Ca. XII.
AO Ili ergo tegēdi corꝑis curā relīquite: cuiꝰis cura factū eē vt tāte ſtature corpꝰ habeatisVGde q̄ euā. Cū aūt de augēda corꝑis ſtaturat̉: dicit ꝙ mīmū eſt hͦ .ſ. deo corꝑa oꝑari.MCōſiderate lilia agri quō creſcūtNon laborāt neqꝫ nent. Dico aūtnobis: nec ſalomon in omni gloriaſua ueſtiebat̉ ſicut unuꝫ ex iſtis. Siautē fenū quod hodie eſt in agro: etcras in clibanū mittit̉ deuſ ſic ueſtitquāto magis uos puſille fidei? Etuoſ nolite querere quid māducetisaut quid bibatiſ: ⁊ nolite in ſublimetolli. Hec autē omnia gētes mūdiquerūt. Pater autē ueſter ſcit quoniam his indigētia. Uerūtamē querite primū regnū dei ⁊ iuſticiā eius⁊ hec omnia adijcient̉ uobis.CHRI. Sicut ſuꝑiꝰ dominꝰ de alimentis monebat: ita ⁊ nūc monet de veſtitu dicēs: Conſideratelilia agri: quō creſcūt: nō laborāt neqꝫ nent. vt .ſ. ſibifaciāt indumēta. Sicut aūt ſupra cū dn̄s dixit: Nōſemināt volatilia. nō reprobauit ſementē ſꝫ ſuꝑfluācurā: ſic cū dixit: Nō laborāt neqꝫ nent. nō opꝰ int̓emit: ſed cogitatōnem / EVSE. Siquis aūt mortaliū vult decorari precioſo veſtitu: videat oculate ꝙdeꝰ etiā vſqꝫ ad flores qui ex terra oriunt̉: ml̓tiplicēſui ſapientiā ꝓpagās: ornauit hos diuerſis coloribtenuibꝰ mēbranis: floꝝ auro lōge melioreſ tīcturasaccōmodās: adeo ꝙ nec penes aliquē regē delicioſum: nec etiā ip̄m ſalomonē qui apud antiquos tāin diuitijs ⁊ in delitijs celeber fuit: tā p̄cioſū opꝰ fuerit inntū. vnde ſequit̉: Dico āt vo. qꝛ nec ſalo. inoi glo. ſua veſtie. ſic̄ vnū ex iſtis/ CHRY. Nō vtit̉hic volatiliū exēplo: cignū ꝯmemoras aut pauonēſed lilia. Uult .n. vtrīqꝫ declarare hyꝑbolē .ſ. ab infirmitate rerū: que tm̄ ſunt ſortite decorē ⁊ a p̄cio decoris qui cōceſſus eſt lilijs. vnde poſtmodū non vocat ea lilia ſed fenū cū ſubdit̉: Si aūt fenū qd̓ ī agroeſt hodie. nec dicit: Cras non entia: ſed ſubdit: Sedcras in clybanū mittet̉. neqꝫ dicit ſimpl̓r. Deꝰ veſtitſed dicit: Deꝰ ſic veſtit. qd̓ multā habet exp̄ſſionē. etſubdit: Quātomagis vos? qd̓ eſt expͥmētis p̄cioſitatem ⁊ prudētiā humani generis. Deniqꝫ cū increpaſe deceret: vtit̉ ⁊ hic moderātia nō infidelitatis: ſedaucitatis fidei: arguēs cū ſubdit: Puſille fidei. vt ꝑhoc magis excitet nos ad dictorū ꝑſuaſionē: vt nōſolū nos cogitemꝰ de veſtibꝰ ſed nec affectemꝰ veſtinētorū decore. CIRL. Sufficit enī prudētibusbilꝰ cauſa neceſſitatis aptu habere veſtitū: ⁊ ciboꝝnodeſtiā nō excedētē: qd̓ ſatis eſt. Sufficiūt etiamſanctis que ſunt in chriſto ſpiritales delitie ⁊ ſubſenes gloriā. MBRO. Nō ocioſū aūt videt̉: ꝙnos vel hōi ꝯfert̉ vel certe plꝰ pene qͣꝫ hōibꝰ in ſalonone p̄fert̉ vt pre claritate coloris angeloꝝ celeſtiūdoriā putemꝰ exp̄ſſam: qui vere mūdi iſtiꝰ flores ſūt
ꝙ eorū claritatibus mūdus ornat̉: ⁊ bonū odoremſanctificatōis aſpirāt: qui nulla ſolicitudine p̄pediti: nullo vſu laboris exerciti: diuine in ſe liberalitatꝭgrām: ⁊ celeſtis ſeruāt dona nature. vnde bene ⁊ h̓veſtitꝰ gloria ſua ſalomō: ⁊ alibi cooꝑtus oſtēdit̉ ꝙinfirmitatē corporee nature velut virtute quadammētis ad opertā opeꝝ gloriā veſtiebat. Angeli veroquoꝝ natura diuinior exꝑs manet iniurie corꝑalisrecte lꝫ maximo viro preferūtur: nec tamē in nobismīam dei deſꝑare debemꝰ: quibꝰ ꝑ reſurrectōis gratiam dn̄s ſil̓em angelorū ſpēm pollicet̉. CIRVL.Abſonū aūt erat diſcipulos debentes normā ⁊ exēplar cōuerſatōis honeſte alijs tradere: in ea incide̓:a quibꝰ diſcedēdū eſſe oportebat eos ꝯſulere. Et iōdn̄s ſubdit: Et vos nolite querere quid māducetis:aut quid bibatis. In hoc etiā dn̄s ꝯſuluit nō modicū ſtudio ſacrarū p̄dicationū: monēs diſcipulos ſolicitudinē humanā abijcere. BED. Notādū tamēeſt ꝙ nō ait: Nolite querere aūt ſoliciti eſſe de ciboaut potu aūt indumēto: ſed qͥd māducatiſ aūt bibatis: vbi mihi vidēt̉ argui qͥ ſpreto victū l̓ veſtitu cōilautiora ſibi vl̓ auſteriora p̄ his cū quibꝰ vitā ducūtalimēta vel indumēta reqͥrūt̉. ¶GRE. niſenꝰ: Sꝫ dicet̉: aliqui obtinuerūt dominia: honoreſ: ⁊ diuitiascū oraſſent: qual̓r ergo ꝓhibēs nos talia orādo q̄re̓Et quidē ꝙ oīa hec ad diuinū ꝯſiliū ꝑtineāt oībuspatet: hec tn̄ a deo ꝯferūt̉ petētibꝰ vt diſcētes deumnos exaudire in minoribꝰ petitōibꝰ: eleuemur ad altiorē affectū. ſicut in pueris videmꝰ: qͥ mox nati maternis adherēt vberibꝰ: ſi v̓o pubuerit ꝑuulꝰ ſpernitmāmas: q̄rit aut monile aut aliqͥd taliū: quibꝰ oculus delectat̉: poſtqͣꝫ aūt mens cū corꝑe creuerit: cedens cūctis puerilibꝰ deſiderijs: q̄rit a parētibꝰ q̄ cōueniūt vite ꝑfecte. AVGV. de que. euā. Prohibita aūt ſolicitudine de alimētis: ꝯn̄ter ne extollāturadmonuit dicens: Nolite in ſublime tolli. Primoeī hͦ ad neceſſitatē cōplēdā hō q̄rit: cū aūt his abūdauerit incipit de talibꝰ ſuꝑbire. Tale ē hoc: ac ſi ſevulneratꝰ aliqͥs iactet: qꝛ habeat ml̓ta emplaſtra indomo: cū hͦ illi bonū eēt vt vulnera nō habe̓t: ⁊ nevno quidē indige̓t ēplaſtro. THEO. Uel eleuationē nihil aliud vocat qͣꝫ vagū mētis motū: alias aliud meditātis: ⁊ ex hͦ ſaliētis ad aliud ⁊ ſublimia cogitātis. BASI. Et vt intelligas hmōi eleuatiōem:memēto vnitatis ꝓpͥe iuuētutis: ſi qn̄ manēs ſolꝰ cogitaſti de vita ⁊ ꝓmotōibꝰ diſcurrēs a pͥncipatu inpͥncipatū: amplexꝰ es diuitiaſ: edificaſti palatia: amicis bn̄ feciſti: vltꝰ es inimicos. ē aūt pctm̄ tal̓ abſtractio: intēta .n. circa ſuꝑflua delectatio a veritate ſeducit. vn̄ ꝯueniēter ſubdit: Hec .n. om. gē. mū. q̄runt.ſ. voluptatē: diuitias: ⁊ hmōi. ¶ GRE. niſenꝰ. Adhibe̓ .n. ſolicitudinē rebꝰ apparētibꝰ ꝓpuꝫ ē eoꝝ qͥ nullā ſupponūt ſpem futuri ſeculi: neqꝫ metum iudicijBASI. Sed de neceſſarijs vite ſubdit: Pr̄ aūt ve.ſcit: qm̄ his indigetꝭCHRI. Nō dixit: Deꝰ. ſꝫ Pr̄vt ip̄os ad maiorē ꝓmouet fiduciā. Quis .n. eſt pr̄ qͥpatiatur neceſſaria filijs nō miniſtrare? ſed ⁊ aliudadijcit: Nō .n. poteris dice̓: ꝙ pater quidē ē: ignorattn̄ his nos indigere: nā qui naturā creauit: eiꝰ indigentiā nouit. AMBRO. Oſtēdit aūt cōſequēternec ad p̄ſens: nec in reliquū fidelibus gratiā defuturā: ſi modo qui diuina deſiderāt: t̓rena nō q̄rant