: aūt his abūdauerit incipit de talibꝰ ſuꝑbire. Tale ē hoc: ac ſi ſevulneratꝰ aliqͥs iactet: qꝛ habeat ml̓ta emplaſtra indomo: illi bonū eēt vt vulnera habe̓t: nevno quidē indige̓t ēplaſtro. THEO. Uel eleuationē nihil aliud vocat qͣꝫ vagū mētis motū: alias aliud meditātis: ex ſaliētis ad aliud ſublimia cogitātis. BASI. Et vt intelligas hmōi eleuatiōem:memēto vnitatis ꝓpͥe iuuētutis: ſi qn̄ manēs ſolꝰ cogitaſti de vita ꝓmotōibꝰ diſcurrēs a pͥncipatu inpͥncipatū: amplexꝰ es diuitiaſ: edificaſti palatia: amicis bn̄ feciſti: vltꝰ es inimicos. ē aūt pctm̄ tal̓ abſtractio: intēta .n. circa ſuꝑflua delectatio a veritate ſeducit. vn̄ ꝯueniēter ſubdit: Hec .n. om... q̄runt.ſ. voluptatē: diuitias: hmōi. GRE. niſenꝰ. Adhibe̓ .n. ſolicitudinē rebꝰ apparētibꝰ ꝓpuꝫ ē eoꝝ nul ſupponūt ſpem futuri ſeculi: neqꝫ metum iudicijBASI. Sed de neceſſarijs vite ſubdit: Pr̄ aūt ve.ſcit: qm̄ his indigetꝭCHRI. dixit: Deꝰ. ſꝫ Pr̄vt ip̄os ad maiorē ꝓmouet fiduciā. Quis .n. eſt pr̄patiatur neceſſaria filijs miniſtrare? ſed aliudadijcit: .n. poteris dice̓: pater quidē ē: ignorattn̄ his nos indigere: qui naturā creauit: eiꝰ indigentiā nouit. AMBRO. Oſtēdit aūt cōſequēternec ad p̄ſens: nec in reliquū fidelibus gratiā defuturā: ſi modo qui diuina deſiderāt: t̓rena q̄rant